Hoşgeldin, Ziyaretçi
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.

Kullanıcı Adı
  

Şifreniz
  





Forumda Ara

(Gelişmiş Arama)

Forum İstatistikleri
» Toplam Üyeler 56.782
» Son Üye Eren225
» Toplam Konular 12.173
» Toplam Yorumlar 30.187

Detaylı İstatistikler

Kimler Çevrimiçi
Şu anda 2077 aktif kullanıcı var.
» (0 Üye - 2072 Ziyaretçi)
Applebot, Bing, Facebook, Google, Yandex

Son Yazılanlar
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 57.618
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 7.898
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 467
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 5.068
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 59.769
Kastamonu Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.485
Kütahya Dumlupınar Üniver...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.966
Kırıkkale Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.379
Pamukkale Üniversitesi Ça...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 6.613
Burdur Mehmet Akif Ersoy ...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:39 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.637

 
  Malya Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:34 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Malya Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: 1z3zbxl.jpg]

Oluşumu

Alman-Et Merinoslarının Akkaraman koyunlarıyla birleştirme (kombinasyon) melezlemesi yöntemiyle çiftleştirme oluşturulmuşlardır. Bu amaçla önce Merinos x Akkaraman birinci geriye melez döller (G1) elde edilmiştir. Bu G1 lerin dişileri vücut yapıları oldukça iri, yapağı ve döl verimi üstün Akkaraman koçlarına verilerek % 35-40 düzeyinde merinos genotipi taşıyan yarım yağlı kuyruklu Malya tipleri oluşturulmuştur.

Dış yapı özellikleri :

Vücut beyazdır, baş ve bacaklarda siyah lekeler bulunabilir. Kuyruk yarım yağlı kuyruk yapısındadır. Yapağı verim özellikleri bakımından Akkaramandan üstündur. Vücudu daha incedir. Canlı ağırlık ortalama 45-50 kgdır.

Verim özellileri :

Doğumda kuzu sayısı 1.1Odur. Gelişme hızı Akkaraman üstündedir. Kirli yapağı verimi 2.4-2.8 kg arasında değişir. Yapağı inceliği 26-28 mikrondur.

Yayıldığı bölge :

Orta Anadolu da Malıya Tarım İşletmesi nde elde edilmiştir. Bu bölgede Akkaramanların ıslahında kullanılmaktadır.

Bu konuyu yazdır

  Lincoln Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:32 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Lincoln Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: 2utqi2w.jpg]

İngiltere'nin doğusundaki Lincoln eyaletinde yerli koyun ırklarının Leicester ırkı ile melezlemesi sonucu geliştirilmiştir. Et verimi yönünden iyi gelişmiştir. Yapağısı kaba olmakla beraber , miktarı çok fazladır. Beyaz başlı İngiliz et ırkları arasında lüleleri en uzun olanıdır. Lüleler parlak ve dalgalıdır.

Verim özelliği ( Koyun ) : Ortalama düzey
Canlı ağırlık : 75 kg
Yapağı verimi : 5-6 kg
Lüle uzunluğu : 30-35 cm
Yapağı kalitesi : 38-44 S
Bir batında kuzu sayısı : 1.2

Lincoln diğer koyun ırklarının cüssesini artırmak ve yeni koyun ırkları geliştirilmek üzere birçok ülkeye ihraç edilmiştir. Yani Zelanda da Corriedale , Avustralya da Polwarth , ABD de Colombia ve Targhee ırklarının elde edilmesinde kullanılmıştır.

Bu konuyu yazdır

  Leicester Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:27 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Leicester Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: 2a99l5e.jpg]

İngiltere'de uzun yapağılı yerli bir ırkın 18. yy ortalarında et verimi yönünden ıslah edilmesiyle elde edilmiştir. Robert BAKEWELL tarafından geliştirilen bu ırk ilk defa "Dishley" diye isimlendirilmiştir.

Beyaz başlı uzun yapağılı diğer İngiliz etçi ırklarının geliştirilmesinde Leicester ırkı büyük rol oynamıştır. Cüsse iri , yapağı verimi yüksek , lüle uzunluğu fazladır ; Fakat yapağı kalitesi iyi değildir.

Verim özelliği ( Koyun ) : Ortalama düzey
Canlı ağırlık : 88 kg
Yapağı verimi : 5 - 5.5 kg
Lüle uzunluğu : 12-15 cm
Yapağı kalitesi : 40-46 S
Bir batında kuzu sayısı : 1.7

Bu konuyu yazdır

  Langhe Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:24 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Langhe Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: xcpwmc.jpg]

Akdeniz çevresinde yetiştirilen yüz milyondan fazla koyunda yetiştirme amacı ve başlıca verim yönü süttür. Yapağı ve et daima ikinci planda gelir. Süt verimi, yetiştirmenin başlıca amacı olmasına karşın, içlerinde hakiki süt koyunu olarak geliştirilmiş olanları sayılacak kadar azdır. Süt verim denetimleri ve süt yönünde ciddi damızlık seçimi sınırlı bir iki ırkta uygulanmakta, diğerleri üçlü verim amacı ile (triple purpose) yetiştirilmektedir. Sütçü tipler içinde en önemli olarak Langhe ve Sardunya koyunların sayabiliriz. Bunlar dan Langhe koyunu üzerinde daha fazla ıslah çalışmaları yapılmıştır.

Langhe ya da Lange adı Kuzey İtalya?da Piedmont?un Cuneo bölgesinin doğu kısımlarındaki arızalı bölgeye verilir. Bu bölgede yetiştirilen koyun da Langhe adını almıştır. İtalya?nın bu kısmında, koyun yetiştiriciliğin en önemli olduğu yerlerde, tepelerin çoğunluğu 500 - 700 metre yüksekliktedir. İklim değişiktir, kışın vadiler ılıman ancak tepeler soğuktur. Yazın tepeler serin ve rüzgarlıdır. Yağmur az toprak kısmen çorak ve özellikle yazın su kıtlığı çekilmesi bölgenin karakteristik özellikleridir.

Bu bölgede endüstri yoktur. Halkın başlıca uğraşı tarımdır. İşletmeler çoğunlukla küçük aile işletmeleridir ve başlıca üretimleri bağ-bahçe ürünleridir. Yem üretimi az olduğundan hayvan sayısı sınırlıdır. Arazi çalılık ve taşlık olduğundan sığır yetiştiriciliğinden daha çok koyunculuğa elverişlidir. Bu nedenle bölge halkının başlıca gelir kaynağını koyunculuk oluşturmaktadır.

Langhe ırkı Masson?un Alp ırkları diye tanımlanan sarkık kulaklı grup içine girer. Genel olarak kaba yapağılı İspanya ve Güney Fransa koyunlarına benzer. Oldukça iri yapılı olan bu ırkta cidago yüksekliği ortalama 74 cm.?dir. İnce kemikli ve süt tipine uygun konstitüsyonlu Langhe koyunlarında profil koç başlı olup boynuz yoktur. Vücudu beyaz yapağısı kaba ve uzundur.

Langhe ırkı Italya?nın en iyi süt koyunudur. Bir laktasyonda % 6.5 yağlı ve % 5.5 proteinli ortalama 200 - 300 kg süt verirler. İtalya?da koyun sütü yüksek ekonomik kıymeti olan bir üründür ve peynir endüstrisinin en önemli maddesidir. Bu sütlerden Rabiola denilen 400 - 600 g ?lık yumuşak bir peynir yapılır ve 10 - 15 gün sonra taze olarak tüketilir. Bu peynir yalnız Piedmont da değil, bütün İtalyan ve Fransız Rivierası?nda meşhurdur. Ayrıca İtalya?da koyun sütünde fermantasyonlu diğer peynirler de yapılır ve yüksek fiyatla satılır.

Langhe ırkının körpe iken kesilen süt kuzuları meşhurdur. Yapağı verimi en az önemli olan verimidir. Kırkım ağırlığı 2 kg kadardır. Yapağı ancak yatak yorgan yapılır.

Langhe koyunları, aile işletmelerinde yetiştirilen ve genel olarak 3 - 5 baş beslenen bir ev koyunudur. Bir işletmedeki koyun sayısı nadiren l5?e kadar çıkar. Mevsimlik göç Langhe koyunculuğunda yoktur. Yetiştirme işleri Tarım Bakanlığının kontrol ettiği Çekirdek (Nukleus) denilen ünitelere bağlanmıştır. Yetiştiriciler koç katım zamanı koyunlarını koç besleyicisi denilen ve elinde yüksek değerli damızlık koçlar bulunduran şahıslara verir ve ücret karşılığında aşım yaptırırlar. Kadınlar ve çocuklar bahçe kenarlarında. yol boylarında ve çalılıklar arasında az sayıdaki koyunları otlatmaya çalışırlar. Mevcut çayırlara. hasattan sonra anızlara ve bağ arasına da koyun sokulur. Kış aylarında koyunlar kapalı yerlerde barındırılarak bağ artıkları ot ve saman ile beslenirler. Biraz daha düzenli yetiştiriciler ayrıca kesif yem de verirler.

Langhe koyunlarında döl verimi oldukça yüksektir. Genel olarak ikizlik çok görülür. Bir doğumda verdikleri en yüksek kuzu sayısı 3?tür. Sürü ortalaması olarak kuzu yetimleri % 156 olarak hesaplanmıştır. Akdeniz Bölgesinde iklim koşullarına uymuş bu koyun ırkı üzerinde dünyanın başka ülkelerine götürülerek yetiştirme denemeleri geniş ölçüde yapılmamıştır.

Bu konuyu yazdır

  Lacaune Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:22 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Lacaune Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: 2eycis8.jpg]

[Resim: zty8er.jpg]

Fransız koyun ırkları içinde birkaç tanesi tipik sütçü koyundur ve bunlar üzerinde ıslah çalışmaları çok dikkatli bir şekilde yürütülmektedir. Fransız süt koyunları içinde eskiden beri kaynakçaya geçmiş olan Larzac ile son yıllarda büyük ilgi toplayan Lacaune koyunları en önemli olanlarıdır.

Lacaune koyun ırkı, Fransa'daki yerli koyunlarla Kuzey Afrika kökenli Barbarin koyununun melezlenmesinden elde edilmiştir. Yüksek yapılı ve hafif koçbaşlıdır. Canlı ağırlık 45-55 kg.dır. Beyaz vücutlu fakat kimi yerlerinde siyah lekeler de bulunan bu koyunların yapağıları düşük kalitelidir. Seleksiyon yolu ile vücudun yapağı ile örtülme derecesi arttırılabilmektedir. Yapağı kırkım ağırlığı 1 - 1.5 kg.dır. Kuvvetli otlakların bulunduğu Aveyron bölgesinde geniş ölçüde Lacaune koyunu yetiştirilir ve bu bölge peynirciliği ile meşhurdur. Körpe kuzular 5 - 6 haftalık iken canlı ağırlıkları ancak 8 - 10 kg.a ulaşır ve büyük bir kısmı bu çağda kasaba gönderilir. Bu süt kuzuları Akdeniz çevresinde çok makbul tutulur ve yüksek fiyatla satılır. Kuzuları böylece uzaklaştırılan ana koyunlardan elde edilen süt peynirhanelere satılır ve yetiştiriciye önemli gelir sağlar. Bugün Fransa?da koyun sütünden 200 çeşit peynir üretilmektedir. Bu üretilen peynirlerin satış fiyatı oldukça yüksek olduğundan süt koyunu yetiştiren çiftçiler geçimlerini rahatça sağlayabilmektedir.

Bu konuyu yazdır

  Kıvırcık Koyun Irkı
Yazar: Mr.Muhendis - 05-03-2010, 04:18 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok

Kıvırcık Koyun Türlerinin Özellikleri

[Resim: o0q9ad.jpg]

Kıvırcık Türkiye , Bulgaristan ve Yunanistan'da yetiştirilen koyun ırkıdır. Yunanistan'da bu ırk Thraki adı ile bilinir. Bu ırk Türkiye'nin Trakya bölgesinin başlıca koyun ırkıdır. Ayrıca Marmara'nın güney ve Doğusundaki illerde ve Ege bölgesinin bazı illerinde yetiştirilir. Türkiye'deki toplam koyun varlığının %6.4 ünü bu koyun ırkı oluşturur.

Fenotipik Özellikleri:
Kıvırcıkta Bütün vücut beyazdır. Nadiren baş ve ayaklarda Siyah lekeler taşıyan hayvanlara da rastlanır. Beyaz renkli kıvırcık Belçika kıvırcığı olarak da bilinir. Beyaz renkli kıvırcık sürülerinde bazen kahverengi veya siyah renkli koyunlara da rastlanır. Bunlar kıvırcığın daha çok Bulgaristan'da Bulunan renkli varyetesinin ( Karnobat ) kalıntılarıdır. Bir zamanlar Trakya'da yetiştirilen bu Karnobat sürüler bugün artık mevcut değildir.

Kıvırcık ırkında kuyruk uzun ve incedir.ve normal olarak , Tarsus ekleminin hizasına kadar uzanır. Saf kıvırcık koyunlarında kuyrukta yağ depolanması görülmez. Koçlarda yanlara doğru uzanan spiral boynuzlar vardır. Koyunlarda normal olarak boynuz bulunmaz. Kulaklar nispi olarak kısadır ve horizontal bir durumdadır. Yapağı halı yapağısı tipinde olmakla beraber , Diğer yerli ırkların yapağılarından daha kalitelidir. Genç hayvanlardan elde edilen yapağı kumaş dokumasında kullanılabilir.

Kıvırcık orta irilikte bir ırktır. Cidago yüksekliği koyunların ortalama 64 -66 cm kadardır.

Verim Özellikleri :
Verim özelliği ( Koyun ) : Ortalama düzey
Canlı ağırlık : 40-42 kg
Laktasyon süt verimi : 60 - 90 kg
Laktasyon süresi : 140-180 gün
İkiz doğum oranı : %10-20
Kirli Yapağı verimi : 1.3 - 1.7 kg
Lüle uzunluğu : 8-12 cm
Elyaf çapı : 30 - 32 mikron
Temiz yapağı oranı : %60-65

Kıvırcık ırkı et kalitesi yönünden ülkedeki koyun ırkları arasında ilk sırayı alır. Kuzuları sütten kesildikten sonra besiye alındıklarında hızlı bir gelişme gösterir. Et ve süt verimleri oldukça iyi gelişmiştir.

Bu konuyu yazdır

  Meyve Ağaçlarının Çeşitli Organları ve İşlevleri
Yazar: Livadi - 05-02-2010, 11:53 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

MEYVE AĞAÇLARININ ÇEŞİTLİ ORGANLARI VE BUNLARIN İŞLEVLERİ

Meyve ağaçlarının tür ve çeşidine göre, köklerde depolanan besin maddeleri, bu bitkilerin toplu gelişmelerine fizyolojik dengelerinin oluşmasına, meyvelerin kaliteleri ile ağaçların yaşamları üzerine olumlu ya da olumsuz etki yaparlar. Köklerde, depo maddeleri az ise, meyve ağaçlarının fizyolojik etkinlikleri ile morfolojik (organografik) yapıları yetiştiricinin arzu ettiği şekilde oluşamaz. Öte yandan, bu depo maddelerinin yeterli olması halinde meyve ağaçlarına uygulanacak teknik ve özellikle budama işlemleri, istenen şekilde uygulanır ve fizyolojik denge de kısa zamanda oluşur. Meyve ağaçlarının fizyolojik ve ekonomik ömrü uzun olur. Bunun sonucu, yetiştirici planladığı amacına biraz geç olmakla birlikte, güvenli ve rahat ulaşır (Wright ve Titchmarsh, 1981).
Diğer bitkilerde olduğu gibi, meyve ağaçlarında, dallar, gözler ve köklerde üretilen zıt etkili uyartıcı ve engelleyici olmak üzere iki grup büyümeyi düzenleyici maddeler vardır. Bunlardan uyartıcı olanları rneyve ağaçlarında, çiçeklerin açılması, meyve. tutumu. sürgünlerin gelişmesi, meyve dökümleri. çeliklerin köklenmesi. çekirdeksiz meyve (partenokarp) oluşumu, ağaçların kış dinlenmelerine girmeleri vb. gibi fizyolojik faaliyetleri düzenlerler. Öte yandan, engelleyici denilen bir grup hormon ise, yukarıda sayılan fizyolojik faaliyetleri kısıtlar ya da tamamen önlerler. Bunların meyve ağaçlarında oluşmaları, miktarlarının artması, eksilmesi ya da etkileşimleri aylara göre değiştiği gibi, uyartıcılarla engelleyicilerin üretilmeleri do. farklı yamanlarda oluşmaktadır. Örneğin, meyve ağaçlarının bünyelerinde, uvartıcıların veva engelleyicilerden birinin bol miktarda bulunduğu zaman azalır (Şekil 1)


[Resim: attachment.php?attachmentid=426&stc=1&d=1233591210]

Bu büyümeyi düzenleyicilerin bitki bünyelerinde bulunmalarından, ilk kez Boysen Jensen söz etmiş, ilerleyen zaman içerisinde de gelişen teknoloji ve laboratuvar teknikleri sonucu bu maddelerin neler olduğu ve nerelerde üretildikleri bulunmuştur. Bu buluşlardan sonra bitkilerde bulunan doğal hormonların benzeri etkilerini yapan kimyasal maddeler, yapay olarak laboratuarlarda üretilmeğe başlamıştır. Meyve ağaçlanndaki
fizyolojik çabalar üzerinde oksin-gibberellin, sitokinin, absizik asit ve etilen gibi Büyümeyi düzenleyicilerin çok büyük etkileri vardır (Küden ve Kaşka. 1990; Kaşka ve Küden, 1990).
Oksinler. bitkilerin büyüme noktalarında oluşur ve karbonhidratlarla birlikte kök ucuna taşınırlar. Bunlar meyve ağaçlarında daha çok büyümeyi düzenlerler. köklerde üretilir. Ayrıca meristematik ve genç dokularda üretilen gibberellinler de köklere taşınır, buradan da sürgünlere nakledilir. Bunlar da büyümeyi düzenlerler.
Sitokininler, meyve ağaçlarında köklerde oluşur. Tomurcuklarda ve kambiyumda hücre bölünmesini hızlandırırlar, yan tomurcukların sürmelerini ve gelişmelerini olumlu yönde etkilerler. Sitokininler ayrıca, oksinlerin neden olduğu apical dominansı (tepe tomurcuğu baskınlığı) ortadan kaldırırlar (Küden ve Kaşka, 1990).
Absizik Asit, kloroplastlarda üretilmekte ve köklerin su ve besin maddesi alımı üzerine hücre geçirgenliğini artırarak etkili olmaktadır. Absizik asit hücre bölünmesini ve büyümesini yavaşlatır ve ayrıca mevve ağaçlarının kış dinlenmesine girip çıkmalarında rol oynar.
Etilen bir gazdır ve bitki hücreleri tarafından üretilir. Etilen üretimi, oksin ve öteki buyümeyi düzenleyicilerin dokulara uygulanmasından sonra büyük Ölçüde artmaktadır.
Yukarıda yapılan açıklamalardan anlaşılıyor ki, meyve ağaçlarının çeşitli organları, meyve ağaçlarının fizyolojik faaliyetlerinde önemli rol oynamaktadır. Yukarıda Özel belirtilen nedenlerle, kısa da olsa, meyve ağaçlarının çeşitli organları ve bunların gelişmeleri üzerine etkili olan faktörler üzerinde durmayı, meyve ağaçlarının budanması ve bundan beklenen sonuçlar bakımından yararlı bulmaktayız.
Kaynak: Prof.Dr. Muhsin YILMAZ

Bu konuyu yazdır

  Kökler
Yazar: Livadi - 05-02-2010, 11:50 PM - Forum: Toprak Bilimi ve Bitki Besleme - Yorum Yok

KÖKLER
Meyve ağaçlarında kökler, esas (kazık) kökler, yan ve saçak kökler olmak üzere üçe ayrılır. Yan kökler, esas kökün çatallanmasıvla oluşur. Kazık kökler, az dallanarak gelişmelerini yerin merkezine doğru yaparlar. Bu kökler, toprak içerisinde çok derinlere kadar gider ve ağacı çok kuvvetli olarak toprağa bağlarlar. Meyve yetiştiriciliğinde bu kökler genellikle istenmeyen köklerdir. Bu nedenle fidanlıklardan sökülen fidanlar, kazık kökleri kesildikten sonra dikilirler. Meyve türlerimizden özellikle armut, Badem, kayısı ve kiraz kazık köklüdür.
Meyve ağaçları için saçak kökler çok önemlidir. Bunlar, meyve ağacını toprağa kazık ve yan kökler kadar kuvvetli olarak bağlamamakla beraber, geniş bir alana yayılmaları nedeni ile besin maddelerini topraktan alma işini daha iyi yaparlar. Genellikle toprağın 15-80 cm derinliklerinde bulunurlar.

[Resim: attachment.php?attachmentid=427&stc=1&d=1233591555]

Kök, kök ucu, (kaliptra veya yüksük) büyüme bölgesi (uzama bölgesi), emici tüyler kısmı ve besinlerin taşınmasına yarayan kısım olmak" üzere dört ana bölümden oluşur.

Kök uçları, köklerin toprak içerisinde genişliğine ve derinliğine büyümelerini sağlarlar. Bunların ucunda, yeni oluşan kökleri toprağın sert kısımlarına karşı koruyan Kaliptra veya kök şapkası vardır. Meristematik hücrelerden meydana gelen 5-10 cm lik kısa bölge ise, uzama bölgesidir. Emici tüylerin bulunduğu farklılaşma bölgesinde dokular özel şekillerini alır (Heilbom-Akdik, 1946; Ryugo, 198 [Cool] .

Kökler, genellikle meyve ağaçlarının türüne, çeşidine, anaçlara, toprağın yapısına, depolanan besin maddeleri ve hormonların durumu ile, içerisinde büyüdüğü, geliştiği ortamın koşullarına bağlı olmak üzere meyve ağacının toplam ağırlığının % 20-30'unu oluşturur. Nitekim, Şuta ve ark.'nin (1956) erik, badem, elma ve armut ağaçlarının kökleri üzerinde yaptıkları incelemelere göre, kökler meyve ağacının tüm ağırlığının % 27-35'ini oluşturmaktadır. Fakir topraklarda bu oran daha da yüksek olmaktadır.
Meyve ağaçlarının en önemli organlarından biri olan köklerin, genişliğine ve derinliğine büyümelerinin meyve ağacı bakımından çok büyük önemi vardır. Meyve ağaçlarının taçlarının sağlıklı gelişmeleri, erken veya geç meyve vermeğe başlamaları, fizyolojik dengelerinin oluşması, meyvelerin bol ve kaliteli olmaları, meyve ağaçlarının yaşam sürelerinin kısa ya da uzun olması hep köklerin genişliğine ve derinliğine büyümelerine bağlıdır. Kök sistemi bazı hallerde, birkaç yaşındaki genç bir ağacın hemen meyve vermeye başlamasına (fizyolojik dengenin generatif faaliyetler yararına bozulmasına) ve yaşlanmasına neden olabileceği gibi, bazen de meyve ağaçlarının meyveye başlamasının gecikmesine, yani, gençlik kısırlığının 10-15 yıl gibi uzun bir süre devam etmesine de neden olabilir. Bu durum, doğal olarak, meyve bahçesinin fizyolojik ve ekonomik ömrü bakımından büyük bir önem taşır. Bu nedenle meyve ağacının, özellikle köklerin, içerisinde bulunduğu ortam şartlarını bilmek, kültürel önlemleri ona göre uygulamak, belirtilen sakıncaları önlemeğe yardımcı olabilir.
Meyve ağaçlarında köklerin genişliğine ve derinliğine büyümeleri, iç ve dış olmak üzere başlıca iki faktörün etkisi altında oluşur. Şüphesiz, meyve ağacının kalıtsal yapısı ve yedek besin maddeleri ile hormonlar, iç; meyve ağaçlarının üzerine aşılandıkları anaçlar, köklerin içerisinde bulunduğu ortamın nitelikleri, yani, toprak sıcaklığı, toprak nemi, toprağın havalanması (O2 ve CO2 ilişkisi), toprağın fiziksel, kimyasal ye biyolojik özellikleri de dış faktörleri oluşturur (Chandler, 1947; Kolesnikov 1952).

Prof Dr. Muhsin YILMAZ

Bu konuyu yazdır

  Seralarda Görülen Virüs Hastalıkları
Yazar: Livadi - 05-02-2010, 11:45 PM - Forum: Bitki Koruma - Yorum (3)

[COLOR="DimGray"]SERALARDA GÖRÜLEN ÖNEMLİ VİRÜS HASTALIKLARI

Yrd. Doç. Dr. Mustafa GÜMÜŞ

Prof. Dr. Ülkü YORGANCI

Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Bitki Koruma Bölümü[/COLOR]


Domates Mozayığı Tütün Mozayık Virüsü’nün domatese özelleşmiş ırkları neden olmaktadır. Bitkilerde hafif ve orta şiddette çalılaşma gözlenir. Virüs, yeşil ırk grubuyla bulaşınca, açık ve koyu yeşil bir mozayık meydana gelir. Yapraklarda uzama, dişlilik artması gibi şekil bozuklukları görülür. Buruşukluk, dönüklük ve iplik yapraklılık gibi yaprak ayası daralması ortaya çıkar.
Sarı ırklardaki bulaşmalarda ise çok şiddetlidir. Yaprak damarları, yaprak sapı ve bitki gövdesinde kahverengi-siyah çizgi veya bant şeklinde ölü alanlara yol açar. Meyvelerde renk değişiklikleri, şekil bozuklukları ve lekeler oluşur. Ürün azalır.

Çiçeklenme öncesi bulaşmalar daha fazla ürün kaybına neden olurlar En önemlisi ise şaşırtma sırasındaki bulaşmalardır. Domateslerde virüsler ve özellikle domates mozayık virüsü %30-50 arasında ürün kayıbı yaparlar. Domates mozayık virüsüne yakalanan meyvelerin tohumlarının da yarısı virüse bulaşmaktadır. Çiçeklenme sonrası bulaşmalarda, gece sıcaklığının aniden 18oC’nin altına düştüğü ve nemin %80’den fazla olduğu zamanlarda meyve içi kahverengileşir. Virüs belirtileri domates çeşidine, virüs ırkına ve çevre koşullarına göre farklı olmaktadır.
Virüslerin yetiştirilen bitkilerde ve yabancı bitkilerde konukçuları olmaktadır. Virüsler, temasla, tohumla ve böceklerle taşınmaktadırlar.

Domates Çift Virüslü Çizgi Hastalığı: Domates Mozayık Virüsü ile Patates X Virüsü’nün karışık bulaşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Genç bitkilerin öldüğü, şiddetli bir şok şeklinde görülür. Yaşlı bitkiler kendilerini toparlayabilir, fakat gelişmeleri zayıftır. Ürün miktarında büyük bir düşme olur. Oluşan meyveler ise lekelidir. Kısmen ölü alanlara ve bozuk şekillere sahiptir. Temasla, böceklerle ve tohumla taşınmaktadır. Hıyar Mozayık Virüsü Bu virüsün çok sayıda konukçusu vardır. Domateste “İplik Yapraklılık”, biberde “Rozet Hastalığı” ve hıyarda “Hıyar Mozayığı” hastalıklarının nedenidir. Domatesteki belirtileri çok değişmektedir. Genellikle yaprak yüzeyi daralır ve sadece orta damar kalır. Çalılaşma ve mozayik belirtileri gözlenir. Meyveler küçüktür. Çökük lekeler ve içte siyahlaşma görülür. Ekonomik değerini kaybeder. Biberde oluşturduğu Rozet Hastalığı’nda boğum aralarında kısalma olur.
Bu nedenle sürgün ucunda yaprak yığılması görülür. Öncelikle uç yapraklar çok daralmış ve şekli bozulmuştur. Yapraklarda damar araları açık renklidir. Meyve tutumu azalır. Meyveler küçük, şekilleri bozuk ve sert dokuludur. Bulaşma zamanına göre gelişme geriler. Verimde %10-30 kadar kayıp olur. Hıyarda ise Hıyar Mozayığı’na yol açar. Genç yapraklardaki mozayik, yaprak yaşlandıkça zayıflar. Kıvrılmış ve hafif kıvırcıklaşmış yapraklar ancak yarı büyüklüğüne ulaşabilir. Yaprak sapı ve gövdede boğum araları kısalır.

Yan sürgünlerin sayıları azalır. Meyvedeki belirtiler değişmektedir. Genç meyvede çoğu zaman mozayik şeklinde lekelenme olur. Bazı durumlarda, sıcaklık 27oC’yi geçerse meyve üzerinde renksiz dikenimsi çıkıntılar görülür. Erkek çiçeklerin sayılarında artma, dişi çiçeklerinde ise azalma olur. Hastalık şiddetli ise verim alınmadan bitkiler ölebilir. Bu üç önemli konukçu dışında virüs, 300 kadar bitki türünün hastalanmasına yol açar. Kabak ve kavun da ekonomik zarar oluşturduğu konukçulardandır. Temasla ve yaprak bitleriyle taşınmaktadır.

Domates Bronz Lekelilik Hastalığı (Lekeli Solgunluk Hastalığı) Hastalığıa, Lekeli Solgunluk Virüsü neden olmaktadır. Virüsün domatesteki belirtileri değişkenlik göstermektedir. Çift Virüslü Çizgi Hastalığı’nın belirtilerine benzer. Genç yapraklarda bronz renkli küçük lekeler oluşur. Genç bitkilerin büyüme uçlarında, uç yaprakların aşağı doğru kıvrılması ve solması gibi görünümler ortaya çıkar. Domates bitkilerinin gövdesinde ve yaprak sapında kahverengi çizgiler oluşabilir. Hastalıklı bitkiler bodurlaşır. Bitki çiçeklenme öncesi hastalığa yakalanırsa meyve oluşmaz. Çiçeklenme sonrası hastalanan bitkilerin meyvelerinde iç-içe halkalar şeklinde lekeler görülür. Virüs, 160’ın üzerinde bitkide hastalık yapabilmektedir. Hastalık, Thripsler aracılığı ile yayılmaktadır. Virüs, larvalar tarafından alınır ve ergin böceklerle taşınır.

Domates Sarı Yaprak Kıvırcıklığı Hastalığı Hastalığa Domates Sarı Yaprak Kıvırcıklık Virüsü neden olmaktadır. Hastalığın ilk belirtisi yaprak kenarlarında ve damar aralarındaki sararmalardır. Hasta bitkilerin yaprakcıkları içe ve dışa doğru kıvrılır. Yaprak ayası aşırı derecede küçülür. Olgunlaşan meyvelerde zarar görülmezken, yeni meyve oluşumu engellenir. Hastalığa çiçeklenme öncesi yakalanan bitkiler bodurlaşır. Önemli miktarda ürün kaybı olur. Virüs, tütünü de içeren bazı bitkilerde hastalık yapar. Beyaz sinekler hastalığın taşıyıcısıdırlar.

Biberde Mozayik Hastalığı Biber, bir çok virus hastalığına yakalanır. Biberde mozayik oluşturan virüsler içinde en yaygını ve en fazla zarar yapanı Tütün Mozayik Virüsü’dür. Bu virüsün biberlerdeki belirtileri solgunluk, bodurlaşma, bitki sapları üzerinde ölü alanlar, yaprak dökülmesi, yapraklarda mozayik belirtileri ve meyvelerde şekil bozuklukları yanısıra güneş yanıklığı gibi ölü alanlar sayılabilir. Hastalık, temas ve tohumla taşınmaktadır.

Kabak Mozayığı Kabak Mozayik Virüsü, Hıyar Mozayik Virüsü, Karpuz Mozayik Virüsü, veya Kabak Sarı Mozayik Virüsü bu hastalığa neden olmaktadır. Kabak yapraklarında şekil bozuklukları, küçülme ve mozayik lekelenmesi görülür. Meyvelerde de lekelenme ve şekil bozuklukları oluşur. Etmen Kabak Sarı Mozayik Virüsü olduğunda belirtiler çok şiddetlidir. Kabak Mozayık Virüsü yaprak bitleriyle ve tohumla taşınmaktadır.

Marul Mozayığı Hastalığa Marul Mozayik Virüsü neden olmaktadır. Hasta bitkilerde tam baş oluşması olmaz. Bitkiler küçük kalır. Yapraklarda açık-sarı ve yeşil lekeler oluşur. Yaprak kenarlarındaki dişlenme belirginleşir. Ölü alanlara rastlanır. Virüs, yaprak bitleriyle ve tohumla taşınır.

Yaygın Fasulye Mozayığı Hastalığa Yaygın Fasulye Mozayik Virüsü neden olmaktadır. Hastalığın etkisi çeşit, bulaşma zamanı, virüs ırkı ve çevre koşullarına göre değişmektedir. Dayanıklı çeşitlerde bulaşmadan 8-14 gün sonra oluşan yapraklar sarımsı renk alırlar. Mozayik belirtisi yanısıra yaprak ayası daralır, aşağı doğru kıvrılır. Mozayik lekelerinde koyu yeşil kalan kısımlar siğil şeklinde çıkıntılar oluştururlar (Kabarcıklı Mozayık). Hasta bitkiler küçük kalır. Hassas çeşitlerde çiçekten sonra şok şeklinde solgunluk oluşur. Hastalık, temasla, tohumla, ve yaprak bitleriyle taşınmaktadır.

Virüs Hastalıklarından Korunmak İçin Ne Yapılmalıdır? Virüs belirtileri, virüsün ırkına, konukçunun çeşidine, iklim koşullarına ve bulaşma dönemine göre değişmektedir. Bu nedenle hastalığı tahmin etmeye çalışmak zaman zaman üreticileri yanlış uygulamalara yöneltmektedir. Virüs hastalığından şüphe duyulduğunda yapılacak en doğru davranış uzmana başvurmaktır. Virüs hastalıklarının ilaçlı mücadelesi yoktur. Hastalanan bitkiyi iyileştirmek de mümkün değildir. Bu nedenle virüs hastalıkları ile mücadelede aşağıdaki önerilere uyulmalıdır. Virüsten ari tohum veya fide kullanılmalı, Virüse dayanıklı çeşitler seçilmeli, Taşıyıcı olan yaprak biti, beyaz sinek gibi böceklerle mücadele edilmeli, Hastalık etmeni virüsün veya taşıyıcı böceklerin saklanabileceği çevredeki yabancı otlar yok edilmeli, Seradaki havalandırmalar böceklerin geçemeyeceği kadar küçük delikli tül veya tel ile kapatılmalı, Bitkiler şaşırtılırken, tepe ve koltuk alınırken ellerin ve aletlerin %10 luk Teepol, %10’luk Sodyumtrifosfat veya sabun çözeltisine batırılmalı, Üretim dönemi sonunda bitki artıkları en kısa zamanda seradan uzaklaştırılmalıdır.

Bu konuyu yazdır

  Paulownia Yetiştiriciliği
Yazar: Livadi - 05-02-2010, 11:42 PM - Forum: Bahçe Bitkileri - Yorum Yok

PAULOWNIA YETİŞTİRİCİLİĞİ

[Resim: paulownia.jpg]

Giriş: Paulownia Çin’de yaşayan, çok hızlı büyüyen, içinde ülkemizin de bulunduğu Kuzey Yarıküre’de yaklaşık 24 milyon dekar arazide ve özellikle kerestesi için yetiştiriciliği yapılan bir ağaçtır. Ortalama ömrü 70 yıl olup, 5 yılda ekonomik kesime gelebilmekte ve ertesi yıl kesim yerinden tekrar sürmektedir. Dolayısıyla bir kere dikim yapıldıktan sonra aynı bitkilerden 60-70 yıl kadar verim elde edilebilmektedir.İklim İstekleri: Paulownia ülkemizde kışı çok sert geçen yerler hariç, hemen hemen her yerde, genellikle kavak yetişen yerlerde yetiştirilebilmektedir.

Paulownia tomentosa –20 oC, P.elongata-18 oC, P.fortunei ise –10 oC’ye dayanabilmektedir. Günlük ortalama sıcaklık +8 oC olduğunda gelişme başlar ve 24-29 oC’de en iyi gelişme görülür. Paulownia bol ışıklı yerleri sever. Fidanlar % 70 oranında gölgede kalırlarsa ölebilirler. Yağışın düzenli olduğu yerlerde 500-2000 mm yağış alan alanlarda sulamaya gerek yoktur. Kuvvetli rüzgar alan yerlerde özellikle genç ağaçlar ve fidanlar zararlanabilirler. Bu nedenle, kuvvetli rüzgarlı yerlerde ya rüzgar kıranlar tesis edilmeli daha sonra Paulownia dikilmeli veya tesisten vazgeçilmelidir. Toprak İstekleri: Paulownia ağacı, hafif killi, kumlu, geçirgen topraklardan hoşlanır. Bitki besin maddesince fakir olan topraklara dayanıklı olmakla birlikte, zengin topraklarda çok daha iyi gelişir. Toprakta taban suyu seviyesi 1.5 m’de yukarıda olmamalıdır. Bitkinin dinlenmede olduğu kış aylarında, birkaç günlük toprak üstündeki su göllenmesi köklerin boğulmasına neden olabilir. Toprak ph’sı 5.5-8.5 arasında olmalıdır. Dikim: Dikim ilkbaharda son donlar bittikten sonra başlar ve sonbahar ortalarına kadar devam eder. Ancak Antalya,Adana gibi sıcak bölgelerde yaz aylarında fazla sıcaklık nedeniyle dikimden kaçınılmalıdır. Bunun yanında bu bölgelerde kış aylarında da dikim yapılabilir. Fide veya fidanlar tüplü olmalıdır. Dikim sıklığı, yetiştirme gayesine göre değişebilmektedir. Şayet 8-12 yıllık bir yetiştiricilikten sonra kesim yapılacaksa 4x6 m ; 5-6 yıllık bir yetiştiricilikten sonra kesim yapılacaksa 4x4 m; sunta veya kağıt sanayine yönelik bir yetiştiricilikle her yıl kesim yapılacaksa 2x2 m veya 2x1 m aralık ve mesafe ile dikim yapılmalıdır.Dikim de önce toprak işlenir, çukurlara yanmış ahır gübresi verilir ve fidanlar dikilir. Dikimden sonra mutlaka can suyu verilmelidir.Sulama : Paulownia suyu seven bir bitkidir. Toprak nemi çok düşük veya çok yüksek olmamalıdır. Bitki susuz bırakılmamalı ancak her gün ve çok fazla su verilirse kökler boğulur ve bitki ölür. Toprak devamlı nemli bulundurulur. Genellikle kumsal topraklarda ve sıcak havalarda haftada bir sulama yapılır. Sulama fidanların etrafına yapılan çanaklara, biraz gelişmiş ağaçlara ise karık usulu ile yapılır. Kökleri oldukça derine indiğinden ilk 2 yıldan sonra genellikle sulamaya gerek kalmaz, ancak bitkiler devamlı gözlenir ve yapraklarda pörsüme görüldüğü taktirde hemen sulama yapılır.Gübreleme : Paulownia çok hızlı büyüyen ve geniş yapraklara sahip bir bitki olduğundan yüksek azota ihtiyaç gösterir. Dikimle toprağı N.P.K. içerikli temel kompoze gübre verilir. Daha sonraki yıllarda ilkbahar aylarında genellikle azotlu gübrelerle gübreleme yapılır. Bu dönemlerde azotlu gübreler tek olarak kullanıldığında daha etkili olmaktadırlar. Budama : Fidanlar dikildikten sonra oldukça hızlı bir büyüme görülür. İlk yıl dikim zamanına da bağlı olarak 4-5 m boya kadar çıkabilir. Büyüme esnasında yaprak koltuklarından çıkan yan sürgünler bir kaç santimetre olunca koparılmalıdır. Ancak yapraklara zarar verilmemelidir. Ertesi yıl bitki erken ilkbaharda toprak seviyesinden kesilir. Bitkide dipten yeni sürgünler gelir. Bunlardan en kuvvetlisi bırakılır, diğerleri koparılır. Bırakılan sürgün çok hızlı büyür ve yıl sonunda 7 m boya kadar çıkabilir. Bu bitki üzerinde 75-80 cm boyunda yapraklar meydana gelir, ve bunların koltuklarında tekrar sürgünler görülür. Bu sürgünler de düzenli olarak koparılmalıdır. Ancak yapraklar koparılmaz ve zararlanmamalarına dikkat edilir. Bu yapraklar zararlanırsa veya koparılırsa büyüme yavaşlar. İkinci yıl bitkinin bu hızlı büyütülmesi çok önemlidir. Çünkü ağacın en kaliteli kerestesini bu kısım oluşturacaktır.Soğuklarla birlikte bitki dinlenmeye girmekte ve yapraklar dökülmektedir.Kış aylarında en tepedeki 15-20 cm’lik kısım kuruyabilir. Bundan endişe etmemek gerekir. Çünkü ertesi yıl ilkbaharda havaların ısınması ile birlikte, bu kuruyan kısmın altında en üstteki göz sürmekte ve ileride bu kısımdaki kerestede önemsiz bir halka meydana gelmektedir. Mücadele : Paulownia’nın fazla zararlısına rastlanmamakla birlikte, bazı tırtıllar yapraklarını yiyebilmekte bu da büyümenin yavaşlamasına neden olmaktadır. Bu durumda sevin ve bunun gibi zirai mücadele ilaçları ile ilaçlama yapılır.


Prof.Dr.Ahmet MENGÜÇ

Bu konuyu yazdır