Hoşgeldin, Ziyaretçi
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.

Kullanıcı Adı/E-Posta:
  

Şifreniz
  





Forumda Ara

(Gelişmiş Arama)

Forum İstatistikleri
» Toplam Üyeler 56.779
» Son Üye FrancisCatry
» Toplam Konular 12.172
» Toplam Yorumlar 30.186

Detaylı İstatistikler

Kimler Çevrimiçi
Şu anda 2537 aktif kullanıcı var.
» (2 Üye - 2530 Ziyaretçi)
Applebot, Bing, Facebook, Google, Yandex, FrancisCatry, JeffreyRok

Son Yazılanlar
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 56.724
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 7.669
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 447
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 4.908
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 58.997
Kastamonu Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.253
Kütahya Dumlupınar Üniver...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.832
Kırıkkale Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.195
Pamukkale Üniversitesi Ça...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 6.435
Burdur Mehmet Akif Ersoy ...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:39 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.419

 
  Kırşehir Hirfanlı Barajı
Yazar: Mr.Muhendis - 10-30-2009, 10:27 AM - Forum: Barajlar - Yorum Yok

[Resim: egxum1.jpg]

Hirfanlı Barajı, Kırşehir (il)'inde, Kırşehir ile Şereflikoçhisar arasında, Kızılırmak üzerinde 1953-1959 yılları arasında inşa edilmiş kurulmuş olan, enerji üretimi ve taşkın kontrolü amaçlı bir barajdır. Kaya gövde dolgu tipi olan baraj 2.000.000 m³ gövde hacminde ve akarsu yatağından 78 metre yüksekliktedir. Normal su kotunda göl hacmi 5.980 hm³, normal su kotunda göl alanı 263,00 km²'dir. 128 MW güç kapasitesindeki HES (hidroelektrik santrali) yılda 400 GWh elektrik enerjisi üretimi sağlamaktadır.

Türkiye'nin sayılı büyük boyutlu barajlarından birisidir.


Hirfanlı Baraj Resimleri

[Resim: 1zxb0iw.jpg]

Bu konuyu yazdır

  Ankara Gürsöğüt Barajı
Yazar: Mr.Muhendis - 10-30-2009, 10:24 AM - Forum: Barajlar - Yorum Yok

Gürsöğüt Barajı, ANKARA DA Sakarya Nehri üzerinde, enerji üretmek amacıyla 2000 yılında inşasına başlanan ve 2009 yılında bitirilmesi planlanan bir barajdır.

Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 5.955.000 m3, akarsu yatağından yüksekliği 130,00 m., normal su kotunda göl hacmi 103,00 hm3, normal su kotunda göl alanı 29,50 km2'dir. Baraj tamamlandığında 242 MW güç ile yıllık 276 GWh'lik enerji üretecektir.

Bu konuyu yazdır

  Böceklerin Sınıflandırılması ve Taksonomisi
Yazar: Mr.Muhendis - 10-29-2009, 10:13 AM - Forum: Bitki Koruma - Yorum Yok

Genel anlamda sınıflandırma çeşitli eşya ve cisimleri gruplar haline getirerek bir düzen içinde göstermek demektir. Bunun için eşyaları veya diğer benzeri maddeleri sınıflandırmak için belirli bir amaca göre bunlar gruplandınlıp, sıraya konarak belirli bir düzene sokulur. Bunun gibi ya*şayan organizmalar da tabii akrabalıklarını gösteren karakterlerine göre sınıflandırılarak onları kolaylıkla tanımamıza hizmet eder. Böylece canlı*ları sınıflandırma bilimi, taksonomi olarak bilinmektedir.
Halen genel olarak bilinen bir gerçek, ilk hayvanların vücut yapıları*nın son derece basit oluşu ve uzun zaman içinde pek çok nesiller verişi ve bu esnada da atalarına oranla değişik formlarının meydana gelişidir. Böylece bugün halen dünya yüzünde yaşayan son derece değişik formda hayvanlar meydana gelmiştir. Hayvanlardaki bu gelişme veya tekamül bir ağaca benzetilmektedir. Ağacın gövdesi ilk hayvan formlarını, onların tekamülleri neticesinde ana dallar, daha sonraki gelişmeler ise dalların çatallanmalarmı ve ikinci, üçüncü derecedeki dallanmaları ve nihayet da-.ha küçük dallar ve neticede sürgünler meydana gelmiştir ki, bunlar da bugün yaşayan hayvan türlerini temsil eder.
Hayvanların tabii sınıflandırılmasında onların akrabalıkları dikkate alınır ve yakın olanlar birbirlerine yakın şekilde yerleştirilerek bir sistem meydana getirilir. Bu sistemde birbirlerine en yakın olan formlar akraba*lıkları en ileri, en yakın olanlardır. Bunu yapabilmek için hayvanların tüm olarak benzerlik ve ayrılıkları dikkate alınır. Tek bir karakter üzerine dayanılarak yapılan sınıflandırma çok defa emin olmaz. Mesela böcekle*rin yalnızca başkalaşmalarına göre yapılacak sınıflandırmada birbirleri ile uzaktan ilgili olan birçok önemli karakterleri haiz olan böcekler bir araya getirilmiş olur ki böylece zayıf bir sınıflandırma yapılmış olur.
Gerek fosil böcekler, gerekse filogenetik çalışmalar göstermiştir ki bö*ceklerin ilk cedleri şimdikilere oranla küçük, kanatsız ve hemen hemen başkalaşmaya malik değildiler. Zamanla bunlardan gelen nesillerde ya*vaş yavaş kanatlı böcekler meydana geldi ki bunlar bugün Pterygota dediğimiz kanatlı böcekler altsınıfım teşkil etmiştir. Fakat bir kısım kanat*sız böcekler ilksel formlarını devam ettirdiler ki bunlar da Apterygota diye isimlendirilen diğer bir altsınıfı oluşturdular. Kanatlı Böcekler sayı itibariyle çok kalabalık bir grup olup bunlar daha sonra parçalanarak takım, familya, trihu, cins ve türler oluştu. Bugün sınıflandırmada bu kategoriler arasına alttakım (suborder), üstfamilya (superfamily), altfamilya (subfamily), aşiret (tribus) vs. gibi ara kategoriler de sokul*muş ve bunlar kullanılmaktadır.
Takımlar tekamüli ilişkilerine göre üsttakımlar halinde birleştirile*bilir. Ancak bu türlü sınıflandırma teknik bir sorun olduğu için bu gibi bilgiler pratik kitapların dışında kalmaktadır. Böylece burada sınıftan sonra takım en büyük kategori olarak ele alınmıştır. Takım, kendisi genel*likle çok büyük bit topluluktur. Bütün olarak onu inceleyebilmek için o kadar fazla değişikliklere sahiptir ki kendisini de çoğunlukla büyük, küçük bir takım gruplara ayırmak mecburiyeti doğar. Ayrı birer takım olarak incelenebilecek nitelikteki karakterlere sahip olmadıklarından bunları iki veya daha fazla alttakıma ayırarak incelemek en iyi yoldur. îşte bir takımı birbirlerineden belirgin şekilde ayrılabilen bu ilk alt kategoriye alttakım ismi verilir. Ancak bir sistematikçinin alttakım olarak değer*lendirdiği bir kategoriyi diğer birisi takım veya başka bir kategori olarak değerlendirebilir. Bu bakımdan üst düzey kategorilerinin sistematiğinde çoğunlukla taksonomistler arasında uyuşmazlıklar görülür.
Sınıflandırmada en önemli grup şüphesiz familyadır. Çoğu zaman buna «tabii familya» ismi de verilir. Çünkü daha yüksek kategorilerdeki-lere oranla bu kategori daha tabii bir gruplandırm a sonucu meydana getirilir. Familya, birbirlerine pek çok yönlerden benzerlikler gösteren ve açık olarak birbirleriyle akrabalığı bulunan birçok farklı türlerden oluşur. Kolaylık olmak üzere familya isimleri- idae eki ile son bulur. Bir takım veya alttakım içinde birçok familyalar bulunduğunda, bunlar da bir*birleriyle yakın olanları üstfamilyalar halinde bir araya getirilirler. Üst*familya ismi her zaman —oidea eki ile son bulur. Aynı şekilde takımlar bazan nasıl alttakımlara ayrılıyorlarsa, familyalar da bazan altfamilya-lara ayrılırlar. Altfamilya isimleri de kural olarak —inae eki ile son bu*lur. Bütün altfamilyalar, familyanın temel karakterlerine sahip olup kendi aralarında bazı küçük farklarla ayrılan topluluklardır. Bu kitapta geçme*mekle beraber altfamilya ile cins arasındaki bulunan diğer bir kategori de tribu'dur. Tribu ismi her zaman —ini eki ile son bulur. Cins, altfamil*ya içinde bulunan ve birbirleriyle yakın ve her bakımdan benzer türlerin oluşturduğu bir kategori veya topluluktur. Tür ise kendisi, hayvanın ne olduğu, kimlik kartındaki ismi, kısacası canlı dünyanın birimidir. «Birbirleriyle çiftleşip nesil veren, birbirlerine yapı ve görünüm itibariyle çok benzeyen bireyler topluluğu» olarak tarif edilen tür de alttürlere
(subspecies), onlar da varyete, ırk vs. gibi daha küçük topluluklara ayrılır. Ancak taksonomide geçerli en küçük kategori alttürdür. Nasıl ki türün -ölçüsü «birbirleriyle çiftleşip nesil vermekVtir, alttürün ölçüsü de «coğ*rafî izolasyon»'dur. Bu hususlarda ve taksonomi'nin diğer konulan hak*kında daha fazla bilgi almak istiyenler Lodos (1979)'a müracaat edebi*lirler.
Böcek ve hayvan isimleri kene" ilerine ait bir takım kurallar içinde ve belirli bir dille verilir. Bu bakımdan bu dilin bütün zoolog ve entomolog-larca iyi şekilde bilinmesi geiekir. Bundan amaç, kullanılan bu dilin dûn*daki bütün bilim adamlarınca aynı anlamda anlaşılmasıdır.
Eğer hayvanların bilimsel isimleri olmasa idi ve yalnızca her devlet kendi sınırları içinde bulunan alandaki muhtelif hayvan ve böcek türleri*ne mahalli isimler vererek bunları kullansaydı, bugün ilmin bu alanında pek az bir ilerleme olurdu. Çünkü her millet, her canlı için kendi mahalli olan isimleri kullanacağından birçok kimsenin bu isimlerden neyi kast*ettiği iyi anlaşılamıyacaktı. Hatta bir memlekette dahi aynı böceğe çeşitli mahalli kimler verildiği düşünülürse, işin daha da karışık olacağı anlaşılır. Hiç olmazsa, her önemli türün herkes tarafından bir tek isim altında bi*linmesi veya tanınması bu nedenle bir zorunluluk halindedir. Böylece türlerin bilimsel isimlere sahip olmaları zorunluluğu doğmaktadır.
Bilimsel isimler, sistematik üzerinde çalışanların çoğu tarafından kabul edilen kurallar ve esaslar içinde konan basit isimlerdir. Bu isimler Latince yazılır. Çünkü Latince hemen hemen üniversal bir dildir ve halen ölü bir dil olduğu için şekli sabittir ve bu sebeple bilimsel isimler bütün memle*ketlerde ve bütün dillerde aynı şekilde yazılır, aynı şekilde okunur, aynı şekilde anlaşılır. Ancak bilimsel isimlerin bütün memleketlerde aynı şekil*de kullanılması uzun süren bir gelişmeden sonra olmuştur. Linnaeus'ten önceki araştırıcılar yeni buldukları canlıların isimlerini kendi lisanların*daki kelimelerle belirtiyorlardı. Linnaeus, Systema Naturae isimli 1758 tarihinde yayınladığı kitapta, binominal (yani canlıların iki kelimeden teşekkül eden isimleri) metodu, ilk defa olmak üzere hayvanların isimlendi-rilrnelerinde kullandı. Linnaeus 1751 yılında kendisinin koymuş olduğu nomenclature kurallarını bizzat kendisi uyguladı. Onun talebesi olan Fabricius 1778 yılında, aynı şekilde isimlendirmede koymuş olduğu özel kuralları yine kendisi uyguladı. Ondan sonra gelen diğer araştırıcılar aynı şekildeki uygulamaları 19. asım ortalarına kadar sürdürdüler. Bu tarih*ten sonra kişilere mahsus olan kurallar, her memlekete göre değişmek üzere ulusal bir durum aldı ve bu şekil ilk uluslararası zooloji kongresinin yapıldığı 1889 yılma kadar devam etti. Bu tarih, aşağı yukarı bugün kul*lanılan uluslararası nomenclature kurallarının başlangıcıdır. Bundan sonra toplanan uluslararası zooloji kongresinde her zaman bir evvelkinin kurallarına ufak tefek değişiklikler yapılarak 1948 yılma kadar gelindi.
1948 yılında Paris'te toplanan Zooloji Kongresinde, nomenclature kural*larında genel bir revizyon yapılarak maddeler daha sağlam temellere dayandırılarak kabul edildi ve Nomenclature Komitesi'nin görevleri kesinlikle belirtildi.
Uluslararası Zoological Nomenclature'ün koymuş olduğu kurallara rağmen yüksek kategorilerin miktarı, teşkilleri ve böcek takımlarının isimleri hakkında entomologiar arasında tam bir fikir birliği bulunma*maktadır. Bu ayrılıkların böcekler hakkındaki bilgilerimizin tam olma*dığı müddetçe devam etmesi çok normaldir. Bu itibarla muhtelif uluslar böceklere kendi dillerine göre isimler vermede devam edegelmektediıler. Hatta yurdumuzda bile birçok böceklerin Türkçe isimleri hakkında tam bir fikir birliği maalesef yoktur. Amerikalılar ve İngilizler böceklerin isimlerini çok defa ingilizce olarak vermektedirler. Bu kitapta böceklerin mümkün olduğu kadar en yaygın olarak kullanılan Türkçe isimleri veril*miştir. Aynca birçok yabancı literatürde olduğu gibi yüksek kategorilerin bilimsel isimlerinin sonuna pratik olduğu için id ilave etmek suretiyle bazı deyimlerde de bulunulmuştur. Örneğin Hemipter, Grillid, Silphid, Aplıid, Thrips, Garabid vs., olduğu gibi.
Halen kullanılan binominal sistemde her türe verilen bilimsel isim, iki kelimeden oluşur. Birinci kelime her zaman cins (genus) ismidir. İkin*ci kelime ise tür (species) ismi olup hiçbir zaman aynı cins içinde aynı kelime birden fazla olamaz. Eğer böyle olduğu taktirde sonraki tarihe sahip olan kelime synonym olur. Bunun aksi olan homonym ise aynı veya benzer isimlerin iki veya daha fazla canlıya verilmesi halidir. Özel*likle cins isimlerinde homonym hiçbir zaman arzu ediJmez. Çünkü bu durum birçok karışıklıklara sebep olur. Nomenclature'deki öncelik kuralı burada da uygulanır ve sonraki tarihe sahip isim iptal edilir.
Bilimsel isimde 3. bir parça daha vardır. Bu da o canlının orijinal description'unu bulmada kolaylık olsun diye ilave edilmiştir. Bu keli*me şahıs ismi olup o canlının ilk description'ununu yapan kişinin adıdır. Buna yazar (auîhor) denir. Author adı, bazan parantez içinde gösteri*lir. Bunun manası o türün sonradan orijinal cinsten başka bir cinse akta*rıldığına işaret eder.
Cins ve tür isimleri her zaman kitapta italik harflerle yazılır. El veya daktilo ile yazılmış notlarda her zaman altı çizilir. Author isminin altı çizilmediği gibi italik olarak da yazılmaz. Cins ismi her zaman başta bu*lunur ve her zaman da büyük harfle başlar. Tür ismi ikinci olarak yazılır ve her zaman da küçük harfle başlar. Buna misal vermek icapederse: Eurygaster integriceps Puton, Türkçe Süne adı verilen zararlı bir böceğin bilimsel ismidir. Burada Sünenin Eurygaster cinsine ait ve tür isminin de integriceps olduğu görülür. Puton ise bu böceğin ilk description'unu yapan bir Fransız yazardır.



Kaynak: Türkiye Entomolojisi - Prof Dr. Niyazi LODOS

Bu konuyu yazdır

  29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun
Yazar: Mr.Muhendis - 10-29-2009, 08:19 AM - Forum: Özel Günler - Yorum (18)

[Resim: a9lbup.jpg]

Türk Milleti;
Kurtuluş savaşına başladığımızın onbeşinci yılındayız. Bugün,
Cumhuriyetimizin onuncu yılını doldurduğu, en büyük bayramıdır.
Kutlu olsun.

Yurtdaşlarım,
Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek Türk Kültürü olan, Türkiye
Cumhuriyetidir. Buradaki muvaffakiyeti Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraber olarak, azimkarane yürümesine borçluyuz. Fakat yaptıklarımızı asla kafi göremeyiz çünkü daha çok ve daha büyük işler yapmak mecburiyetinde ve azmindeyiz. Yurdumuzun, dünyanın en mamur ve medeni memleketleri seviyesine çıkaracağız. Milletimizi en geniş refah, vasıta ve kaynaklarına sahip kılacağız. Milli kültürümüzü, muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız. Bunun için, bizde zaman ölçüsü geçmiş asırların gevşetici zihniyetine göre değil; asrımızın sürat ve hareket mefhumuna göre düşünülmelidir. Geçen zamana nisbetle, daha çok çalışacağız. Daha az zamanda, daha büyük işler başaracağız. Bunda da muvaffak olacağımıza şüphem yoktur. Çünkü Türk milletinin karakteri yüksektir. Türk milleti çalışkandır, Türk milleti zekidir. Çünkü, Türk milleti, milli birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü, Türk milletinin, yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda, elinde ve
kafasında tuttuğu meşale, müspet ilimdir. Şunu da ehemmiyetle tebarüz ettirmeliyim ki, yüksek bir insan cemiyeti olan Türk milletinin tarihi bir vasfı da, güzel sa’natları sevmek ve onda yükselmektir. Bunun içindir ki, milletimizin yüksek karakterini, yorulmaz çalışkanlığını, fıtri zekasını, ilme bağlılığını güzel san’atlara sevgisini, milli birlik duygusunu mütemadiyen ve her türlü vasıta ve tedbirlerle besliyerek inkişaf ettirmek, milli ülkümüzdür. Türk milletine çok yaraşan bu ülkü, onu, bütün beşeriyette hakiki huzurun temini yolunda, kendine düşen medeni vazifeyi yapmakta, muvaffak olacaktır.


Bugün, aynı inan ve kat’iyetle söylüyorum ki, milli ülküye, tam bir
bütünlükle yürümekte olan Türk milletinin, büyük milletinin, büyük
millet olduğunu bütün medeni alem, az zamanda, bir kere daha
tanıyacaktır. Asla şüphem yoktur ki, Türklüğün unutulmuş büyük
medeni vasfı ile, atinin yüksek medeniyet ufkunda, yeni bir güneş gibi doğacaktır.

Türk Milleti;
Ebediyete akıp giden her on senede, bu büyük bayramını, daha büyük şereflerle saadetlerle huzur ve refah içinde kutlamanı, gönülden dilerim.

Ne mutlu Türküm diyene.!



Mustafa Kemal ATATÜRK
29 Ekim 1933

Bu konuyu yazdır

  Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Toprak Bilimi ve Bitki Besleme
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 03:36 PM - Forum: Ankara Üniversitesi - Yorum Yok

Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nin temeli 1933 yılında kurulan Yüksek Ziraat Enstitüsü ile atılmıştır. Orman, Veteriner ve Tabii İlimler Fakültelerinin yanısıra adı geçen enstitüde yer alan Ziraat ve Ziraat Sanatları Fakülteleri 1948 yılına kadar faaliyetlerini sürdürmüşlerdir.1948 yılında Yüksek Ziraat Enstitüsünün Ziraat ve Ziraat Sanatları Fakülteleri birleştirilmiş ve Ziraat Fakültesi adı altında Ankara Üniversitesine bağlanmıştır. Ziraat Fakültesi, ülke tarımının gelişmesinde etkili olmuş, Ziraat Mühendisleri ve bilim adamlarının yetiştirilmesinde önemli rol oynamıştır. Özellikle 1955 yılına kadar ülkemizin tek ziraat fakültesi olarak eğitim-öğretim ve araştırma hizmetlerini sürdüren Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi, daha sonra Ege, Atatürk ve Çukurova Üniversitelerini kuran, bu üniversitelerin ziraat fakültelerini geliştiren ve diğer ziraat fakültelerinin de kurulmalarına katkıda bulunan "ana fakülte" olmanın sorumluluğunu ve onurunu taşımaktadır. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi kuruluşundan bu yana 20000 civarında Ziraat Yüksek Mühendisi ve Ziraat Mühendisi mezun etmiş 600'e yakın ders kitabı, binlerce araştırma, inceleme ve makale yayınlamıştır.

Bugün yaklaşık 500 000 m² kampus alanı içinde, modern dershane, laboratuvar, atölye, kitaplık, sosyal tesisler, açık ve kapalı spor alanlarında, ayrıca altı araştırma ve uygulama çiftliği ile eğitim-öğretim, mesleki uygulama ve staj hizmetlerini başarı ile sürdürmektedir.

Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi, 11 Bölümde görev yapan 290 öğretim elemanı kadrosuyla ülkemizin güçlü eğitim-öğretim ve araştırma kuruluşları arasında yer almaktadır.

İSTEĞE BAĞLI İNGİLİZCE HAZIRLIK SINIFI

Ziraat Fakültesi’ne yeni kaydolan öğrenciler isterlerse, Bilgisayar eğitimi de verilen bir yıl süreli İngilizce Hazırlık Sınıfına girmek için başvurabilirler. Hazırlıkta geçen süre normal öğrenim süresi dışındadır. Hazırlığı başarı ile bitiren öğrencilerin hazırlık notu lisans mezuniyet not ortalamasına katılmaktadır.

KONTENJAN: 40 kişi

ÖĞRETİM SÜRESİ: 4 yıl

Toprak Bölümünde genel olarak toprak bilimi ve bitki besleme konuları ile ilgili çalışılmaktadır. Öğrencileri; toprakların oluşumu, karakter kazanması, sınıflandırılması, etüdü ve haritalanması, fiziksel, kimyasal, biyolojik ve mineralojik özelliklerin saptanması, toprak-su-bitki ilişkileri, toprak mekaniği, toprak teknolojisi, toprak organik maddesi ve besin elementlerinin oluşumu ve özellikleri su ve rüzgar erozyonuna karşı alınacak toprak muhafaza önlemleri, toprak ıslahı ve çevre kirliliği, toprak verimliliği, bitkilerin beslenmesi ve gübrelenmesi, bitki fizyolojisi, tarla ve sera araştırma yöntemleri, laboratuvar analiz teknikleri, toprak idaresi, Türkiye toprak ve sularının tanıtılması konusunda teorik ve uygulamalı eğitim verilmektedir.

Toprak Bölümü mezunları kamu sektöründe başta Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü, Tarım Reformu Genel Müdürlüğü olmak üzere Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Çevre Bakanlığı gibi kamu kurumlarında arazi etüt ve haritalama, toprak ıslahı, toprak verimliliği, arazi değerlendirme ve planlama, doğal kaynaklar yönetimi gibi konularda çalışmaktadır.Özel sektörde ise başta gübre fabrikaları, özel toprak ve bitki analiz laboratuvarları, inorganik ve organik gübre pazarı, organik tarım işletmeleri ve sera işletmelerinde çalışmaktadırlar.

Bu konuyu yazdır

  Tilki Kuyruğu Yetiştiriciliği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 12:42 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Tilki kuyruğu cinsi içerisinde, Asya ve Avrupa'nın serin ve nemli bölgelerinden kökenini alan yaklaşık 25 kadar tür yeralmaktadır. Bunlar içerisinde tarımsal açıdan önemli olan tek tür, çayır tilki kuyruğudur. Çayır tilki kuyruğunun 1750 yılından beri Avrupa'da tarımı yapılmaktadır.

Çayır Tilki Kuyruğu - Alopecurus pratensis L.


Bitkinin Tanımı

Çok yıllık, 30-120 cm arasında boylanan, kısa kök-saplar ve yumak oluşturan bir serin iklim buğdaygil yembitkisidir. Erken ilkbaharda gelişmeye başlayan bitki, özellikle alt kısımlarında bolca yaprak oluşturmaktadır. Yaprak ayaları uzun ve yaprak kını açıktır. Yaprak ayası tabanında kısa, fakat belirgin bir yakacık vardır. Kulakçıklar pek belirgin değildir. Çiçek topluluğu silindir şeklinde, yaklaşık 10 cm uzunluk ve l cm genişliğinde bir başağımsı salkım oluşturur. Başağımsı salkımın orta kısmı kalın, iki yana doğru incelmiş yapıdadır. İç kavuzun sırt kısmında dirsekli bir kılçık vardır. Tohumların üzeri tüylü, açık renkli ve kaba görünümlüdür.

Tohumların mibzerle ekilebilmesi için, tüylerin ve kılçıkların temizlenmesi gerekir. Ancak, bu işlem çok zordur. Tohumların bin tane ağırlığı 0.7 gram kadardır. Tohumların içinde çimlenme gücünde olmayan ve temizlenemeyen çok sayıda kör tane bulunur. Bu nedenle, çayır tilki kuyruğu tohumlarında safiyet ancak % 60-75 kadar olabilmektedir. Tohumlar, normal koşullarda, çimlenme gücünü 3 yıl kadar koruyabilirler.

İklim ve Toprak İstekleri

Çayır tilki kuyruğu serin ve nemli bölgelerin bitkisidir. Düşük sıcaklıklara toleranslı olmasına karşın, yüksek sıcaklıklar yetişmesi için uygun değildir. Gölgeye orta derecede toleranslıdır. Nemli, killi ve tınlı topraklar çayır tilki kuyruğu tarımı için çok uygundur. Alkaliliğe tolerans göstermesine karşın, toprak asilliğine toleransı yoktur. Çok uzun süreli olmamak koşuluyla, su baskınlarından fazla zarar görmemektedir. Kurak topraklar yetişmesi için uygun değildir. Uyum sağladığı iklim ve toprak koşullarında uzun ömürlüdür.

Önemi ve Kullanılması

Çayır tilki kuyruğu yüksek taban suyu ve alkaliliğe (pH=8-8.5) çok toleranslıdır. Taban suyu yüksek ve ıslak arazilerde kullanılabilecek önemli bir bitkidir. Asıl kullanım yeri taban meralar ve ıslak çayırlardır. Otlatmaya toleranslıdır. Uygun koşullarda yılda 3-4 biçim alınabilir. Ülkemizde taban suyu yüksek veya sulanan yerlerde, doğal olarak yetişen bitkilerden genellikle 2 biçim alınmaktadır. Bu bitkinin baskın olduğu nemli çayırlarda, çoğunlukla ilk gelişme ota biçilmekte, geri kalan dönemde ise hayvan otlatılmaktadır.

Ot üretimi için en uygun hasat zamanı salkım gösterme devresidir. Bu devreden sonra verim bir miktar artmasına karşın, otun besleme değeri, özellikle ham protein oranı, hızla azalmaktadır. Dekardan 600-900 kg kadar kuru ot verimi alınabilir. Baklagillerle karışık ekimde, hasat zamanı baklagillere göre ayarlanmalıdır.

Tarımı

Tohumlarında, kavuzlar tüylü ve kılçıklı olduğundan makine ile ekim zordur. Çayır tilki kuyruğu soğuklara toleranslı olduğu için, ekimi erken sonbahar veya erken ilkbaharda yapılabilir. Ülkemizde tarımı yaygın değildir. Tarımı yaygın olan ülkelerde iri gazal boynuzu, melez üçgül, çayir köpek kuyruğu, çayır yumağı gibi nemli ortamları seven bitkilerle birlikte yetiştirilmektedir. Ekim genellikle serpme yapılmaktadır. Tohumun safiyeti ve çimlenme gücü düşük olduğundan, dekara 3-4 kg kadar tohum atılmaktadır.

Eğer taban suyu yüksek, nemli taban arazilerde yetiştirilmiyorsa, yeterli verim alabilmek için mutlaka sulama yapılmalıdır. Ayrıca, çayır tilki kuyruğu baklagillerle birlikte yetiştirilmiyorsa, dekara 8-10 kg kadar azot düşecek şekilde, birkaç parça halinde azotlu gübreleme yapılmalıdır.

Bu konuyu yazdır

  Hayvan Pancarı Yetiştiriciliği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 12:40 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum (1)

ÖNEMI
Hayvan pancari birim alandan fazla miktarda besin saglayan önemli bir yem bitkisidir. Özellikle kisin hayvanlarin istahla yiyecegi en iyi ve ucuz yemlerden birisidir. Sekerli ve sulu olmasi sebebiyle hayvanlarin et ve süt verimi üzerinde önemli ölçüde verim artisi saglar. Hayvan pancarinin yapraklari da en az yumrusu kadar degerli bir yesil yem kaynagidir. Dekardan 15-20 ton pancar verimi alinabilir.


Iklim istegi:
Genellikle iliman iklimlerde verim daha fazladir. Kumlu tinli, süzek yeteri derede kireçli derin topraklarda gelisir. Taban suyunun yüksek oldugu yerlerde iyi gelisemez.


Ekimi:
Bölgemizde Mart sonu Nisan baslarinda ekimi yapmak gerekir.Agir ve soguk topraklarda ise ekim 20 Mayisa kadar geciktirilmelidir.
Hayvan pancarinda toprak yüzeyinde yetisen çesitler iri oldugundan sira araligi 40-45 cm, toprak içinde yetisen çesitlerde ise sira araligi 30-35 cm dir. Çapalamada sira üzerine verilecek aralik ise 40-45 cm dir.Ekim derinligi 3-4 cm dir. Mibzerle dekara 1-1.5 kg tohum yeterlidir.


Gübreleme:
Gübre istegi fazla olan bir bitkidir. Ekimden önce hatta sonbaharda birinci sürümden önce dekara 2-3 ton çiftlik gübresi verilmeli ve sürülerek karistiril-malidir. Hayvan pancarinin ekimiyle beraber tohum yatagina 18-20 kg Triple Süper Fosfat veya DAP verilmelidir. Dekara 60 kg Amonyum Nitrat(%26) 3 ‘e bölünerek ilk bölümü ekimle beraber olmak sartiyla çapalamalar esnasinda geri kalan kisim da verilmelidir.


Çapalama:
Ekilen tohumlar 10-12 gün sonra çimlenip toprak yüzeyine çikarlar. Bundan sonra ilk ve en önemli sey kaymak tabakasinin kirilmasidir. Eger toprak kaymak tabakasi baglamis ise tohumlar çimlenemez, ölürler. Bitkiler toprak yüzeyine çiktiktan sonra ilk çapa, bitkiler 2-3 yaprakli olunca yapilmali ve tekleme uygulanmalidir. Teklemeden sonra hayvan pancari mutlaka sulanma-lidir. Ikinci çapada bundan 15-20 gün sonra olmalidir.


Sulama:
Hayvan pancarinda ilk sulama çok önemlidir. Özellikle ekimden sonra yagis olmadigi taktirde çikis için mutlaka sulama gerekir.Ikinci sulama teklemeden sonra olmalidir. Diger sulamalar bitkinin ihtiyacina göre yapilir.
Hasat:
Hayvan pancari hasadi köklerin büyümesinin durdugu yapraklarin kivrilip sararmaya basladigi zaman, don mevsiminden önce yapilmalidir. Hasadi makine veya elle yapilir.
Hayvan pancarinda bas kesme çok önemlidir. Sökümden sonra yaprakla birlikte yumrunun üst kismindan biraz kesilmelidir. Aksi taktirde depoda yumru sürmeye devem eder ve yumruda odunlasma meydana gelir.


Hastalik ve zararlilari:
Hayvan pancarinin baslica hastaliklari; Çökerten, kuyruk çürüklügü pancar uyuz hastaligi, pancar ur hastaligidir. En önemli zararlilari da pancar les böcegi, pancar sinegi ve yaprak piresidir.

Depolama Usulleri:

A- Mahzen ve samanlikta saklanmasi
Az miktardaki pancar için önerilir. Depolanacak pancarlar mahsen veya samanliklarda 1,5-2 metreden fazla olmamak kaydiyla yigilir.Isinin 5 dereceden fazla olmamasina, isigin direk olarak pancarin üstüne gelmemesine ve havalandirmaya dikkat edilmelidir.

B-Silolarda saklama:

Hayvan Pancarini en uygun saklama yöntemidir. Silo için su tutmayan kuvvetli rüzgarlara kapali, zemini kuru olan bir yer seçilmelidir. Saklamaya uygun pancarlar eni ve yüksekligi 1,5 m den fazla olmamak kaydiyla besik örtüsü seklinde istiflenmelidir. Silo uzunlugu 10-35 m olabilir. Yigin vakit geçirilmeden üzerine saman tabakasi serilmeli sonrada bu tabakanin üzeri toprakla 10-15 cm kalinliginda örtülmelidir. Uzunlugu 10 m yi geçen silolarda havalandirma bacasi konulmalidir. Yagmur ve kar sulariyla islanmamasi için silonun etrafi hendekle çevrilmelidir.

Gömüde Saklama:

Pancarlar su tutmayan ve su geçirmeyen bir yerde toprak içinde açilan kuyularda 1,5 m yi geçmeyecek sekilde istiflenir. Gömüde havalandirma bacasi sarttir. 2-3m arayla yerlestirilmelidir. Bacalarin üstüne siperlik takilmalidir.

Hayvanlar verilecek miktarlar:

Hayvanin cinsi Verilecek miktar

Süt inekleri 30-40 kg

Yasli besi sigirlari 40-50 kg

Besi koyunlari 4-5 kg

Gebe koyunlar 2-2,5 kg

Gebe hayvanlara tavsiye edilen miktardan fazla verilmemelidir.Ilerlemis gebeligi olanlara ise hiç verilmemelidir. Genel olarak hayvan pancari%5 oraninda samanla karistirilarak verilmesi daha uygundur. Hayvan pancari yemlemesin-den önce selülozca zengin kaba yemlerin verilmesi ishal ve asidoz ihtimaline karsin bir önlemdir.

Bu konuyu yazdır

  Yumak Otu Yetiştiriciliği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 12:39 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Bu cins içerisinde, dünyanın serin ve ılıman bölgelerinden kökenini alan, yaklaşık 100 kadar tür yeralmaktadır. Türlerin bir kısmı çok yıllık, çoğunluğu tek yıllıktır. Tek yıllık olanlar, genellikle yabancı ot özelliğindedirler ve tarımsal açıdan önemleri yoktur. Çok yıllık olan bazı yumak otu türleri çayır-mera, tarla yembitkisi ve yeşil alan bitkisi olarak yaygın bir şekilde kullanılmaktadırlar.

Tarımsal açıdan önemli olan bazı yumak otu türleri aşağıdadır.

* Kamışsı yumak - Festuca arundinacea Schreb. (Yüksek çayır yumağı)
* Çayır yumağı - Festuca pratensis Huds.
* Kırmızı yumak - Festuca rubra L.
* Koyun yumağı - Festuca ovina L.

Bu dört türden çayır yumağının anavatanı Britanya Adaları, diğerlerininki ise Asya ve Avrupa'nın serin ve ılıman bölgeleridir. Yüksek çayır yumağı ve çayır yumağı daha çok tarla yembitkisi; kırmızı yumak yeşil alan, mera ve tarla yembitkisi; koyun yumağı yükseltisi fazla, soğuk ve kurak bölgelerde mera, yeşil alan ve tarla yembitkisi olarak kullanılmaktadır. Ancak, yüksek çayır yumağı ve çayır yumağı yüksek verimli taban arazilerde kurulan otlaklarda, bazı baklagil ve buğdaygil yembitkileri ile karışıma girmektedirler.

Yumak Otlarının Bitkisel Tanımı

Tarımı yapılan önemli yumak otu türlerinin tümü çok yıllıktır. Morfolojik yönden yüksek çayır yumağı ve çayır yumağı birbirine çok benzemektedir. Çayır yumağı 40-100, yüksek çayır yumağı 120-150 cm kadar boylanır. Her ikisi de yumak, yüksek çayır yumağı sürekli, çayır yumağı ise bazen kısa kök-saplar oluşturur. Yaprak ayaları sürgün içerisinde kendi üzerine kıvrılmış durumdadır. Yaprak ayası geniş ve kın açıktır. Çiçek topluluğu salkımdır. Her başakçıkta 5 veya daha çok çiçek vardır. Tohumların bin tane ağırlığı 2 g kadardır.

Kırmızı yumak 40-100 cm arasında boylanan, gevşek yumak ve çoğunlukla kök-sap oluşturan, uzun ömürlü bir serin iklim bitkisidir.

Yapraklan kıl gibi ince ve parlak yeşil renklidir. Kırmızı yumağın ıslah edilmiş bazı varyeteleri kök-sap oluşturmaz. Yakacık çok kısadır ve kulakçık yoktur. Çiçek topluluğu sık salkım oluşturur. Başakçıklar 4-6 çiçekli ve kısa kılçıklıdır. Tohumların bin tane ağırlığı l .2 g kadardır.

Koyun yumağı 10-60 cm arasında boylanan ve çok sıkı yumak oluşturan, genellikle iki boğumlu olan saplan dik gelişen bir bitkidir. Görüntüsü mavimsi veya gri-yeşildir. Çok sıkı veya kapalı olan yumak, hem bitkinin kök boğazından çokça kardeşlenmesinden, hem de ince ve sivri uçlu çok sayıda yaprak oluşturmasından ileri gelmektedir. Yakacık ve kulakçık belirsizdir. Çiçek topluluğu gri renkli bir salkım oluşturur. Her başakçıkta 4-5 çiçek vardır. Tohumların bin tane ağırlığı 0.7 gramdır.

İklim ve Toprak İstekleri

Yumak otlarının doğal yayılma alanları, dünyanın serin ve ılıman bölgeleridir. Yüksek çayır yumağı, çayır yumağı ve kırmızı yumak en iyi gelişmelerini serin ve nemli bölgelerde yaparken, koyun yumağı kurak ve soğuk iklimlerin bitkisidir. Koyun yumağının soğuk ve kuraklığa tolerans özelliği otlak ayrığına yakındır. Yüksek çayır yumağı hem taban suyuna, hem kuraklığa, hem soğuklara, hem de sıcaklığa çok iyi tolerans gösteren,ender yembitkilerinden birisidir. Bu bitki her türlü toprakta yetişebilmektedir. pH'si 4-10 arasında değişen topraklarda yetişebildiği bildirilmektedir. Ancak, en iyi gelişmesini nemli ve ağır topraklarda yapmaktadır. Çayır yumağı ve kırmızı yumak kuraklığa, taban suyuna, toprak asitliği ve alkaliliğine, yüksek çayır yumağı kadar tolerans göstermezler. Koyun yumağı çoğu bitkinin gelişemediği kıraç, yüzlek, taşlık ve sert yapılı topraklarda rahatlıkla gelişebilmektedir.

Tarımları

Yembitkisi olarak yüksek çayır yumağı, çayır yumağı ve kırmızı yumak, çok az da koyun yumağının tarımı yapılmaktadır. Koyun yumağının verimi çok düşük, otu lezzetsiz ve sert yapılı, yeniden büyüme özelliği zayıf olduğundan, yembitkisi olarak tarımı ancak ekstrem bölgelerde yapılır. Buna karşın, yüksek yerlerde sert yapılı, verimsiz, taşlık ve erozyona uğramış alanlarda mera veya erozyon kontrolü amacıyla örtü bitkisi olarak kullanılmaktadır. Bu nedenle, yembitkisi olarak önem taşıyan yüksek çayır yumağı, çayır yumağı ve kırmızı yumağın tarımından söz edilecektir.

Çok soğuk bölgeler dışında, yumak otlan hem sonbaharda, hem de ilkbaharda ekilebilmektedirler. Tohumlan küçük olduğundan, tohum yatağı çok iyi hazırlanmalıdır. Yalnız ekimlerde atılacak tohum miktarı, toprak ve çevre koşullarına bağlı olarak, 1-3 kg/da arasında değişmektedir. Ekim derinliği 1-2 cm olmalıdır. Uygulanacak sıra aralığı, iklim ve çevre koşullarına bağlı olarak, yüksek çayır yumağında 20-70, diğerlerinde 20-40 cm arasında değişmektedir. Sulanmayan kurak koşullarda genellikle l veya 2 biçim alınırken, sulanan serin bölgeler ve yaz aylan serin ve yağışlı geçen yerlerde, biçim sayısı 4'e kadar çıkabilmektedir. OMÜ Ziraat Fakültesi deneme alanlarında yürütülen bir araştırmada, sulanmayan yüksek çayır yumağı ve kırmızı yumaktan, yılda ancak tek biçim alınabilmiştir. Bitkilerin ekonomik ömrü yüksek çayır yumağında 5-10, çayır yumağında 3-5 ve kırmızı yumakta 5-7 yıl arasında değişmektedir.

Yumak otlan ot üretimi amacıyla yalnız olarak yetiştirilebilseler bile, çoğunlukla baklagillerle karışık ekilmektedirler. Toprak ve iklim koşullarına göre değişmek üzere, yumak otlan ile karışıma girebilecek uygun baklagil türleri yonca, çayır üçgülü, melez üçgül, ak üçgül, gazal boynuzu vb. bitkilerdir.

Yumak otlan kuraklığa belirli düzeyde tolerans göstermelerine karşın, su yetersizliğinin görüldüğü dönemlerde yapılacak uygun sulamalar ile, elde edilecek ürünün verim ve niteliğinde çok önemli artışlar olmaktadır. Yumak otlan yalnız yetiştirildiklerinde, türlere göre yılda dekara 8-20 kg azot verilmelidir. Verilecek toplam azot, her gelişmede iki kez olmak üzere, parçalar halinde uygulanmalıdır. Toprak analiz sonuçlarına göre, eksikliği görülen diğer makro ve mikro besin elementlerinden de yeterli miktarda verilmelidir.

Yalnız ekimlerde ot için hasat çoğunlukla, salkım göstermeye başlama devresinde yapılmaktadır. Baklagillerle karışık yetiştirildiklerinde, hasat zamanı baklagillerin çiçeklenmeye başlama devresi olarak kabul edilmektedir. Özellikle yalnız ekildiklerinde, hasat zamanı geciktirilecek olursa, bitkiler hızla kartlaşmakta ve lezzetlilikleri azalmaktadır. Dekardan elde edilen kuru ot verimi yüksek çayır yumağında 1-2 ton, çayır yumağı ve kırmızı yumakta 600-800 kg arasındadır. Elde edilen ürün yeşil ot, kuru ot veya silaja işlenerek değerlendirilebilmektedir. OMÜ Ziraat Fakültesi'nde yürütülen bir araştırmada, yüksek çayır yumağından % 6.81 ham protein içeren 1020 kg, kırmızı yumaktan ise %6.58 ham protein kapsayan 720 kg/da kuru ot verimi alınmıştır. Diğer buğdaygil yembitkileri ile kıyaslandığı zaman, yumak otlarının kalitesi ve besleme değeri biraz düşüktür.

Özellikle yüksek çayır yumağının verimi çok yüksek olmasına karşın, içerdiği bazı alkaloidler ve zararlı maddeler nedeniyle, tarımı fazla yaygınlaşamamıştır. Yüksek çayır yumağı otunda başta "perloline" olmak üzere, 9 tane alkaloid bulunduğu saptanmıştır. Bu alkaloidler hem hayvanların rumenlerinde bulunan mikrofloranın işlevini engeller, hem de hayvana doğrudan zehir etkisi yapar. Ayrıca, yüksek çayır yumağı üzerinde gelişen Fusarium nivale adlı küf mantarı bazı toksinler üretmektedir.

Özellikle ılık ve nemli bölgeler, bu mantarın gelişimi için çok uygundur. Fusarium nivale mantarı ile bulaşık olan otlar hayvanlar tarafından fazlaca tüketilirse, "yumak ayağı topallığı" adı verilen hastalık ortaya çıkmaktadır.

Bu konuyu yazdır

  Salkımotu Yetiştiriciliği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 12:38 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Salkım otu cinsi içerisinde, dünyanın serin ve nemli bölgelerine yayılmış 200-250 kadar tür bulunmaktadır. Türlerin bazıları Orta Asya, bazıları Avrupa ve bir kısmı da Kuzey Amerika kökenlidir. Salkım otu cinsine bağlı türlerin çokluğu ve geniş yayılma alanı nedeniyle, aynı tür içerisinde çok sayıda form ve biyotip görülebilmektedir. Salkım otu türlerinin büyük çoğunluğu doğal meralarda yer almasına karşın, bazıları yem üretimi amacıyla, bazıları da yeşil alanlarda kullanılmaktadır. Bazı salkım otu türlerinin morfolojik yönden ayırımları çok güçtür. Birkaçı dışında tüm Poa türlerinin otu lezzetli ve besleyicidir. Türlerin bazıları çok yıllık, çoğunluğu ise tek yıllıktır. Türlerden bazıları yumak, sülük ve kök-saplarıyla toprak yüzeyinde sıkı bir çim kapağı oluşturduklarından, özellikle eğimi çok olan meralar ve doğal alanlarda, toprak ve su kaynaklarının korunmasında çok önemlidirler. Gölgeye toleranslı olan salkım otu türleri, orman içi meralar, meyve bahçeleri ve fındıklıklar için önemlidir.

Poa cinsi içerisinde en çok tarımı yapılan ve önem taşıyan tür, çayır salkım otudur.

Çayır Salkım Otu - Poa pratensis L.


Bitkinin Tanımı

Çayır salkım otu çok yıllık, uzun ömürlü bir serin mevsim buğdaygil yembitkisidir. Uygun koşullarda ömrü 25-50 yıl arasındadır. Yumak ve kök-sap gövde yapısı oluşturur. Yapraklan tüysüz, yumuşak, yaprak ayası orta damardan katlanmış hafif V şekilli ve ucu kayık biçimindedir. Yaprak

kını açık, kulakçık yok, yakacık (dilcik) zarımsı yapıda ve yarım ay şeklindedir. Gövde dik gelişir ve çoğunlukla 30-75 cm arasında boylanır.

Başakçık topluluğu açık salkım oluşturur. Salkımlar yukarıya doğru daralan piramit görünümünde ve yanlara doğru dallanmış olup, dallar yatay veya sarkıktır. Başakçık içerisinde 2-5 çiçek bulunur. Başakçık ekseninin en ucunda bulunan çiçek dumura uğramıştır. İç ve dış kavuzların ucu sivridir, fakat kılçık yoktur. İç kavuzun yapısı zar şeklindedir. Çiçekte iç kavuzun tabanında bulunan ve ovalayınca açığa çıkan tüy demeti, bitkiyi tanımaya yarayan en belirgin özelliklerden birisidir. Tohumlar kavuzlu ve 2-3 mm boyundadır. Bin tane ağırlığı 0.25 g kadardır.

İklim ve Toprak İstekleri

Çayır salkım otu aşın sıcak ve soğuklardan hoşlanmaz. En uygun sıcaklıklar 15-25 °C arasıdır. Sıcaklık 30 °C'nin üzerine çıkınca bitki gelişmesini durdurarak, uyku devresine geçmektedir. Sıcaklık 35 °C'nin üzerinde uzun süre kalacak olursa, çayır salkım otu bitkilerinin büyük çoğunluğu ölmektedir. Ayrıca, kar örtüsü olmayan yerlerde aşırı soğuklardan da zarar görmektedir.

Çayır salkım otu çok değişik topraklara uyum sağlayabilirse de, en iyi gelişmesini kireç taşı orijinli, yüksek verimli, iyi drene edilmiş, pH'nin 5-8 arasında olduğu topraklarda yapar. Bitki düzenli yağış alan yörelerin hafif eğimli ve taban meralarına çok iyi uyum sağlamaktadır.

Önemi ve Kullanılması

Çayır salkım otunun besleme değeri yüksek, otlatma, çiğneme ve gölgeye toleranslı olmasına karşın; yaz aylarında gelişmesinin kısıtlı olması sonucu veriminin azalması, verimli ve düzenli olarak sulanabilen topraklar istemesi, fazla miktarda gübreye gereksinim duyması, tohum üretiminin zor ve tohumları küçük ve tüylü olduğundan ekiminin güçlükle yapılabilmesi, ayrıca tohumlarının çimlenme gücünün düşük olması gibi etkenler, bitkinin mera veya yembitkisi olarak önemini azaltmaktadır. Ancak, çayır salkım otu özellikle güneşlenmesi az olan, gölgelik ve serin yerlerde kurulacak yeşil alanlarda ve toprak ve su koruma amacıyla oluşturulacak yeşil örtülerde, karışıma girebilecek en iyi buğdaygil yembitkilerinden birisidir.

Biçim işlemi salkım gösterme devresinde yapılmalıdır. Dekardan elde edilebilecek kuru ot verimi 300-500 kg arasındadır. Baklagillerle karışık ekimde hasat zamanı baklagile göre ayarlanmalıdır. Çayır salkım otu kök-sap oluşturduğundan, erken ve derinden biçim ve otlatmaya toleranslı olsa da, yine de bir miktar zarar görmektedir. Bu nedenle biçim veya otlatma zamanında yapılmalı ve 5-10 cm kadar bir anız bırakılmalıdır.

Tarımı

Çayır salkım orunun ekimi, iklimi ılıman olan kıyı bölgelerde erken sonbahar, iklimi sert olan iç bölgelerde ise erken ilkbaharda bir arkadaş bitkiyle birlikte yapılmalıdır. Arkadaş bitki olarak çoğunlukla küçük taneli tahıllar kullanılır. Çayır salkım otu fideleri yavaş geliştiğinden, toprağı tümüyle kaplayıncaya kadar arkadaş bitki örtü görevi yapmakta ve aynı zamanda, gelişmenin belirli bir devresinde arkadaş bitki biçilerek kuru ot sağlanmaktadır. Bitki ot üretimi amacıyla veya mera karışımlarında çoğunlukla, uygun baklagil veya buğdaygil yembitkileriyle birlikte yetiştirilmektedir. Çayır salkım otu ile karışıma girebilecek en uygun baklagil yembitkileri ak üçgül, melez üçgül, çayır üçgülü, gazal boynuzu vb. bitkilerdir.

Bitki ot üretimi veya otlak amacıyla yalnız ekildiğinde, dekara 1-2 kg kadar tohum atılmaktadır. Uygun sıra aralığı 20-40, ekim derinliği 1.0-1.5 cm kadardır. Bir yılda, iklim ve toprak koşullarına göre değişmek üzere, 1-3 biçim yapılabilir. Kök-saplarıyla kendisini yenileyebildiğinden, ekonomik ömrü 25-50 yıla kadar uzayabilmektedir. Çayır salkım otu, yeşil alan veya örtü bitkisi olarak yalnız yetiştirilecekse, dekara 5-10 kg arasında tohum atılmalıdır.

En önemli bakım işlemi sulama ve gübrelemedir. Azotlu gübreleme ve sulamaya karşı çok iyi tepki vermektedir. Tohumlar çimlendikten sonra, fideler 5-6 cm boylanıncaya kadar toprak sürekli nemli tutulmalıdır. Yoksa fideler hemen ölmektedir. Sulama ve gübreleme işlemleri düzenli yapılmazsa, bitki örtüsü hızla seyrekleşmektedir. Yalnız ekimde verilecek azot miktarı, parçalar halinde olmak üzere, 8-15 kg/da arasında olmalıdır.

Bu konuyu yazdır

  Kılçıksız Brom Yetiştiriciliği - Bromus inermis Leyss
Yazar: Mr.Muhendis - 10-24-2009, 12:37 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Brom cinsinin dünyanın serin ve ıhman bölgelerine dağılmış, çok ve tek yıllık 100 kadar türü bulunmaktadır. Orta Avrupa'dan Çin ve Moğolistan'a kadar uzanan bölge, brom türlerinin çoğunluğunun doğal yayılma alanını oluşturmaktadır. Tür zenginliğine karşın, çok yıllık olanlardan kılçıksız brom, dağ bromu, dik brom; tek yıllıklardan tarla bromu, parlak brom ve çayır bromu tarımsal açıdan önemlidir.

Bromlar uyum özellikleri ve kullanım alanları yönünden geniş bir değişim gösterirler. Bazıları yembitkisi olarak, bazıları mera alanlarında, bazıları da her iki amaca yönelik olarak kullanılabilmektedir. Kendi kendilerini tohumlamaları ve kök-saplarıyla çoğalmaları, bir yandan bromların iyi bir toprak ve su koruyucu bitki olmalarını sağlarken, diğer yandan bazı türleri yabancı ot şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Tarımda en yaygın kullanılan tür kılçıksız bromdur.

Kılçıksız Brom - Bromus inermis Leyss.
Kılçıksız brom Kuzey-Batı Asya ve Doğu Avrupa'dan kökenini almaktadır. İlk olarak Macaristan'da kültüre alınmıştır. Çok yıllık ve uzun ömürlü olan bitki, yumak ve kök-sap gövde yapısı oluşturmaktadır. Kılçıksız brom yetiştirilen alanların ekonomik ömrü sulanmayan koşullarda 3-6 yıl, sulanan yerlerde ise 15-20 yıl kadardır.

Bitkinin Tanımı

Kılçıksız brom çok yıllık, uzun ömürlü, kök-sap oluşturan ve bir metre kadar boylanabilen bir serin iklim buğdaygil yembitkisidir. Çok sayıda yaprak sürgünü ürettiğinden, yaprak yönünden oldukça zengindir. Yaprak kını kapalı ve tüysüz, yakacık (dilcik) kısa, ancak belirgindir.

Çiçek topluluğu karışık salkımdır. Başakçıklar iridir ve her başakçıkta altıdan çok çiçek bulunur. Başakçıklar salkım eksenine kümeler halinde bağlanmıştır. Bitki büyük ölçüde yabancı döllenme özelliğindedir. Bin tane ağırlığı 3-4 g kadardır.

İklim ve Toprak İstekleri

Kılçıksız brom serin iklim bitkisidir. Ancak, yapılan seleksiyon çalışmaları sonucu, sıcak iklimlere uyum sağlayan varyeteleri de geliştirilmiştir. Bitki kuraklığa da toleranslı olmasına karşın, en iyi gelişmesini serin ve nemli iklimlerde yapmaktadır. Toprak seçiciliği yoktur. Kumlu-tınlı topraklardan ağır killi topraklara kadar, hemen her tip toprakta yetişebilir. Ancak, en iyi gelişmesini killi-tınlı, iyi drene edilmiş, derin ve verimli topraklarda yapar. Çok verimli ve ağır topraklarda yetiştirilen kılçıksız bromun verimi, birkaç yıl içerisinde keçeleşme (çim fakirliği) nedeniyle azalır. Keçeleşen bitki kök-sapları ile toprakta yayılır, fakat boylanma olmaz. Toprak tuzluluğu ve asitliğine toleransı orta derecededir. En uygun toprak reaksiyonu pH'nın 6.5-7.5 olduğu ortamlardır.


Ot veriminin yüksek ve otunun besin maddeleri yönünden zengin olması nedeniyle, çok iyi bir kuru ot ve silaj bitkisidir. Gelişme mevsiminin erken ve geç devrelerinde bol yeşil ot üreterek, yeşil yem devresini genişletir. Hem kendi kendini tohumlaması, hem de kök-sap gövde yapısı oluşturması nedenleriyle, çiğneme ve koparmaya toleranslıdır. Bu özellikleri ile iyi bir mera ve toprak koruma bitkisidir. Kılçıksız bromun bazı uygun varyeteleri, dik ve meyilli yol kenarlarının yeşillendirilmesinde kullanılmaktadır. Sulu ve kıraç koşullarda kurulan çayır ve mera karışımlarında, kullanılabilecek buğdaygil yembitkilerinin başında gelmektedir. Ekolojik koşullar, uygulanan bakım işlemleri ve yararlanma şekline göre, kılçıksız brom tesislerinin ortalama ekonomik ömrü kıraç koşullarda 3-6, suluda ise 15-20 yıl kadardır.

Ot için hasat genellikle salkım gösterme devresinde yapılmaktadır. Özellikle sulanmayan yerlerde, yaz sıcakları ve kurak devre başlamadan ikinci bir biçim daha yapabilmek için, ilk biçimin biraz erken, yani salkım göstermeye başlama devresinde yapılması önerilmektedir. Yılda 1-3 biçim yapılabilir. Elde edilen kuru ot verimi, dış ve iç etkenlere bağlı olarak, genellikle 500-900 kg/da arasında değişir. Elde edilen ot yaprak yönünden zengindir ve besleme değeri yüksektir.

Tarımı

Kılçıksız brom soğuklara çok toleranslı olduğu için, yalnız yetiştirildiğinde ülkemizin her yerinde hem ilkbaharda, hem de sonbaharda ekilebilmektedir. Eğer baklagil veya diğer buğdaygillerle karışık yetiştirilecekse, ekim zamanını karışıma giren diğer bitkilerin (özellikle baklagiller) durumu belirler. Bitki küçük tohumlu olduğu için tohum yatağı çok iyi hazırlanmalıdır. Ekim işlemi mibzerle veya serpme olarak yapılabilir. Ancak, tohumlar çok kavuzlu olduğundan mibzerle ekim zor olmaktadır. Kaba kavuzlar kırılarak çıkarıldığı zaman mibzerle ekim kolaylaşmaktadır. Mibzerle yalnız ekimlerde 1-2 kg/da tohum yeterlidir. Ekim derinliği 2 cm, ot için yetiştiricilikte uygulanacak sıra aralığı 20-40 cm olmalıdır.

Bakım işlemi olarak, fide devresinde yabancı otlarla savaşım, gübreleme ve olanaklar ölçüsünde sulama yapılmalıdır. Fide devresinde yavaş geliştiğinden, yabancı otlara karşı rekabet gücü zayıftır. Özellikle sonbahar ekimlerinde, fide devresinde yabancı ot sorunu varsa savaşım yapılmalıdır. Bir buğdaygil yembitkisi olan kılçıksız bromun, azot gereksinimi ve azota karşı tepkisi yüksektir. Çevre koşulları ve elde edilen verime bağlı olarak, yılda bir dekar alana 8-15 kg arasında azota karşılık gelecek gübre verilmelidir. Toprak analiz sonuçlarına göre diğer besin elementlerinin eksikliği varsa, eksik olan kısım gübreleme yoluyla verilmelidir. Kılçıksız brom kuraklığa toleranslı olsa da, sulandığında veriminde önemli artışlar olmaktadır. Bu nedenle uygun olan yerlerde mutlaka sulama yapılmalıdır.

Bu konuyu yazdır