| Hoşgeldin, Ziyaretçi |
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.
|
| Kimler Çevrimiçi |
Şu anda 2336 aktif kullanıcı var. » (0 Üye - 2332 Ziyaretçi) Bing, Facebook, Google, Yandex
|
| Son Yazılanlar |
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 57.308
|
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 7.856
|
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 464
|
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 5.033
|
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 59.559
|
Kastamonu Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.402
|
Kütahya Dumlupınar Üniver...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.932
|
Kırıkkale Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.334
|
Pamukkale Üniversitesi Ça...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 6.575
|
Burdur Mehmet Akif Ersoy ...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:39 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.560
|
|
|
| Kefal Balıkları - Mugilidae |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-20-2010, 07:35 AM - Forum: Su Ürünleri
- Yorum Yok
|
 |
Kefal, Mugilidae familyasını oluşturan balık türlerine verilen ad.
Vücutları uzamış olup, yandan az basıktır. Ağız terminal olup büyüktür. Dişleri ise ya hiç yoktur ya da çok küçüktür. Bazı türlerde yağlı göz kapağı çok iyi gelişmiştir. Vücut başa kadar uzanan iri, genellikle sikloid pullarla örtülüdür. Yan çizgi bulunmaz. Kaideleri birbirinden oldukça uzak iki dorsal yüzgeci vardır. Birinci dorsal yüzgeci kısadır ve 1-5 kuvvetli diken ışınla desteklenmiştir. İkinci dorsal yüzgeç daha uzundur. Işınları ilk ikitanesi diken ışın , diğerleri ise yumuşak ışınlıdır. Pektoral yüzgeçler solungaç kapaklarının hemen arkasındadır ve oldukça yükseye yerleşmiştir.
Çoğunlukla beslenmek için sığ sulara giren ve sürüler teşkil eden hızlı yüzücü balıklardır. Besinleri genellikle ipliksi alglerdir fakat omurgasızları da yer.
Türkiye'de tanılan bazı türleri:
* Dubar (Mugil cephalus)
* Altınbaş kefal (Liza aurata)
* Pulatarina (Liza ramada)
* Mavi kefal (Chelon labrosus)
* Liza abu
* Sıçrayan kefal (Liza saliens)
Cinsler:
# Agonostomus
# Aldrichetta
# Cestraeus
# Cahaenomugil
# Chelon
# Crenimugil
# Joturus
# Liza
# Moolgarda
# Mugil
# Myxus
# Neomyxus
# Oedalechilus
# Rhinomugil
# Sicamugil
# Valaomugil
|
|
|
| Kaya Balığı |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-20-2010, 07:33 AM - Forum: Su Ürünleri
- Yorum Yok
|
 |
Gobidae familyasından olan kaya balıklarının denizlerimizde çeşitli türleri mevcuttur. Bunlar:
hortum kayası (Gobius paganellus),
kömürcü kayası (Gobiusjozo),
saz kayası (Gobius ophicephalus),
kurbağa kayası, sarı kaya, tekir kayası, hurma kayası diye adlandırılırlar.
Gobidae familyası yaklaşık beş yüz tür kaya balığını içine alır. Sıcak, ılıman denizlerin kıyı bölgelerinde ve dipte yaşayan kaya balıkları ortalama 15- 20cm. boyundadır. En irileri 45-50 cm. arasındadır. En küçük cins kaya balığı ise Luzon kayası olup Filipinler’deki akarsu ve göllerde yaşar. Boyu 1 cm. civarındadır. Dünyanın en küçük omurgalı hayvanı sayılır.
Altı-sekiz yıllık bir ömürleri olan kaya balıkları denizlerimizin yerli balıklarındandır.
Kaya balıklarının renkleri, yaşadıkları çevreye göre değişir. Kumluk sahillerde yaşayanların sırtı boz renkli, yanları benekli açık kahverengi, karınları ise sarımsıdır.
Kayalık ve taşlık diplerde yaşayanlar koyu siyah, zeytuni veya koyu kahverengidir. Gövdelerinin yan kısımlarında hareler, çizgiler veya benekler bulunur. Dipte yaşadıklarından, karın kısımları daha açık renktir.
Kaya balıklarının gövdeleri füze biçimindedir. Kafaları yassı, üstten basık ve iridir. Gözleri kafasının üstünde ve birbirine yakın olup, ağzı büyüktür. Körük şeklinde iri dudaldara sahiptir. Alt çenesi üste oranla biraz ileri doğru çıkıntılıdır. Göğüs ve kuyruk yüzgeçleri yelpaze biçiminde gelişmiştir. Iki sırt yüzgeci vardır. Karın yüzgeci vantuz şeklinde olup, balığın dibe iyice tutunmasını sağlar. Kuyruk yüzgeci yumuşak ve dümen biçimindedir. Küçük ve sert olan pulları gövdesine iyice intibak etmiştir.
Kaya balıkları küçük oldukları için güvenlikle sığınabilecekleri yerlerin yakınında yaşarlar. Genellikle her balığın kendi sığınağı vardır. Buradan çıkarak beslenir ve yine aynı yere döner.
Kaya balığı hangi çevrede bulunursa bulunsun küçük omurgasız hayvanlarla, genellikle deniz solucanları, midye içi, balık yavruları ve yumurtalarıyla beslenir.
Yazın sığ sulara, rıhtım diplerine sokulan kaya balıkları, kışın derin sulara çekilirler.
Kaya balıkları iki yaşından sonra nesil yetiştirmeye başlarlar. Üremeleri ilkbahardan yaz ortalarına kadar sürer. Bu devrede çift gezerler. Erkekler, üreme mevsiminde birbirlerine karşı son derece saldırgan davranırlar. Üreme alanları için kavga ederler. Diplerdeki oyuk yerleri, taşların aralıklarını üreme alanı olarak seçerler. Yumurta ve spermaları buralara bırakırlar. Çiftleşmeden sonra dişi yumurtaları bırakırken erkek balık onun yanında muhafız gibi bekler. Dişi ise 100 kadar yumurtayı bırakır bırakmaz yuvayı terk eder. Bir daha da buraya uğramaz.
Buna karşılık erkek balık yumurtaların başında nöbet bekler. Nöbetin süresi on beş güne kadar uzayabilir. Erkek balık yumurtaları yüzgeçleriyle yelpazeleyerek havalandırır. Çapları yaklaşık 1.5 mm. olan yumurtalar, oval veya armut biçimindedir. Yumurta yığınları sert yüzeylere yapışır. Yavrular yumurtadan çıktıkları zaman iyice gelişmişlerdir. Kısa bir süre sonra da erginlere benzerler.
Kaya balığı pek çok amatör balıkçının basit izmarit takımıyla ilk tuttuğu balıklardandır. Sahillerden, iskele uçlarında berrak suda balığı görerek yakalamak çocukluk yıllarında heyecanlı bir olaydır. Fanyalı ağlar ve paraketayla da avlanan kaya balıkları son derece lezzetli, beyaz ete sahip balıklardır. Domates suyuyla yapılan buğulaması nefis, hazmı da kolaydır.
|
|
|
| Karagöz Balığı ve Avlanma Metotları |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-20-2010, 07:33 AM - Forum: Su Ürünleri
- Yorum Yok
|
 |
Karagöz Balığı : Karadeniz bölgemizde ve bilhassa Ege, Akdeniz ve Marmara denizinde , dolayısıyle kıyılarımızda bulunan, gözlerinin siyahlığı ile tanınmış olan, 3 kulaç(6mt.) ile 200 kulaç(360mt) derinliklerinde yaşamayı seven yumuşak huylu, sivri burunlu, 40 cm.'ye kadar büyüyebilen, sürüler halinde yaşayan, gerektiğinde beslenmesi ve üremesi için oldukça uzun mesafelere göç edebilen bir derin su deniz balığıdır.
Deniz kıyılarının bilhassa çakıllı ve taşlıklı olan bölümlerindeki bu taşlar arasındaki bitkiler ve küçük yumuşak kabuklularla beslenirler. Fevkalade yağlı olmaları nedeni ile Izgarası harika olmaktadır. Bilhassa odun kömürü ateşinde ızgarasının lezzetine doyamazsınız.
Ayrıca ılıman suların kıyılarında da yaşamayı severler. Suların sıcak olmalarından kaynaklanan durum nedeniyle bahar aylarından başlamak üzere Ağustos ayına kadar üreyebilirler.
Kuyrukları lekeli ve çizgili olanına İsparoz adı verilir.Lezzetli eti ve bolca yakalanması nedeniylede yüksek bir ekonomik değeride vardır.
Avlanması için kullanılacak malzemelerden misinanın kalınlığı : 0.30mm, köstek boyu : 15-20cm. İskandil kurşun ağırlığı 70-80gram olacaktır. Ancak denizin derinliği ve akıntının hızına göre ağırlık arttırılabilir. Kullanılacak olta sinek iğnesi ve 5-6 numara ve Köstek aralığı ise : 20cm olacak ve küçük boyda bir adet fırdöndü kullanılacaktır. Fırdöndü ile, Kurşun ağırlık arasındaki misinanın uzunluğunun 2 metre olması tercih edilir.
Yem olarak: Palamut balığının siyah ciğeri, Ekmeğin içi(ekmek su içerisinde yumuşatıldıktan sonra iyice sıkılıp suyundan arındırılacak ve ufak yuvarlak parçalar halinde oltaya takılacaktır), boru kurdu, solucan, mamun kullanılabilir.
1380 sayılı su ürünleri kanununun 2/1 nolu sirkülerindeki 17.maddesinde de belirtildiği üzere, avlanması için gerekli olan minimum boy uzunluğunun 15cm. olması gerekmektedir. Bu uzunluğun altında avlanmaları kesinlikle yasak olup, 36. maddesin de belirtilen büyük miktardaki para cezaları uyğulanmaktadır. Bu karagöz balığının Latince adı: Diplodus sargus'tur.
Bu balıklar avlandıktan sonra, satış için tahta kasalara konarak kilo olarak balık hallerine sevk edilirler.
Nuri Deniz
|
|
|
| Mini Springlerin Avantajları |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-20-2010, 05:59 AM - Forum: Tarımsal Yapılar ve Sulama
- Yorum Yok
|
 |
Diğer normal yağmurlama sistemlerinin avantajlarına ilave olarak;
- Bütün su iletim sisteminin gömülü olması nedeniyle zirai faaliyetin engellenmemesi
- Sistemin tümden gömülü olması nedeniyle ömrünün uzun olması kuş ve kemirgenlerden zarar görmemesi
- Metodun ağaç kök gelişimine rahatça ayak uydurabilmesi,
- Normal yağmurlama sistemlerine göre ilk tesis giderlerinin daha az olması,
- Damla sulamaya göre meme delikleri daha büyük olduğu için daha geniş açıklıklı filtreden geçirilerek kullanılabilmesi,
- Damla sulama yöntemine göre daha fazla alan ıslatıldığı için ağacın kök yapısının doğal olarak yayılabilmesi,
- Normal yağmurlama sistemlerinde ağaç tacının sulama sırasında ıslanması nedeniyle meyve ve yapraklarda mantari hastalıklar geliştiği için çoğu zaman kullanılamadığı halde mini springin burada emniyetle kullanılabilmesidir.
Mini Spring Sulama Sistemleri
|
|
|
| Mini Spring Sulama Sistemleri |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-20-2010, 05:57 AM - Forum: Tarımsal Yapılar ve Sulama
- Yorum Yok
|
 |
Mini Sprink Nedir - Mini Sprink Sulama Sistemi - Mini Yağmurlama
Püskürtme sulama sistemleri tipik olarak damla sulama sistemlerine göre daha geniş toprak hacmini ıslatırlar ve damlatıcı memelerinin çalışmasını kontrol için ihtiyaç duyulan işçiliği azaltır. Ayrıca bazı mini sprinkler sistemlerde; damla sulamada kullanılan damlatıcılardan uygulanan su miktarından daha az bir miktar birim alana uygulanabilir.
Çünkü onlar suyu daha geniş alana yayarlar. Bu tip mini sprinkler gerçekten yüzey akış kayıplarını ve erozyonu azaltırlar. Mini sprinklerin esas dezavantajı; daha geniş çaplı laterallere ihtiyaç duyulması, buharlaşma ve rüzgar etkisinden kaynaklanan kayıpların artmasıdır.
Mini sprinkler, damlatıcı memelerinden daha büyük ve taşınabilir yağmurlama başlıklarından daha küçük debiye sahiptirler. Debileri 15 - 200 L /h, İşletme basınçları 0.5 - 2.5 atmosfer ve ıslatma çapları 2 - 9 m arasındadır.
Mini springler, yağmurlama sulama sisteminde olduğu gibi bütün toprak yüzeyini ıslatacak şekilde laterallere yerleştirilebileceği gibi, damla sulamada olduğu gibi sadece toprak yüzeyinin bir kısmını ıslatacak şekilde de yerleştirilebilir.
Mini Springlerin Avantajları
|
|
|
| Küçükbaş Hayvan Yetiştiriciliğinde Ekonomi Politikaları |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-19-2010, 10:10 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Üretim Politikaları
Türkiye'de tarımsal üretim politikası ve bu bağlamda hayvansal üretim politikası, öncelikle halkın beslenme düzeyinin iyileştirilmesi, tarıma dayalı sanayiye yeterli hammadde desteği verilmesi ve giderek tarım ve işlenmiş tarım ürünleri dışsatımının artırılmasına yönelik olmuştur. Bununla birlikte bu üretim politikasında küçükbaş hayvan yetiştiriciliği açısından kimi önemli noktaları belirtmekte yarar vardır. Bunlardan birincisi, tarımsal gelişme politikalarının ağırlık merkezinin bitkisel üretimi artırmaya yönelik desteklemelerin oluşturduğu, hayvansal üretim dalının ikinci planda kaldığı, küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinin de en alt düzeyde olduğudur. İkincisi ise, özellikle 1980 'li yıllardan sonra uygulanan ekonomi politikalarının gereği, aslında yeterince olmayan kimi desteklerin de ortadan kalkmasıyla küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinin tamamıyla sahipsiz bırakılmasıdır. Bunun sonucu olarak daha öncede belirtildiği üzere, koyun ve keçi sayısında çok hızlı bir azalma gözlemlenmekte, Türkiye'nin en değerli genetik kaynaklarından biri olan tiftik keçisi de neredeyse yok olmak durumuna düşmüş bulunmaktadır.
Fiyat Desteklemeleri
Türkiye'de bitkisel üretime ağırlıklı olmak üzere doğrudan ve girdiler yolu ile hayvansal ürünlere de destekleme uygulamaları yapılmıştır. Bunlar arasında damızlık hayvanların dışalımında gümrük vergisi alınmaması, belli bir işletme kapasitesinin üstünde inek sütü işleyen fabrikalara sütünü satan yetiştiricilere prim ödenmesi, kombinalarda kesilen büyük ve küçükbaş hayvanlarla kanatlı hayvanlara et kilosu üzerinden prim verilmesi, damızlık hayvan alımında destekleme yapılması, merinos yapağısı ile tiftiğe yapılan desteklemeler sayılabilir.
Türkiye'de yünlü dokuma sanayinin hammaddesi olan merinos yapağısı ile tiftiğin üretimini desteklemek amacıyla Yapağı ve Tiftik A.Ş kurulmuştu. Uzun yıllar destekleme alımları yapan kurum, 1985 yılında merinos yapağısına, 1994 yılında da tiftiğe uyguladığı destekleme alımlarına son vermiş, bu hammaddelerin dışalımları da serbest bırakılmışlardır.
Girdi Desteklemeleri
Türkiye'de yakın zamana değin karma yem, ilaç, yapay tohumlama, damızlık hayvan ile kredi gibi kimi hayvansal üretim girdilerinde desteklemelerin yapıldığı bilinmektedir.
1984 yılında başlayan ve 1989 yılında sona verilen karma yem desteklenme uygulamasında, önce fatura bedeli, daha sonra kullanılan yemin kilogramına göre destekleme yapılmıştır.
İlaç için fatura bedeli üzerinden yapılan desteklemelerde de karma yemde olduğu üzere koyuna ve keçiye yansıyan oranının en alt düzeyde olduğu söylenebilir.
Türkiye'de hayvan ırklarının geliştirilmesi amacıyla sığır ve koyunda devlet eliyle yapay tohumlama çalışmaları sürdürülmüştür. Yerli koyun ırklarımızın bir kısmının merinoslaştırılması amacıyla uygulanan koyun yapay tohumlaması, yanlış uygulamalar ve merinos yetiştiriciliğinde desteklemenin kesilmesiyle birlikte terkedilmiştir.
Damızlık hayvan dışalımı için uygulanan desteklemenin de büyük oranda sığır yetiştiriciliği için geçerli olduğunu söylemek olasıdır. Kamu, ıslah amacıyla kimi koyun ve keçi kültür ırklarının dışalımını yapmış, bununla birlikte dışalımı yapılan bu ırklardan kitlesel düzeyde küçükbaş hayvan yetiştiricilerinin yararlandırılması olası olmamıştır.
Hayvancılık işletmelerinin kredi gereksinimleri, T.C. Ziraat Bankası ve Tarım Kredi ve Tarım Satış Kooperatifleri aracılığıyla karşılanmaya çalışılmıştır. Bununla birlikte kredi faiz oranları, 1980 yılından sonra banka faiz oranlarının serbest bırakılmasına bağlı olarak yükseltilmiştir. 1993'de faizsiz ve 1995 yılında da %20 faizli ve 2-5 yıl vadeli kimi hayvancılık kredileri de Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgeleri'ne özel ağırlık verilerek, damızlık sığır, süt, besi sığırı ve koyun yetiştiriciliğini kapsamak üzere uygulamaya konulmuştur. Bütün bu uygulamalara karşın,hayvancılık kredilerinin tarımsal kredi kullanımı içindeki payı son yıllarda bile %10'lar düzeyindedir. Durum bu olunca, küçükbaş hayvan yetiştiriciliğine düşen pay, daha da düşük olmuştur.
Yatırım Teşvikleri
Türkiye'de bütün üretim sektörlerinde olduğu üzere, hayvansal üretimde de yatırım başlangıcı ve sonrasında belgeye dayalı olarak, yörelere göre farklılaştırılmış bir teşvik sistemi uygulanmaktadır.
Tarım sektörüne yönelik teşvikler içinde hayvancılık sektörüne ayrılan pay, fiyat ve girdi desteklemelerinden farklı olarak en yüksek düzeydedir. Bununla birlikte, teşvik belgesine bağlanan yatırımlar içinde tarımın payı %1-2 düzeyinde olduğundan miktar olarak hayvansal üretime ayrılan teşviklerin çok yüksek düzeyde olmadığı söylenebilir.
Kaldı ki, hayvancılığa düşen teşvik kaynakları daha çok besi ve süt sığırcılığı ile tavukçuluk üretim dallarına gitmiştir, küçükbaş hayvancılık için çok sınırlı ölçüde, birkaç büyük işletme girişimi için yatırım teşviki yapıldığı sanılmaktadır.
Pazar Politikaları
Pazar politikaları hayvansal üretimde de genel olarak hayvan yetiştiricilerinin gelirlerini artırma ve iyileştirme, arz ve talep arasındaki dengeyi kurma ve piyasa fiyatlarının yetiştirici ve tüketiciyi memnun edecek şekilde düzenlenmesine yöneliktir.
İç Ticaret Politikaları ve Yurt İçi Pazarlamada Kurumsal Yapı
1980'li yıllara değin uygulanan pazarlama politikaları içinde destekleme alımlarının önemli bir yeri olmasına karşılık, bu yıldan sonra TSEK, EBK ve Yapağı ve Tiftik A.Ş. gibi KİT'lerin bir kısmının özelleştirilmesi nedeniyle hayvansal ürünlerde fiyat oluşumu üreticinin çıkarları doğrultusunda şekillenmemektedir. Üreticinin ekonomik ve teknik olarak yeterince örgütlü olmayışı da bu durumu giderek kötüleştirmektedir. Bunlara, işletmelerin küçük birimler olması, bilim ve bilimsellikten uzak yetiştiricilik yapmaları da eklenebilir. Sonuç olarak bu üç etmen, hayvancılığın geliştirilmesinin önündeki en önemli engeller olarak ortaya çıkmaktadır.
Türkiye'de canlı hayvan ve hayvansal ürünlerin pazarlama organları ve kanallarının yapısı oldukça karmaşık gözükmektedir. Bu kanalda yetiştirici ile tüketici arasında sayıları 7-9'a kadar ulaşan aracı vardır.
Bu yapı kısaca şu şekilde özetlenebilir;
Kasaplık hayvan ve et pazarlamasında üretici ile tüketici arasında hayvan tüccarları, besiciler, komisyoncular, toptancı kasaplar, perakendeci kasaplar, et ve ürünleri imalatçıları gibi aracılar vardır.
Süt ve ürünlerinin pazarlamasında kanal daha kısa olmasına karşılık fiyat, koyun ve keçi sütünde mandıralar, inek sütünde süt işleyen fabrikalar tarafından belirlenmektedir. Yapağı ve tiftik pazar fiyatları da tüccarlar tarafından oluşturulmaktadır.
Damızlık hayvan pazarlamasında sığırlarda son yıllarda Yetiştirici Birlikleri devreye girmeye başlamıştır. Damızlık koyun ve keçide herhangi bir örgütlenme söz konusu olmadığı için fiyat, pazarlarda alıcı ve satıcı arasında oluşmaktadır.
Özetle, yurtiçi pazarlama kanallarında üreticilerin ekonomik olarak örgütlenememesi ya da var olan kooperatiflerin çok yetersiz oluşu söz konusudur. . Bu durum entansif sığır besiciliği, süt sığırcılığı, tavukçuluk işletmeleri dışında özellikle koyun ve keçi yetiştiriciliğinde işletmelerin küçük olmaları, ekonomik bilinç ve bilimsellikten uzak olmaları, üstüne üstlük KİT'lerin de devreden çıkması gibi etmenler nedeniyle aracıların piyasaya egemen olmalarını yaratmıştır ve tüketicinin ödediği fiyat ile üreticinin eline geçen fiyat farkının giderek açılmasını ortaya çıkarmış bulunmaktadır.
Dış Ticaret Politikaları
Türkiye'de hayvansal ürün fiyatlarını belirli bir düzeyde tutmak ve iç pazarı terbiye etmek amacıyla, özellikle 1980 li yıllardan sonra et ve et ürünleri, süt tozu ve peynir gibi ürünlerin dışalımı yapılmıştır. Bu ürünlerden alınan gümrük ve fonların önemli ölçülerde azaltılması, dışalımda büyük artışları ortaya çıkarmıştır. Buna bağlı olarak dış ticarette hayvansal ürünler dışsatımının, dışalımı karşılama oranı giderek azalmıştır.
Uygulanan bu dış ticaret rejiminden öncelikle sığır yetiştiricilerinin , dolaylı olarak da koyun ve keçi yetiştiricilerinin olumsuz etkilendiği gözlemlenmektedir. Dışalım, daha çok küçük işletmelerin rekabet şansını azaltmış ve atıl kapasitelerin, bir başak deyişle süt hayvanlarının kasaba gitmesine neden olmuştur.
Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliği'nin bir baskı unsuru olarak devreye girmesiyle 1996 tarihinden itibaren damızlık hayvan dışalımının durdurulduğu ve hayvansal ürün dışalımı ve özellikle süt ve et gibi ürünlere sınırlamalar getirildiği bilinmektedir.
Türkiye'nin hayvan ve hayvansal ürün dış ticaretinde gözlemlenen dışalımın, ağırlıklı olarak sığır türüne ait olduğu gözlemlenmektedir. Buna karşılık koyun ve keçinin canlı hayvan ve et olarak dışsatımımızda belirli bir ağırlığı vardır. Türkiye daha çok Orta Doğu ülkelerine canlı koyun ve keçi ile koyun-kuzu eti pazarlamaktadır. Avrupa Birliği'nin ise bu ürünler bakımından açığı olmakla birlikte, Türkiye'de var olan hayvan hastalıkları gerekçe gösterilerek dışalım yapmadığı bilinmektedir.
|
|
|
| Tarımsal Ürün Dış Ticareti ve Küçükbaş Hayvan Yetiştiriciliği |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-19-2010, 10:05 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
1997 yılı verilerine göre, Türkiye'nin toplam dışsatımında tarım ürünlerinin payı % 20,85, toplam dışalımındaki payı ise % 10.14'tür. Tarım ürünleri Türkiye'nin dış ticaretinde önemini korumaktadır. Toplam tarım ürünleri dışsatımında canlı hayvan ve hayvansal ürünler ( fasıl no 1, 2,3, 4, 5 )* (281 284 bin dolar) payı % 5.14'dir. Bu çizelgeye diğer hayvansal ürün olarak nitelendirilebilecek ürünler de katıldığında bu oran % 11.6'ya ulaşmaktadır. Dışalımda ise bu oranlar (fasıl no 1, 2, 3, 4, 5 toplamı 116 940 bin dolar) % 2.37 ve % 27'ye ulaşmaktadır.
Toplam tarım ürünleri dışsatımı içinde küçükbaş hayvancılıktan elde edilen dışsatım gelirinin payı ise % 2.62 'dir. Toplam dışsatımda küçükbaş hayvancılıktan elde edilen dışsatım gelirinin payı ise % 0.55'dir. Dışalımda bu oranlar sırasıyla % 17.05 ve % 1.73'dür. Bu verilerden de anlaşıldığı üzere küçükbaş hayvancılıktan sağlanan dışsatım geliri azımsanmayacak düzeydedir. Dışalımda ise 500 milyon dolara yakın dışalım hacmiyle koyun ve kuzuların ham derileri önemli bir payı oluşturmaktadır. Daha sonra 100 milyon dolarlık dışalımla koyun ve kuzuların hazırlanmış derileri gelmektedir. Dışsatım değerlendirildiğinde, tüm hayvansal ürünlerin genelinde canlı koyun dışsatımı en yüksek değere ulaşmaktadır. Canlı hayvan dışsatımı içinde büyükbaş hayvan dışsatımına rastlanmamaktadır. Canlı hayvan dışsatımının tamamına yakını canlı koyun ve keçilerden oluşmaktadır. Etler ve yenilen sakatat dışsatımı içinde de koyun ve keçi eti dışsatımının payı % 39.24 ile en yüksektir. Sığır eti dışsatımı ise yok denecek kadar azdır (94 133 dolar).
Bu verilerden de anlaşılacağı üzere Türkiye'nin hayvansal ürünler dışsatımında küçükbaş hayvancılığının önemi yadsınamayacaktır. Ancak dışsatımın büyük ölçüde canlı hayvan olarak yapılması, buna karşılık ham ve hazırlanmış deri yün ve yapağı dışalımının yüksek düzeyde olması ülke açısından bir kayıp olarak görülebilir. Bu durum Türkiye'de küçükbaş hayvancılık ürünlerine ilişkin işleme sanayinin gelişme içinde olduğunu gösterebilmektedir. Nitekim Türkiye'de koyun ve kuzu derisinden mamul giyim eşyası dışsatım geliri, 1997 yılı verilerine göre yaklaşık 110 milyon dolara ulaşmıştır. Bu nedenle dışsatım gelirleri artırma yanında ülke içi küçükbaş hayvancılığın geliştirilmesi, bu sektörün ihtiyaçlarının karşılaması açısından olduğu gibi dışalım nedeniyle ortaya çıkan gelir kaybını azaltması açısından da önemli görülebilir.
|
|
|
| Küçükbaş Hayvansal Ürünler ve Verimdeki Değişmeler |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-19-2010, 10:04 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Türkiye'de 1980-98 dönemi boyunca toplam süt üretiminde % 82.2’lik bir artış olmuştur. Bu artış sığır sütü üretiminden kaynaklanmaktadır. Koyun ve keçi sütü üretiminde azalmalar meydana gelmiştir. Azalışlar koyun sütünde % 29.14, keçi sütünde de % 61.02 olarak gerçekleşmiştir. Bu azalışlar doğal olarak sağılan hayvan sayısındaki azalışlardan kaynaklanmaktadır.
Toplam süt üretimi içinde koyun sütünün payı ise son 19 yıllık dönemde % 20.97’den % 8.15’e kadar gerilemiştir. Keçi sütünün payı da % 11.51’den % 2.46’ya düşmüştür. Sığır sütünün payında ise % 67.52’den % 89.38’e bir yükselme ortaya çıkmıştır.
1980-90 yılları arasında kırmızı et üretiminde de bir artış olduğu dikkati çekmektedir. Bu durum da doğal olarak kesilen hayvan sayındaki artış ile paralellik göstermektedir. 19 yıllık dönemde % 160.5’lik bir üretim artışı söz konusudur.
Küçükbaş hayvan eti üretiminde de yıllara göre dalgalanmalar olmakla birlikte genel eğilim artış yönünde olmuştur. Buna karşılık kırmızı et üretimi içinde koyun etinin payı 1980 yılında % 20.48 iken 1998 yılında % 16.5’ e gerilemiştir. Kuzu etinin payında önemli bir değişme olmazken, keçi etinin payında önemli azalmalar olmuştur. Sığır etinin payı ise % 58.4’den % 68.36’ya yükselmiştir.
Et ve süt üretimindeki bu gelişmeler de daha önce belirtildiği gibi Türkiye’de büyükbaş hayvan yetiştiriciliğinin ön plana çıktığını ve küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinin gelişiminin yavaşladığını göstermektedir.
Türkiye'de 1980-98 döneminde koyun ve keçi derisi üretiminde önemli bir artış dikkati çekmektedir. Ancak 1985 yılına göre ise bir azalma söz konusudur. Deri üretiminde istikrarlı bir değişimin olmadığı, yıllara göre sürekli bir dalgalanmanın varlığı da görülmektedir.
Aynı dönemde yapağı, kıl ve tiftik üretiminde sürekli olarak önemli gerilemeler olmuştur. Son 19 yıllık dönemde tiftik üretiminde % 90’lara yakın bir azalma, kıl üretiminde % 68’lik bir düşüş görülmektedir. Yapağı üretimindeki düşüş ise çok daha az, % 27.6 oranında gerçekleşmiştir.
Bu verilere dayalı olarak küçükbaş hayvancılıkta süt, yapağı ve tiftik üretiminde azalmaların, buna karşılık et üretiminde artışın bulunduğu ve Türkiye’de küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinde et üretimine yöneliş olduğu söylenilebilir.
Türkiye küçükbaş hayvancılığının durumu ve gelişiminin analizi için, üretim düzeyleri yanında birim verimliliğin de diğer türlerle karşılaştırmalı olarak incelenmesinde yarar vardır.
Buna göre yapılan hesaplamalarda koyun süt veriminde 1980-98 yılları arasında önemli bir değişme olmadığı, 48 Kg/baş düzeyinde kaldığı görülmektedir. Keçi sütünde ise 1980 yılında yüksek bir düzeye ulaşıldığı, ancak 1985 yılında önemli bir düşüş olduğu gözlemlenmektedir. Daha sonra ise keçi başına süt verimi 57 Kg/baş civarında seyretmiştir. Sığır süt veriminde ise 1980-85 yılları arasında önemli bir sıçrama görülmekte, 1300 Kg/baş’ a ulaşılmaktadır. Daha sonra ise daha az oranlarda artış ile 1500-1600 Kg/baş verim düzeyine ulaşılmıştır.
Et veriminde ise bütün türlerde artışlar dikkati çekmektedir. Koyun karkas ağırlığı 19 yıllık dönem boyunca toplam % 28.66’lık artış göstermiş ve 21.73 Kg/baş olmuştur. Kuzudaki artış ise, % 84.3’tür ve 1998 yılında karkas ağırlığı 14.75 Kg/baş olarak gerçekleşmiştir. Oğlak karkas ağırlığında aynı dönemde % 37.12’lik bir artış ile 11,17 Kg/baş’ a ulaşılmıştır. Sığırda ise karkas veriminde % 162.59'lük artış hesaplanmıştır.
Sığır türünde gerek süt, gerekse karkas veriminde gözlemlenen artışın, büyük oranda kültür ırkı ve melez genotiplerin oranının artışından kaynaklandığı, bir başka deyişle sığır yetiştiriciliğinde genotip sorununun çözümünde bu süreçte önemli ilerlemelerin olduğu söylenebilir.
Buna karşılık koyun ve keçi yetiştiriciliğinde aynı düzeyde genetik ıslah çalışmalarının yapıldığını söylemek olası değildir. Sonuç olarak koyun ve keçide verimliliğin artırılmasında önümüzdeki on yıllar içinde genetik ıslah çalışmalarının özel bir öneme sahip olacağı görülmektedir.
|
|
|
| Küçükbaş Hayvan Varlığı ve Gelişmeler |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-19-2010, 10:01 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Türkiye küçükbaş hayvan varlığını değerlendirmeden önce işletme yapılarının incelenmesinde yarar vardır. Bu yaklaşımla 1991 yılında gerçekleştirilen tarım sayımı sonuçları incelendiğinde Türkiye'de 4.068.432 tarım işletmesi bulunduğu görülmektedir. Bu işletmelerin % 72.2'inde bitkisel ve hayvansal üretim, % 24.4'ünde sadece bitkisel üretim ve % 3.4'ünde de sadece hayvansal üretim yapılmaktadır. Türkiye'de toplam işletmelerin yaklaşık % 65.7'sinde (2 935 055 işletme) büyükbaş hayvan yetiştiriciliği, % 29.5'inde (1 201 765 işletme) küçükbaş hayvan yetiştiriciliği yapılmaktadır. Koyunculuğun yapıldığı işletme sayısı 1 017 380 ile % 25'lik bir pay almaktadır. Tüm işletmeler içinde kıl keçisi yetiştiriciliği yapan işletme sayısı 356 937 ile % 8.8, tiftik keçisi yetiştiriciliği yapan işletme sayısı 40 025 ile % 1'lik bir yer tutmaktadır.
Bölgelere göre koyun yetiştiriciliği yapan işletme sayısı incelendiğinde, koyun yetiştiren işletmelerin çoğunluğunun (% 22.4'ünün) 6. Tarım Bölgesi olan Güneydoğu Tarım Bölgesi'nde yoğunlaştığı görülmektedir. Koyun varlığının da en büyük oranı, yaklaşık % 26.3'ü bu bölgededir. Tarım bölgelerine göre kıl keçisi yetiştiren işletmelerin sayısı incelendiğinde ilk sırayı % 25.3 ile Güneydoğu Tarım Bölgesi, tiftik keçisinde ise yine % 26.9 ile Güneydoğu Tarım Bölgesi ilk sırayı almaktadır. Hayvan varlığı olarak değerlendirildiğinde ise kıl keçisi varlığında ilk sırayı % 27.6 ile Akdeniz Tarım Bölgesi ve % 21.9 ile Güneydoğu Tarım Bölgeleri, Tiftik keçisi varlığında % 26.9 ile Güneydoğu Tarım Bölgesi ve % 21.5 ile Orta kuzey Tarım Bölgesi ilk sıraları almaktadır. Yine 1991 tarım sayımı sonuçlarına göre Türkiye genelinde işletme başına 39.22 baş koyun, 25.9 baş kıl keçisi, 26.34 baş tiftik keçisi düşmektedir.
1991 tarım sayımı sonuçlarına göre tarımsal işletmelerde esas işi tarımsal faaliyet olan birey sayısı 11 806 559'dur. Buradan yola çıkarak işletme başı ortalama birey sayısı yaklaşık 3 bulunmuştur. Buna göre, Türkiye genelinde 1 201 765 küçükbaş hayvan yetiştiriciliği yapan tarım işletmesinde 3 605 295 kişinin doğrudan bu işle uğraştığı söylenebilir.
Türkiye’de 1980-98 döneminde genel olarak hayvan varlığında önemli azalmaların olduğu bilinmektedir. Bu 19 yıllık dönemde en yüksek oranda azalma % 84.4 ile tiftik keçisi varlığında ve % 82.93 ile manda varlığında görülmüştür. Daha sonra kıl keçisi varlığında % 51.1’lik, koyun varlığında % 39.47’lik azalmalar dikkati çekmektedir. Sığır varlığındaki azalış ise % 39.6 olarak gerçekleşmiştir.
![[Resim: 2cerfrp.gif]](http://i49.tinypic.com/2cerfrp.gif)
Türkiye’de Tür ve Irklara Göre Hayvan Sayısının Değişimi (Baş) ve İndeksleri (1980=100)
Kaynak: DİE, Tarım İstatistikleri Özeti 1979-1998, Ankara 1999, çeşitli sayfalar.
Türkiye hayvan varlığındaki değişimleri ortaya koymak ve gelecekteki duruma ilişkin tahminlerde bulunabilmek amacıyla yapılan trend analizlerinde; geçmiş dönem verilerine bağlı kalındığı ve özellikle de bu dönemde önemli azalmalar olduğundan gelecekte de hayvan varlığında önemli azalmaların devam edeceği yönünde sonuçlara ulaşılmaktadır. Nitekim bu yönde yapılan bir çalışmada da beklenen eğilim ortaya çıkmış, üreticilerin büyükbaş hayvan yetiştiriciliğine yöneldikleri sonucuna varılmıştır. Küçükbaş hayvan varlığında görülen azalma, büyükbaş hayvan varlığındaki azalmanın oldukça üzerindedir. Küçükbaş hayvan varlığındaki azalmanın ardında zaman etmeni dışında, başka sosyal ve kültürel değişkenler ve etmenlerin de olduğunun düşünülmesi gerekmektedir. Özellikle terör ve güvenlik nedeniyle Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde koyun sayısında önemli azalmaların olduğu bilinmektedir. Ayrılıkçı terörün giderek yok olmasıyla birlikte yukarıda belirtilen azalış trendinin aksine koyun sayısında azalmanın duracağı, hatta tekrar artacağı beklenmelidir.
Türkiye'deki hayvan varlığı, büyükbaş hayvan birimi (BBHB)* cinsinden hesaplandığında, 19 yıllık bir süreç içinde toplam hayvan varlığında % 37.85'lik bir azalma gözlenmektedir. Diğer yandan BBHB 'ye göre türlerin oransal dağılımı incelendiğinde sığırda artışın küçükbaş hayvan varlığında ise az da olsa bir azalmanın söz konusu olduğu görülmektedir.
1998 yılı verilerine göre BBHB cinsinden sığırın payı % 73.32, koyunun payı 19.57, kıl keçinin payı % 5.0, tiftik keçisinin payı % 0.35 ve mandanın payı % 1.75 dolayındadır.
|
|
|
| Küçükbaş Hayvan Yetiştiriciliği'nin Yapısal Özellikleri |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 02-19-2010, 09:59 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Yapısal özellikler olarak; küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinin hayvancılık sektörü ve tarımsal üretime katkısı, hayvan varlığındaki gelişmeler, üretim ve verimdeki değişmeler ve küçükbaş hayvan yetiştiriciliğinin dış ticaretteki önemi ele alınmıştır.
Türkiye toplam tarımsal üretim değeri 1997 yılı verilerine göre 5 204 047 986 milyon TL’ dır. Bunun % 68.29’u bitkisel üretimden, % 31.71’i hayvansal üretimden sağlanmaktadır. Bu durum, Türkiye’de tarımın büyük ölçüde bitkisel üretime dayalı olduğunu göstermektedir.
Toplam hayvansal üretim değeri içinde küçükbaş hayvanlardan sağlanan üretim değeri % 18.44, büyükbaş hayvanlardan sağlanan üretim değeri % 58.58, diğer hayvansal ürünlerin değeri de % 22.97’dir. Bu verilerde Türkiye’de ve hayvancılığın büyük ölçüde büyükbaş hayvancılığa dayalı olduğunu göstermektedir (Çizelge 1).
Süt üretim değeri içinde koyun sütünün payı % 9.46, keçi sütünün payı % 2.89 ve sığır sütünün payı ise % 87.65’dir. Kırmızı et üretim değeri içinde koyun etinin payı % 22, keçi etinin payı % 2.75 ve sığır etinin payı da % 75.24’tür. Deri üretim değeri içinde ise koyun derisinin payı % 59.11, keçi derisinin payı % 4.07 gibi önemli düzeylerdedir. Sığır derisinin payı ise % 36.82’dir (Çizelge 2).
![[Resim: rgxhc9.gif]](http://i50.tinypic.com/rgxhc9.gif)
Çizelge 1. Türkiye Tarımsal Üretim Değeri İçinde Küçükbaş Hayvan Yetiştiriciliğinin Önemi (1997)
* Türkiye hayvan varlığının 1997 yılı pazarlanan değeri. Yıl içinde hayvancılık sektörünün yarattığı bir değer olarak görülmüştür ve hayvansal üretim değerine dahil edilmiştir.
** Beyaz et, yumurta, bal, ipek kozası vb.
Kaynak:DİE, Tarımsal Yapı (Üretim, Fiyat, Değer) 1997, Ankara, 1999,s.4,380 ve 381'den yararlanılarak hesaplanmıştır.
![[Resim: 199y0x.gif]](http://i48.tinypic.com/199y0x.gif)
Çizelge 2. Türkiye Hayvansal Ürünler Üretim Değerinin
Kaynak:DİE, Tarımsal Yapı (Üretim, Fiyat, Değer) 1997,
Ankara, 1999,s.4380 ve 381'den yararlanılarak hesaplanmıştır.
|
|
|
|