| Hoşgeldin, Ziyaretçi |
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.
|
| Kimler Çevrimiçi |
Şu anda 2268 aktif kullanıcı var. » (2 Üye - 2262 Ziyaretçi) Applebot, Bing, Google, Yandex, Mr.Muhendis, yokole1sey
|
| Son Yazılanlar |
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 56.958
|
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 7.734
|
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 455
|
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 4.957
|
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 59.241
|
Kastamonu Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.293
|
Kütahya Dumlupınar Üniver...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.865
|
Kırıkkale Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.241
|
Pamukkale Üniversitesi Ça...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 6.490
|
Burdur Mehmet Akif Ersoy ...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:39 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.450
|
|
|
| Tarımda Küresel Politikalar |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 01-03-2010, 02:04 PM - Forum: Tarım Ekonomisi
- Yorum Yok
|
 |
İkinci Dünya Savaşı'yla harabe olan Avrupa ve özellikle Almanya ölülerini yiyecek kadar açlık yaşamışlardı. Yaşadıklarından dersler çıkaran Avrupalı bir daha bu sıkıntıları yaşamamak için bugünkü Avrupa Birliği'nin (AB) temellerini atacak olan Avrupa Ekonomik İşbirliği Örgütü (OEEC), İktisadi İşbirliği ve Gelişme Teşkilatı (OECD) gibi oluşumlarla ekonomik birliktelikler kurmaya başladılar. Halklarının yaşam standartlarının iyileştirilmesi, dengeli ve sürekli bir gelişmeyi sağlayacak politikalarla ekonominin geliştirilmesi ve işsizliğin ortadan kaldırılmasını amaçlayan bu çıkar birlikteliğinin tarımdaki yansıması, modern tekniklerin kullanılmaya başlanmasıyla oluşan ve açlığa çare olarak desteklenen dönemdir ki bu süreç 'Yeşil Devrim' olarak adlandırılmaktadır. Hibrit tohumlar, kimyasal gübre ve ilaçlar ve makineleşmeyle tanımlanabilecek bu süreç, savaş sonrası dönemin açlık günlerini bir daha yaşamak istemeyen Avrupa için yoğun üretim artışı demekti.
Avrupa Birliği'nin üretim maliyetlerini belirli oranda sübvanse eden tarım politikası ve üretim artışları nedeniyle pazarlanamayan ürünler için eylem yapan örgütlü çiftçiler hükümetleri sıkıştırmaya başlamış ve yeni politika arayışları başlamıştır. Bu arayışların sonucunda masum, hümanist ve çevreye saygılı bir yaklaşım gibi gösterilen Ekolojik Tarım denilen savaş öncesi üretim tarzına ulaşılmıştır! O dönemden belki de tek ama en can alıcı farkı ise gelişmiş ülke şirketlerinin, gelişmekte olan ülkelerdeki ajanslar aracılığıyla çiftçiye ürününün organik olduğuna dair onayı satarak gelir elde ederken ürün maliyetinde artışa neden olmasıdır. Bu maliyet artışı da alıcısının belli bir sosyo-ekonomik durumda olmasını gerektireceğinden, Ekolojik Tarım 'Sosyetik Tarım' olarak kalacaktır.
Tarımsal üretim üzerinde son üretilen küresel politika ise 'İkinci Yeşil Devrim' olarak adlandırılan Genetiği Değiştirilmiş Organizmalar (GDO) sürecidir. Tıpkı Ekolojik Tarımda olduğu gibi çok şirin argümanlarla (ürün artışı, açlığa çare, dayanıklı vs.) şişirilen GDO politikaları ve ürünleri yeterli araştırmalar yapılmadan ya da sonuçları olumsuz çıkan araştırmalar bir şekilde kapatılarak piyasaya sunulmuştur.
Genetiği değiştirilmiş ürün tarımı 1996 yılında 1,7 milyon hektar alanda yapılırken bu ürünler 2005 yılında 90 milyon hektar alanda ekildi. 2005 itibarıyla genetiği değiştirilmiş ürün tarımı 21 ülkede, 8,5 milyon çiftçi tarafından yapılıyordu. 1996 yılından bu yana ekim yapan ülke sayısı da 3,5 katlık artışla 6'dan 21'e çıkmış durumda. Dünya üzerindeki toplam soya ekim alanının %60'ını, pamuk ekim alanının %28'ini, kanola ekim alanının %18'ini, mısır ekim alanının %14'ünü genetiği değiştirilmiş ürünler işgal ediyor. Dünya ölçeğinde, toplam 299 milyon hektar tarım alanının %30'u transgenik ürünlere ayrılmış durumda. Genetiği değiştirilmiş ürünlerin tüm dünyaya yayılışı her geçen gün daha da artarak sürüyor (Alev ve Bayram, 2009).
Yapılan bazı araştırmalar bu öngörüyü yalanlasa da; GDO’yu savunmadaki en temel hareket noktası, besin ihtiyacını karşılamak ve açlık sorununa çare bulmak iddiasıdır. Bu iddianın doğruluğu kabul edilse de önemli sayıda savunucusu olan bir başka hipoteze göre; üçüncü dünya ülkelerinde görülen açlık sorunu, üretim potansiyelinin eksikliğinden değil, plansız üretim kapasitesi kullanımı ve haksız bölüşümden kaynaklandığı yönündedir. Nitekim FAO’nun 1990 tarihli raporuna göre tahıl üretimindeki artış, nüfus artışından 50 kat daha fazla olmasına rağmen açlık sorunu ortadan kalkmamıştır. Bu durumda düşünülmesi gereken çıkarım; tarımsal alandaki biyoteknoloji sürecinin tohum kontrolü ve çevre/insan sağlığına uygunluğu denetlenmeyen ürün patent hakkının; üretimden pazarlamaya kadar tam bir entegresyona giden sınırlı sayıda firmanın küresel gıda arzını kontrol ederek büyük rantlar elde edilen stratejik bir güç haline getirilmesi öngörüsü olabilir. Gelecek generasyonların nasıl etkileneceğinin tartışmalı olduğu GDO’lu ürünler, tartışmasız şekilde endüstriyel tarımla işgücünün yok sayıldığı bu sanayileşmiş tarıma çiftçiyi çok daha fazla mahkûm edecektir.
Etik bakımdan, bir ürünün zararsızlığının kanıtlanmasını ürünün üretiminden sorumlu olmayanlardan beklemek haksızlık; ama yine de bu konuda yapılan bazı çalışmaları paylaşmak isterim. Rowett Enstitüsünde çalışan Arpad Pusztaria'nın deneyleri genetik yapısı değiştirilmiş patateslerin fareler için toksik olduğu, bağışıklık sisteminde bozukluklar, viral enfeksiyonlar gibi birçok etkilerini ortaya koymuştur. Bir başka deney, besinler yoluyla aldığımız yabancı DNA'nın hücrelerimize taşınabileceğini ortaya çıkardı. Yine DNA'nın bağırsaklarımızda sindirilemediği bulundu. Bakteriyel bir virüsün DNA'larıyla beslenen farelerde bağırsak boyunca yaşayabilen ve kana karışabilen büyük virüs DNA'sı parçaları bulundu. Alınan DNA'lar lökositlerde, dalak ve karaciğer hücrelerinde de görüldü ve virüs DNA'sının fare genomuna yerleştiği kanıtlandı. Hamile farelere yedirilen virüs DNA'sı ceninin ve yeni doğmuş yavruların hücrelerine geçtiği de belirlendi (Aktaş, 2009). Avusturya'da yapılan bir çalışmada GDO'lu beslenen farelerin 3 nesil sonra kısırlaştığı görüldü.
Zararlı böcekleri öldüren kimyasal katılmış mısır, kuzey denizlerinde yaşayan balıkların soğuğa dayanıklılığı arttıran geninin aktarıldığı domates, akrep geni taşıyan pamuk, tavuk geni aktarılmış patates, domuz geni, at geni, eşek geni...
Sadece sağlık bakımından değil GDO'lar bitki zenginliğimiz açısından da tehlikeli. 12 bin bitki türümüzün 2 bin kadarı endemik yani ülkemiz dışında başka bir yerde yetişmiyor. Arı ve rüzgâr yoluyla GDO'lu polenler geleneksel üretim yapan civardaki çiftçinin ürünlerine geçebiliyor.
Bir başka sakıncası da ekonomik nedenlerdendir. Çiftçimiz, patenti alınmış GDO'lu tohumlar için her yıl patent parası ödemek zorunda kalacaktır. GDO'lu tohumların % 90'ının elinde bulunduran Monsanto firmasının sahibinin, 1998 yılında, sağlıkla ilgili sorular karşısında internete düşen söyleminde 'benim için en önemli şey daha fazla nasıl kar edeceğim' şeklindeyken; bu firmanın oluşturacağı tekelin insafına kalmayı tahmin etmek zor değil. Buradaki tehlike biyoçeşitliliği yok ederek gıdada zaten önemli ölçüde tekelleşen şirketlere tohum düzeyinde de kontrol yapma hakkı tanınarak gıdanın çok daha stratejik hale gelmesi ve sınırsız kazanç kapısı olanağı olarak görülmesidir. Gelişmiş ülkelerin inisiyatifinde gelişen ve onların lehine daha fazla kar amacı güden global tarım politikaları üzerine doğaldır ki her insanın söyleyecek bir çift sözü ve daha az sömürülmek ve daha iyi beslenmek gibi bir derdi vardır.
Kaynaklar
Alev, L.G., Bayram,M. 2007. Tarımın Şirketleşmesi ve Genetiği Değiştirilmiş Gıdalar.
Aktaş, E. 2009. GDO: Genetiği Değiştirilmiş Organizmalar, Tohumlar.
Yazar: Öğr.Gör.S.Seçkin TUNCER
|
|
|
| Ortak Balıkçılık Politikası - CFP |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 01-03-2010, 02:01 PM - Forum: Tarım Ekonomisi
- Yorum Yok
|
 |
Konular
— Balık stoklarında azalma ve filolarda kapasite fazlası
— Tehdit altındaki balık türleri
— Su kültürü veya balık çiftlikleri balıkçılık endüstrisini kurtarabilecek mi?
— Su kültürünün yol açtığı kirlenmenin yabani balıklar üzerindeki etkileri
— Geleneksel balıkçılık toplulukları için alternatif iş ihtiyacı
— AB dışındaki ülkeleri ilgilendiren başlıca koruma önlemleri
— Yasa dışı balıkçılıkla savaş
AB, Çin'in ardından dünyanın ikinci en büyük balıkçılık gücüdür. Gemi sayısı 91.000'i aşan filosuyla AB, her yıl balıkçılık ve su kültüründen 7,5 milyon tonun üzerinde balık elde etmektedir. Avrupa Komisyonu'na göre, balıkçılık ve su kültürü, kıyı bölgelerinde çok ihtiyaç duyulan iş sahaları oluşturmakta ve Avrupa'nın balıkçılık yapılan bölgelerinin refahını teşvik etmektedir. Bu nedenle, sektörün sahip olduğu sosyo-ekonomik baskı da büyüktür; üye devletler, balıkçılıkla ilgili haklar ve karasuları üzerinde sürekli ihtilafa düşmektedir. Avrupa sularında pek çok başlıca balık türünün sayısı tehlikeli denebilecek kadar düşük seviyelere indiğinden, sürdürülebilir balıkçılık konusu, uygulama ve siyaset açısından yüksek önceliğini korumaktadır.
Balıkçılık ve su ürünleri alanında sorumlu tutum sergilemeyi garanti etme taahhüdünün bir parçası olarak, 2002'de reformdan geçirilen AB ortak balıkçılık politikası, balıkçılık sektörünün geleceğini güvenceye almak üzere tasarlanmıştır. Reformdan geçirilen Ortak Balıkçılık Politikasının (CFP) uzun vadeli hedefleri arasında AB sularındaki yetişkin balık sayısını güvenli bir seviyede tutmak, balık avlama filo kapasitesi ile toplam balık yoğunluğunu eş düzeyde tutmak ve balıkçılık kurallarını Avrupa Birliği'nin her yerinde eşit olarak uygulatmak yer alır.
2007-2013 döneminde Avrupa Balıkçılık Fonu, balıkçılık sektörünün sürdürülebilir kalkınması için bağışlarda bulunmak üzere 3,8 milyar avro bütçeye sahiptir. Balık stoklarının canlanmasına yönelik planların, denizden uzak bölgelerde balıkçılığın ve çevreyle dost su ürünlerinin finanse edilmesine daha fazla önem verilerek, fonların farklı önceliklere göre nasıl pay edileceğine üye devletler karar verecektir.
Geçtiğimiz yıllarda, idari makamlar arasında artan işbirliği nedeniyle, ortak kurallar daha eşit düzeyde uygulanmıştır. Yeni Topluluk Balıkçılık Kontrol Dairesi, müfettişleri eğitecek ve üye devletler arasında daha fazla işbirliğini koordine edecektir. Halihazırda Brüksel'de bulunan kurumun 2008'de, Avrupa'nın en büyük balıkçılık limanı olan İspanya'nın Vigo şehrindeki kalıcı binasına taşınması planlanmaktadır.
Komisyon'un beyanı şu şekildedir: “Deniz balıkları, ortak mirasımızın bir parçası [olmakla birlikte] doğal, yenilenebilir ve hareket halindeki bir kaynaktır. Sağlıklı balık sayısı, makul düzeyde balıkçılığı kaldırabilir, fakat bunun için sağlıklı bir deniz ortamına gerek vardır. Balıkçılık ve su ürünleri faaliyetleri, balık sayısının sürekli yenilenmesine ve deniz ekosistemlerinin korunmasına olanak vermek için uluslar arası işbirliği yoluyla düzenlenmelidir.”
Balıkçılık ve çevre bir ölçüye kadar entegre olmakla birlikte, deniz ortamını etkileyen tüm politikaların entegrasyonu için daha kapsamlı bir gündeme ihtiyaç vardır. Entegrasyon politikası; limanların genişletilmesi, deniz sondajı veya açık deniz rüzgar santrallerinin inşası gibi çok yönlü kalkınma hamlelerinin koordinasyonunu geliştirir.
Haziran 2006'da Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği'nin Geleceğe Yönelik Denizcilik Politikası Hakkında Teklif Belgesi metnini kabul ederek, bir yıl sürecek bir toplumsal tartışmayı başlattı ve AB denizcilik politikasının temellerini attı. Komisyon, istişare sürecini esas alarak, Ekim 2007'de yeni Avrupa entegre denizcilik politikasının ana unsurları hakkında bir Bildiri sunarak, deniz ve okyanusların düzenlenmesi için bütüncül bir yaklaşım ihtiyacını ilk kez kabul etti. Bu belge, entegre politika oluşturma için temel prensipleri ve ana hedefleri, gerekli yönetim çerçevesini ve uygun araçları içermektedir.
Yeni AB denizcilik politikasının amacı, deniz ortamlarına etkisi olan bağlantılı sektörlerin halihazırda ayrı siyasi faaliyetler çerçevesinde ele alınan ihtiyaç ve sorunlarını, örneğin Avrupa'da ve uluslararası sularda deniz taşımacılığı, açık denizde enerji üretimi, karbon yakalama ve depolama, turizm, balıkçılık ve çevrenin korunması, entegre etmektir.
Komisyon'a göre, Tümleşik Denizcilik Politikası, deniz araştırması, teknolojisi ve yeniliklerinde Avrupa'nın gücünü temel alacaktır. Ekonomik kalkınmanın çevrenin sürdürülebilirliği pahasına gerçekleşmeyeceğini garanti eden Avrupa Birliği'nin kapsamlı taahhüdüyle birlikte, daha fazla iş sahası açmak ve büyümeyi teşvik etmek amacıyla Lizbon gündemini belirleyecektir. Denizcilik politikasının sosyal boyutu, başka bir ifadeyle, kıyı bölgelerindeki insan yaşamının kalitesi ve denizcilik işlerinde eğitim, öğretim ve kişisel bağlılığın önemi özellikle vurgulanmaktadır.
Yeni politikanın ayrıca AB'nin küreselleşme ve rekabetçilik, iklim değişikliği, deniz ortamlarının bozulması, deniz emniyeti ve güvenliği, enerji güvenliği ve sürdürülebilirliği ile ilgili zorluklarla daha iyi başka çıkabilmesini sağlaması umulmaktadır.
Bildiri'de ve eşlik eden Eylem Planı'nda, mevcut Komisyon'un emriyle 2009'a kadar başlatılacak bir dizi somut eylem listelenmiştir. Komisyon tarafından önerilen eylemler, AB'nin aşağıdaki beş temel hedefine ulaşmasına yardımcı olacak yeni denizcilik politikasının uygulanmasına yönelik ilk adım olarak görülebilir:
— okyanus ve denizlerin sürdürülebilir kullanımını en üst düzeye çıkarma ve denizcilik sektörlerinin ve kıyı bölgelerinin genişlemesini sağlama;
— denizcilik bilimine yönelik disiplinler arası yaklaşımı güçlendirerek, denizcilik politikası için bir bilgi ve yenilik tabanı oluşturma;
— kıyı bölgelerinde yaşayan kişilere en yüksek yaşam kalitesi sunma;
— uluslararası denizcilik işlerinde Avrupa'nın liderliğini teşvik etme;
— Avrupa'nın denizcilik açısından bilinirliğini ve denizcilik ekonomisi ve mirasının değeriyle ilgili kamu bilincini artırmanın yanı sıra, denizcilik faaliyetlerinin ve denizcilikle ilgili mesleklerin imajını geliştirme.
Proje teklifleri deniz taşımacılığından deniz işletmelerinin rekabet gücü, istihdam, bilimsel araştırma, balıkçılık ve deniz ortamlarının korunmasına kadar çok çeşitli konuları kapsar. Şunları kapsar:
— Engelsiz bir Avrupa deniz taşımacılığı alanı.
— Denizcilik araştırmaları için Avrupa stratejisi.
— Üye devletler tarafından geliştirilecek ulusal, tümleşik denizcilik politikaları.
— Entegre bir deniz keşif ağı.
— Denizcilik alanında uzamsal planlamaya yönelik, üye devletler tarafından hazırlanacak yol haritası.
— Korsan balıkçılığın ve açık deniz dibinde tahrip edici trol kullanımının ortadan kaldırılması.
— Avrupa deniz kümeleri ağının teşvik edilmesi.
— Deniz taşımacılığı ve balıkçılık sektörleri için AB iş hukuku muafiyetlerinin gözden geçirilmesi.
— Avrupa denizcilik gözlem ve veri ağı.
— Kıyı bölgelerinde iklim değişikliği etkilerini azaltma stratejisi.
|
|
|
| Ortak Tarım Politikası - CAP |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 01-03-2010, 02:00 PM - Forum: Tarım Ekonomisi
- Yorum Yok
|
 |
Konular
— Genişleyen AB'de tarımın geleceği
— Önemli bir sektör olarak yakıt üreten bitkiler
— Genetik olarak değiştirilmiş organizmalar (GMO) ve gıda güvenliği
— Üretim sübvansiyonlarında sahtekarlıkla mücadele
— Ortak Tarım Politikasının gözden geçirilmesi
AB'nin tarım politikasının geçmişi, savaş sonrası yaşanan kıtlığın hala hafızalarda taze olduğu dönemde, Roma Anlaşması'nın kurucularının ortak bir tarım politikası için genel hedefleri tanımladığı 1957 yılına uzanır. Ortak Tarım Politikasının (CAP) prensip ve mekanizmaları, Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun altı kurucu üyesi tarafından kabul edildi ve CAP 1962'de yürürlüğe girdi.
Ortak Tarım Politikası (CAP), Avrupa'nın gıda üretiminde kendi kendisine yetmesini güvenceye almak üzere tasarlandı. Ortak Tarım Politikasının (CAP) temel prensipleri onlarca yıl aynı kaldı: tarım ürünleri için genellikle dünya fiyat seviyelerinin üzerinde garantili fiyatlar ve üretim fazlası sorununa pek de önem vermeyen üretim miktarına bağlı sübvansiyonlar.
Ortak Tarım Politikası (CAP) AB politikaları içindeki en bütünleşik olan politikadır. 1970'lerde, AB bütçesinin yaklaşık % 70'i tarıma ayrılıyordu. Bir dizi reformdan sonra bütçedeki tarım harcamaları payı 2007-2013 mali dönemi için % 35'e düştü. Aynı dönem içinde, kırsal kalkınma ve AB'nin diğer sorumluluklarının artırılması için daha fazla para (% 9,7) ayrıldı.
Ortak Tarım Politikası (CAP) reformlarının ilk dalgası, üretim fazlasını azalttı, tereyağı yığınlarını eritti ve süt havuzlarını boşalttı. Fakat 2002'ye gelindiğinde, bazı unsurlar AB'nin tarım politikasının önemli ölçüde gözden geçirilmesini zorunlu hale getirdi; arka arkaya gelen gıda krizleri, AB'nin doğuya doğru planlanan genişlemesi, Dünya Ticaret Örgütü'nün Ortak Tarım Politikasına (CAP) itirazları ve Göteborg Zirvesi'nde tanımlanan sürdürülebilir kalkınma stratejisi bu politikalar arasında yer alır. 2003'te, o zamanlar Tarım, Balıkçılık ve Kırsal Kalkınmadan Sorumlu Komisyon Üyesi olan Franz Fischler, AB'nin tarım politikasındaki gelmiş geçmiş en kökten ilerleme olarak tarif ettiği bir Ortak Tarım Politikası (CAP) reform paketi sundu. Ana önerileri şunları içeriyordu:
— sübvansiyon ve üretimin ayrıştırılması
— çevre, gıda güvenliği ve hayvan refahı standartları için yüksek gerekliliklerin sübvansiyon alma için ön koşul olması
— doğrudan ve pazar sübvansiyonlarının aksine kırsal kalkınmaya daha fazla para
— birçok sektörde müdahale fiyatlarında kesintiler
Hararetli bir tartışmanın ardından, tarım bakanları Ortak Tarım Politikası (CAP) reformunun üzerinden geçmeyi kabul etti. Tarım sübvansiyonlarıyla üretim miktarı arasındaki bağlantı, ilk öneride olduğu gibi, tümüyle kaldırılmamış olsa da, büyük bir değişiklik yapılarak, çiftçi gelirlerinin büyük bölümünün artık üretimlerinin değil de stoklarının büyüklüğü esas alınarak, dolaysız yardımlardan gelmesi sağlandı.
Reform ayrıca AB'yi Dünya Ticaret Örgütü'nün (WTO) uluslararası ticareti liberalleştirme oturumlarının “Doha” turuna hazırladı. Bu organizasyonda AB, 2013 yılına kadar ihracat sübvansiyonlarını toptan kaldırmayı teklif etti. Oturumlar 2006'da kesintiye uğradı. Ticaret oturumlarının sonucu ne olursa olsun, AB, özellikle gelişmekte olan ülkelerden, dünyanın en büyük gıda ithalatçısı olarak kalmayı sürdürmektedir.
Şeker, şarap, muz ve diğer meyve ve sebzeler de dahil olmak üzere birkaç hassas sektör 2003 Ortak Tarım Politikası (CAP) reformunun dışında tutuldu. O tarihten sonra, şeker sektöründe köklü bir reforma 2005'te karar verildi. 2006'da ve 2007'nin başlarında Komisyon ayrıca şarap, muz, meyve ve sebze sektörlerinde köklü reform önerilerinde bulundu.
Barroso yönetimindeki Komisyon'da Mariann Fischer Boel, yenilenen adıyla Tarım ve Kırsal Kalkınma Genel Müdürlüğü'nün yönetimini devraldı. Boel, daha yüksek gıda kalitesi ve güvenliği, 2007-2013 Kırsal Kalkınma Politikası'nın verimli şekilde uygulanması, enerji kesinti planları ve Ortak Tarım Politikasının (CAP) basitleştirilmesi ve bürokratik zorlukların kaldırılması için gayret sarf etmeyi sürdürüyor.
AB'nin 15 üye devletten 27'ye genişlemesi, Ortak Tarım Politikasında (CAP) yeni zorlukları da beraberinde getirdi; AB'deki çiftçi sayısı % 70'in üzerinde arttı.
Bu arada tarım kuruluşları, ulaşımda biyo-yakıt kullanılması için 2020'ye kadar minimum % 10'luk bir hedef koyan AB kararını sıcak karşıladılar. COPA kuruluşuna göre, AB ayrıca iklim değişikliğiyle mücadelede tarımın daha büyük bir rol oynama ihtimalini de oluşturdu.
Ortak Tarım Politikası Sağlık Kontrolü
2008'de Fransa'nın AB Başkanlığı'nın ana amacı, Ortak Tarım Politikasını (CAP) yeni küresel zorluklarla baş edecek şekle sokmaktı. Bu amaçla, Komisyon'un ve üye devletlerin büyük çoğunluğunun desteğiyle, kırsal kalkınma, çiftçilere doğrudan yardım ve tek pazar için mevzuat mekanizmalarına (mandıra kotaları, müdahaleler vb.) odaklanan dört metin Kasım 2008'de kabul edildi.
Bu anlaşmalar, ayrıca, küresel gıda dengeleri, rekabet gücü, sürdürülebilir kalkınma ve kırsal bölgelerin ekonomik dinamizmi konularını da değerlendirerek, 2013 sonrası Ortak Tarım Politikasının (CAP) geleceği hakkında AB tartışmalarını resmen başlattı.
2009'un ilk döneminde Çek Cumhuriyeti başkanlığındaki AB, 2013 sonrası Ortak Tarım Politikasının (CAP) geleceğiyle ilgili bir anlaşmaya varamadı. Ancak, Tarım Konseyi, tarım ürünlerinin kalitesi ve yardımın Az Tercih Edilen Bölgelere (LFA) yönelik yeniden hedeflendirilmesi hakkında oybirliğiyle alınan kararları kabul etti.
Kalite politikası, etiketlerin daha anlaşılır hale getirilmesinin ve umulan odur ki çiftçiler, toptancılar ve tüketiciler arasında daha iyi bir iletişimin ve anlayışın önünü açıyor. Konsey ayrıca, Komisyon'a uygun olan ulusal ve özel gıda sertifikalarını iyi uygulama ilkeleri olarak ele alacağını söyledi ve organik etiket ve coğrafi göstergeler gibi AB programlarına başvurmak isteyen çiftçi ve üreticiler için bürokratik zorlukları kaldırmayı taahhüt etti.
Az Tercih Edilen Bölgeler (LFA) programı, “yapılacak yardımı doğal açıdan engelli bölgelerdeki çiftçilere yönlendirmeyi” daha iyi bir düzeye getirmek üzere tasarlandı. Üye devletlerden 31 Ocak 2010 tarihine kadar iklim, toprak ve arazi hakkında belirli ayrıntıları da içeren haritalar hazırlamaları istendi.
|
|
|
| Pazarlama Yaklaşımları |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 01-03-2010, 01:41 PM - Forum: Tarım Ekonomisi
- Yorum Yok
|
 |
Bir profesör, yüksek lisans öğrencilerine pazarlama kavramlarını anlatıyordu:
1. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz ve yanına giderek 'Çok zenginim. Evlen benimle!' dediniz. Bu, doğrudan pazarlamadır.
2. Bir grup arkadaşınızla katıldığınız partide büyüleyici bir kız gördünüz. Arkadaşlarınızdan biri kızın yanına gitti ve sizi işaret ederek kıza 'O çok zengin. Evlen onunla!' dedi. Bu, reklamdır.
3. Katıldığınız partide büyüleyici bir kız gördünüz ve yanına gidip telefon numarasını aldınız. Ertesi gün arayıp 'Çok zenginim. Evlen benimle!' dediniz. Bu, telepazarlamadır.
4. Katıldığınız partide büyüleyici bir kız gördünüz. Kalkıp kravatınızı düzelttiniz, ona doğru yürüyüp içkisini tazelediniz, arabanın kapısını açtınız, çantasını düşürünce eğilip aldınız, küçük bir gezinti teklif ettiniz ve sonra 'Bu arada ben çok zenginim. Benimle evlenir misin?' dediniz. Bu, halkla ilişkilerdir.
5. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz. Yanınıza geldi ve 'Duyduğuma göre çok zenginmişsiniz. Benimle evlenir misiniz?' dedi. Bu, marka bilinirliğidir.
6. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz. Yanına yaklaşıp 'Ben çok zenginim. Evlen benimle!' dediniz. Suratınıza okkalı bir tokat yapıştırdı. Bu, müşteri geribildirimidir.
7. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz. Yanına yaklaşıp 'Ben çok zenginim. Evlen benimle!' dediniz. O da sizi kocasıyla tanıştırdı. Bu, arz-talep uyuşmazlığıdır.
8. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz. Yanına yaklaştınız, ama siz birşeyler söyleyemeden önce biri gelip ona 'Ben çok zenginim. Benimle evlenir misin?' dedi ve kız onunla gitti. Bu, sizin pazar payınıza göz koyan rekabettir.
9. Katıldığınız bir partide büyüleyici bir kız gördünüz. Yanına yaklaşıp 'Ben çok zenginim, evlen benimle!' diyecekken karınız geldi. Bu, yeni pazarlara girememektir.
Not : Bu yazı, Marjinal Reklam ve Tanıtım Şirketinin 'Marjinal Yaklaşımlar E-bültenleri'nin 03 Nisan 2007 tarihli nüshasından alınmıştır.
|
|
|
| Pazarlama Anlayışı |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 01-03-2010, 01:37 PM - Forum: Tarım Ekonomisi
- Yorum Yok
|
 |
İşletme yöneticilerinin iş anlayışında ekonomik gelişmelere bağlı olarak önemli farklılıklar ortaya çıkmıştır. Bunlar sırasıyla :
1) Üretim anlayışı
2) Satış anlayışı
3) Pazarlama anlayışı
4) Sosyal pazarlama anlayışı
5) Derneksel pazarlama anlayışı
Bu anlayışlar işletme yöneticilerinin toplum menfaatlerine ve tüketicilere bakış açılarına göre farklılık gösterirler.
1) Üretim anlayışı : Mamül kavramına dayanır. Bu dönemde mühendislik hizmetlerine ve üretime ağırlık verilmiştir. Kaliteli ve uygun fiyatlı mamüller üretmek, tüketicileri de olumlu davranış içine itecektir. İstenilen düzeyde kâr ve satış için satışı arttırıcı herhangi bir çaba gösterilmesine gerek yoktur.
2) Satış anlayışı : Üretim anlayışından farklı olarak üretimin yerine üretilen mamüllerin satışı kavramına dayanır. Artan rekabet ortamına bağlı olarak satış işlerine önem verilmiştir. Buna bağlı olarakta üretim bölümü tarafından yürütülen satış işlemleri pazarlama araştırmaları, reklam faaliyetleri gibi farklı bölümler içerisinde yürütülmeye başlanmış yada satış bölümü içerisinde daha önemli bir konu olarak yürütülmüştür. Satış yapabilmek için mutlaka satış arttırıcı çabalar gösterilmeli ve bunun içinde maddi hiçbir fedakarlıktan kaçınılmamalıdır. Satışı arttırıcı teknikler geliştirilmiştir; fakat bu tekniklerin uygulanmasıyla (tüketiciyi baskıyla alıma yönlendirmek, yanıltıcı reklamlar gibi) bu anlayışın pek sağlıklı olmadığını kısa zamanda görülmüştür.
3) Modern Pazarlama anlayışı : Modern pazarlama anlayışı aşamasına ulaşıldığında işletme yöneticileri iş anlayışlarında köklü değişiklikler yapmışlardır. Bunun nedeni ise sadece satış teşvikleriyle konunun gelinemeyeceğini anlamalarıdır. Gelinen bu anlayışa birlikte iş dünyasındaki başarının sırrı olarak tüketicilere maksimum tatmini sağlamak ve onların istek ve ihtiyaçları doğrultusunda üretim yapmak görülmüştür. Dolayısıyla işletmelerin faaliyetlerinin odak noktasını müşteriler oluşturmakta ve tüketiciye yönelik pazarlama anlayışı ile hareket edilmektedir.
4) Sosyal pazarlama anlayışı : “Sorumlu tüketim” , “Akıllı tüketim” gibi değişik terimlerle ifade edilen bu anlayış pazarlamaya son yıllarda girmeye başlamıştır. Çevre kirliliğinin artması, kaynakların sorumsuzca tüketimi, sosyal hizmetlerin gerektiği gibi yapılmaması vb. olumsuz nedenler sınırsız bir şekilde tüketici isteklerinin karşılanmasının uzun vadede toplumun aleyhine olabileceğini göstermiştir. Bu anlayış daha çok kâr amacı gütmeyen dernek, vakıf, sendika gibi kuruluşlar tarafından benimsenmiştir ve bu anlayışı yaymaya yönelik çalışmalar yapılmıştır. Diğer kâr amacı güden işletmeler ise sadece kendilerine kâr sağlayacak durumlar ortaya çıktığında bu anlayışa destek vermişler, diğer durumlarda ise karşı çıkmışlardır.
Örneğin, taşıma araçlarında yangın söndürme aygıtlarının ve emniyet kemerlerinin kullanılması konusundaki bir kampanyayı şiddetle desteklerken, plastik şişelerde ve ambalajlarda satılan yiyecek maddeleri ve meşrubatların satışı aleyhinde yürütülen kampanyaya karşı destek verirler.
Bu tip olaylar ise ancak yasal düzenlemelerle kontrol altına alınabilmektedir.
5) Derneksel pazarlama anlayışı : Sosyal pazarlama bilinciyle hareket eden bazı kuruluşların (siyasi partiler, sosyal amaçlı dernekler, vakıflar, vb.) pazarlama yöntem ve tekniklerini kendi eylem alanlarında kullanılmasını amaçlayan ve son yıllarda özellikle batı toplumlarında ortaya çıkan bir pazarlama anlayışıdır.
|
|
|
|