Hoşgeldin, Ziyaretçi
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.

Kullanıcı Adı
  

Şifreniz
  





Forumda Ara

(Gelişmiş Arama)

Forum İstatistikleri
» Toplam Üyeler 56.781
» Son Üye Richarditart
» Toplam Konular 12.172
» Toplam Yorumlar 30.186

Detaylı İstatistikler

Kimler Çevrimiçi
Şu anda 3150 aktif kullanıcı var.
» (1 Üye - 3144 Ziyaretçi)
Applebot, Bing, Facebook, Google, Yandex, Mr.Muhendis

Son Yazılanlar
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 57.173
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 7.803
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 463
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 5.000
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 59.422
Kastamonu Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.348
Kütahya Dumlupınar Üniver...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.895
Kırıkkale Üniversitesi De...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 7.289
Pamukkale Üniversitesi Ça...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 6.552
Burdur Mehmet Akif Ersoy ...
Forum: Dijital Tarım Teknolojileri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:39 AM
» Yorum 0
» Okunma 10.485

 
  Zehirli Bitkilerin Tarihi
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 11:03 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Tarihin ilk çağlarından günümüze kadar insanlar bitkilerden besinlerini sağlamış ve şifa aramışlardır ve beslenmelerinin yanında önemli hastalıklarını da şifalı bitkilerle tedavi edebilmişlerdir. Ancak her bitkinin düşüldüğü kadar yararlı olmadığı ya da yararlı etkilerinin yanında zararlı olabilen başka etkilerinin de olduğu görülmüştür.

Günümüzde de devam eden her ottan şifa arama geleneği, özellikle kırsal yörelerde birçok kaza zehirlenmelerinin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Merak sonucu özellikle çocukların bilmedikleri bir bitkinin yemiş, yaprak ya da başka bir kısmının tadına bakmaları ya da zararsız başka bitkilere benzetip toksik bitkiyi yemeleri sonucu sık sık zehirlenmeler olmaktadır. Birçok bitki çok toksik olmalarına karşın kontrollü kullanıldıklarında tedavide yararlı olabilmektedir. Örneğin Digitalis (yüksük otu), afyon (haşhaş), belladon alkaloidleri, veratrum alkaloidleri, vinca alkaloidleri, ipeka vb, gibi birçok bitkisel toksik madde günümüzde doğal ya da yarı sentetik türevler şeklinde tedavide kullanılmaktadırlar. Ancak bilinçsiz bir şekilde supraterapötik (aşırı) dozlarda uygulandıklarında çok ağır zehirlenme tablolarının ortaya çıkmasına yol açabilirler. Rönesans döneminin ünlü Alman hekimlerinden Paracelsus (l493-1541)’un ‘yalnız miktar zehiri belirler’ (Dosis sola facit venonum) cümlesi bitkisel maddeler için de geçerlidir. Zehirli mantarlar başta olmak üzere diğer toksik bitkilerle akut zehirlenmelerin şiddetini yenilen miktar belirlenmektedir.

Bitkilerle zehirlenmeler daha çok kabuklu yemiş ya da meyve kısmıyla olmaktadır. Örneğin Akdiken (Rhamni cathartica), yılan yastığı (Dracunculus vulgaris), güzel avrat otu (Atropa belladonna), hanımeli (Lonicera japonica), yaban yasemini (Solanum dulcamara), taflan (Prunus laurocerasus), ardıç (Juniperus sp.), ökse otu (Viscum album), çoban püskülü (İlex aquifoİiıım) porsuk ağacı (Taxus bacata), sarmaşık (Parthenocissus sp.), it üzümü (Solanum, nigrum) vb, gibi bitkiler kabuksuz ya da kabuklu meyvelerinde bulunan aktif toksik kısımlarıyla zehirlenmelere neden olmaktadırlar. Buna karşılık, birçok bitki diğer kısımlarıyla ya da tüm bitki olarak toksiktirler. Dikenleri ya da keskin kenarlı yapraklarıyla mekanik olarak. özellikle ciltte irritasyon şeklinde toksik etkilere yol açmaktadırlar. Günlük gıda olarak kullandığımız bazı sebzelerin az ya da çok toksik olabildiklerini unutmamak gerekir. Örneğin patatesin toprak üstündeki yeşil kısımları orta şiddette sindirim bozukluklarına neden olmaktadır. Buna karşın,birçok taze sebzenin kurutulmasıyla içerdikleri toksik maddeler aktivitesini kaybetmektedir.

Bazı bitkiler aynı cinsten olmalarına karşın toksik etkileri büyük ölçüde değişebilmektedir. Örneğin; Aconitum napellus tehlikeli bitkiler içinde en zehirli olanıdır. Buna karşın aynı cinsten Aconitum septentrionale Eskimolar tarafından sebze olarak yenmelerine karşın hiçbir zehirlenmeye neden olmamaktadır. Aynı şekilde Digitalis purpurea güçlü kardiyotoksik etkisi olmasına karşı aynı cinsten olan Digitalis jaune aynı oranda toksik değildir. Bu nedenle, gerek tedavide gerekse gıda olarak kullanılmalarında bitki cins ve türlerinin tanınması gerekir. Bitkilerin içerdikleri toksik maddelerin kaynağı çeşitlidir. Bazıları alkaloid (protein), bazıları da glikozid ya da heterosid (Saponinli steroidik yapılı siyanojenli vb.) içerebildikleri gibi birçoğunda olduğu gibi karmaşık kompleks yapılı bir toksik madde de içerebilmektedirler. Zehirli bitkilerde bulunan bu toksik maddeler insan ve hayvanlarda iç organlarda meydana getirdikleri lezyonlar sonucu metabolizmayı bozabildikleri gibi deri ve mukozalarda irritasyonlar yaparak hafif ya da ağır bazı zehirlenme belirtilerinin ortaya çıkmasına neden olmaktadırlar. Ancak, farklı hayvan türlerinin ve insanın zehirli bitkilere verdikleri reaksiyon her zaman aynı şiddette ve özellikte olmayabilir. Örneğin. salyangozlar belladonla beslendikleri halde zehirlenmezler, halbuki bu gibi hayvanları yiyen insan ya da memeli hayvanlarda belladon zehirlenme belirtileri görülebilmektedir.

Bu konuyu yazdır

  Zehirli Bitkilerin Toksik Unsurları
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 11:03 PM - Forum: Tarla Bitkileri - Yorum Yok

Bitkisel zehirlerin toksik bileşenleri kimyasal yapılan yönünden önemli farklılıklar gösterir. Toksik unsurların çoğu organik karakterdedir. Kimi bitkiler ise, bazı mineral maddeleri, bünyelerinde toksik dozlarda akümüle edebilirler.Alkaloitler ve protidler azotlu organik; glikozitler, tanenler, laktonlar ve benzerleri azotsuz organik zehirlerdir. Selenyum, nitrat-nitrit gibi mineral zehirler ile kimyasal yapılarından çok, etki mekanizmaları daha iyi bilinen östrojenik etkili özdekler, antivitaminik faktörler ve fotodinamik ajanlar zehirli bitkilerin başlıca toksik unsurlardır.

Alkaloidler

Alkaloitler, güçlü farmakolojik etki ve toksisiteye sahip olan, moleküler yapılarında azot bulunan, alkali karakterde bitkisel kökenli özdeklerdir. Azot, çoğunlukla heterosiklik bir halkada ya da lateral zincirde bulunur. Genellikle katı ve renksizdirler. Baz halde iken suda çözünmezler; asitlerle oluşturdukları tuzlar suda çözünür. Alkaloitlerin tannat ve iyodür tuzları suda çözünmez. Bu özellik nedeniyle, alkaloit içeren bitkilerle zehirlenmelerde tanenli bileşikler ve iyodürler, sindirim kanalından alkoloit emilimini engellemek için kimyasal antidot olarak kullanılırlar.

Alkaloitlerin etki mekanizmaları çok farklıdır; Çoğu sentral sinir sistemi (opium alkaloitleri) ve otonom sinir sistemi (antikolinerjik solanase alkaloit ve alfa adrenolitik ergot alkaloitleri) aracılığıyla etkir. Kolşisin ve benzerleri emeto katartik; pirolizidin alkaloitleri de hepatotoksik olarak etkirler.

Glikozitler (Heterositler)

Hidroliz (enzimatik ya da asit ortamda) sonucu bir ya da birkaç molekül şeker (glikoz) ile karbonhidrat olmayan ve aglikoz (genin) olarak adlandırılan ve toksik etkiden sorumlu olan bir madde veren özdeklerdir. Glikoz ve aglikoz arasındaki bağın karakterine göre
0 – glikozitler (Oksijen atomu, eterik bağ) ve S – glikozitler (kükürt atomu) olmak üzere iki gruba ayrılırlar.

Glikozitler

Siyanogenetik Glikozitler

Aglikozları, çoğunlukla nitrilli bir alkoldür. Enzimatik hidroliz sonucu şeker molekülleri, siyanhidrik asit (HCN) ve bir keton ya da aromatik aldehit oluşur. Toksiditeden sorumlu olan hidroliz ürünü siyanhidrik asittir.

Farklı ailelere ait çoğu yem bitkisi ve yabani türlerde bulunan siyanogenetik glikozitler, özellikle ruminantlarda selüler respirasyondan sorumlu enzim sistemini inhibe ederek, akut formda ve yüksek mortaliteyle seyreden zehirlenmeye neden olurlar. Hidroliz, aynı bitkide bulunan özel enzimler ( lineaceae; keten tohumu, emulsin; acı badem) tarafından katalize edildiği gibi, ruminantlarda retikülo-rumen mikroflorası tarafından salgılanan enzimlerle de gerçekleştirilebilir. Vejetasyonun ilk dönemlerinde yüksek olan glikozit düzeyi vejetasyon ilerledikçe azalabilmektedir.
- Kuraklık, donma ve çiğnenme gibi bitkilerin normal büyüme hızını bozan faktörler HCN düzeyinde artışa neden olur.
Silaj, glikozitlerin hidrolizini hızlandırır. Böylelikle serbest hale geçen HCN silajın havalandırılmasıyla giderilebilir. Ancak, bu işlem sırasında çalışanların kendileri için önlem almaları gerekir. -
- Bitki hormonu herbisitler, uygulandıkları yörelerde yetişen bitkilerde siyanogenetik glikozit düzeyinin artışına (fitohormonların dolaylı toksisitesi) neden olurlar.
- HCN düzeyinde, fosfatlı gübreler azalmaya, azotlu gübreler ve bitki parazitleri ise artışa neden olur.
Siyanogenetik glikozit taşıyan bitkilerin toksisitesi, değinilen koşullara göre değişkenlik gösteren HCN düzeyi ve glikozit yanında tüketilen bitki miktarı ve tüketim süreci, HCN’in sindirim kanalında liberasyon hızı ile emilim ve dokularda detoksikasyon düzeyine bağımlıdır. Bu nedenle, toksik dozu belirlemek zordur.

Siyanogenetik glikozitlere karşı en duyarlı hayvanlar ruminantlardır. Koyun ve keçi, muhtemelen enzimatik farklılık nedeniyle sığıra oranla daha dayanıklıdırlar. Tek midelilerde, midenin asit ortamında glikozidi hidrolize eden enzim, kısmen de olsa yıkımlanabilir. HCN, karaciğerde spesifik bir enzim (rodanaz) tarafından tiyosiyanata dönüştürülerek metabolize edilir. Ancak, özellikle sığırda başka metabolik olayların olduğu da düşünülmektedir.

Serbest HCN’in ruminantlarda letal dozu 2-2.3 mg/kg dolayındadır. Bu miktar HCN’i glikozit formunda (4-4.5 mg/kg) kısa sürede tüketen ruminantlarda ağır zehirlenme tablosu şekillenir. Otlakta, bir hayvan saatte 4 mg/kg düzeyde glikozide saatlerce tolore edebilir. Koyun, günde (gün boyu) 15-20 mg/kg HCN’i detoksike edebilir. Genelde 100 gramında 20 mg (200 ppm) HCN içeren bitkiler, hayvanlarda zehirlenmeye neden olur. Sindirim ya da solunum yoluyla emilen HCN ve siyanürler, selüler respirasyon (hücre solunumu) enzim sistemini (sitokrom a3) bloke ederek histotoksik anoksiye neden olurlar.

Steroidik Glikozitler

Kalp yetmezliğinin etkin ilaçları olan ve çok küçük dozlarda kardiyotonik olarak kullanılan kalp glikozitlerini (dijitalikler) kapsayan bu grup moleküllerin aglikozu, asteroit (siklopentano-perhidrofenantren) halka sistemi ve bunun 17 no’lu karbonuna bağlanan beşgen ya da altıgen bir lakton halkasından ibarettir. Majör glikozit kaynağı olan bitkilerden yüksük otu türleri (Digitalis cariensis, D. davisiana, D. ferruginea, D. grandiflora, D. lanata, D. trojana, D. viridiflora) ile ada soğanı (Urginea maritima) yanında, glikozit kaynağı olarak kullanılmayan, ancak toksik unsur olarak kardiyotonik etkili glikozit içeren inci çiçeği (Convallaria majalis), adonis türleri (A. aestivalis -keklikgözü, A. flammea – kandamlası), zakkum (Nerium oleander) ve kimi Helleborus türleri (Bohça otu, H. orientalis, H. vesicarius) de Anadolu ve Trakya’da yaygın olarak yetişmektedir. Bununla birlikte, anılan bu bitkilerle evcil hayvanlarda zehirlenme insidensi azdır.Kimi kaynaklarda, saponinler (saponositler) de bu grupta gösterilmektedir. Saponinlerin aglikozu (sapogenin) steroidik ya da triterpenik (oleanan çekirdekli) yapıdadır.

Sistemik toksiditeleri az olan saponinler yem bitkilerinde de yaygın olarak bulunurlar. Yaklaşık 80 aileye ait 500’ü aşkın bitki türünden Saponin izole edilmiştir. Ruminantlarda meteorizasyonun temel nedenleri arasındadırlar; kanatlılarda ise, gelişme ve yumurta verimini inhibe ederler. Antrasenik glikozitlerin aglikozları ise, antrasen halkalı bir polifenoldür. Işkın, kara akçaağaç gibi bitkilerde bulunan bu glikozitler yüksek dozda şiddetli purgasyona neden olurlar.

Glikozitler (Glusinolatlar)

Özellikle Cruciferae (turpgiller) ailesine ait bitkilerin yaprak, gövde, kök ve özellikle tohumlarında bulunan ve genellikle uçucu olan, S – glikozitler, enzimatik (myrosinase) hidroliz sonucu glikoz ve organik aglikoz oluşturur. Organik aglikoz bir izotiyosiyanat (senevol) bir tiyosiyanat ya da bir organik nitril ve kükürttür.

Glusinolatların hidroliz ürünlerinden izotiyosiyanatlar, deri ve mukozalarda irkiltici etkiye (gastro-intestinal, respiratuvar ve renal lejyonlar) sahiptirler. Ayrıca, guatrojenik (proguatrin) etkileriyle tiroid bozukluğuna neden olurlar. Tiyosiyanatlar ise, tiroid bezinde iyot düzeyini düşürürler; böylelikle iyot uygulamasıyla sağaltılabilen bozuklukları oluştururlar. Brassica türü bitkilerde (kolza, lahana, ot lahanası, şalgam) bulunan 5-glikozitler hidrolizle stabil olmayan izotiyosiyanat’a, bu da kristalizasyonla goitrine dönüşür. S-glikozitlerin hidroliz ürünü izotiyosiyanatlar irritan ve antitroit; goitrin ise guatrojen etkilidir.

Bu konuyu yazdır

  Kesme Çiçek Yetiştiriciliği
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 11:00 PM - Forum: Çiçekler - Yorum (1)

Estetik, fonksiyonel ve ekonomik amaçlarla üretilen dekoratif bitkiler günümüzde genel olarak süs bitkileri olarak adlandırılan bir sektörün doğmasına neden olmuştur. Kentleşmenin başlaması ile doğadan uzaklaşan insanların doğa özlemi ve çevre sorunlarının ortaya çıkması gibi nedenlerden dolayı oluşan talep sonucunda bu sektör büyük bir pazarın doğmasına neden olmuştur. Günümüzde birçok ülkenin kalkınmasında ve ekonomisinde önemli katkılarda bulunmaktadır.
Süs bitkileri genel bir kavram olup; İç mekan süs bitkileri, Dış mekan süs bitkileri ve kesme çiçek yetiştiriciliği olarak ayrılmaktadır. Kesme çiçekler ve iç mekan süs bitkileri dünya ticaretinde % 80’lik bir pay alarak önemli bir grubu oluşturmaktadır.
Kesme çiçek sektörü, Türkiye’de ticari anlamda 1940’lı yıllarda başlamıştır. İlk yıllarda Marmara Bölgesinde yaygın olan bu sektör daha sonraları iklimsel avantajları nedeniyle Akdeniz Bölgesine, özellikle Antalya ili ve çevresine kaymaya başlamıştır. Antalya ili üretim alanı, miktarı ve yurt dışı pazarlara açılması ile Türkiye’nin en önemli kesme çiçek yetiştirilen merkezi durumuna gelmiştir. 1980’li yıllardan sonra hızlı bir gelişme göstermiş, önceleri küçük aile işletmeleri şeklindeki işletmeler giderek yerini daha büyük ve modern işletmelere bırakmaya başlamıştır.

Türkiye’de yetiştirilen ve ihraç edilen kesme çiçeklerin başında karanfil gelmektedir. Karanfili gül Krizantem, Gerbera, Solidange, Glayöl ve Frezya takip etmektedir.
Kesme çiçek yetiştiriciliği Batı’da cam ve plastik seralarda, Güney’de plastik seralarda ve Marmara bölgesinde cam ve plastik karışımı seralarda yapılmaktadır. Yalova ve çevresinde seraların çatıları beşik çatı ve cam kaplıdır, yan yüzeyleri ise plastik örtü ile kaplanmıştır. Sera yapım tekniğindeki ilerlemeler bu sektörde kullanılan malzemenin sürekli yenilenmesi, bilgisayar kontrollü modern seraların devreye girmesiyle, yurt içi ve yurt dışı pazarlarının olması dolayısıyla kesme çiçek yetiştiriciliği yapan büyük işletmeler teknik donanımı yüksek modern seralar kurarak bu sektöre katılmışlardır.

Karanfil Yetiştiriciliği:
Türkiye’de kesme çiçek üretiminin %60’ını karanfil oluşturur.Türkiye çiçek mezatlarında yılda 80-100 milyon adet karanfil satılmaktadır. Karanfil küçük aile işletmeleri tarafından tercih edilmektedir. Bunun nedenini ise yıl boyunca sürekli gelir getirmesi ve çeşitli kültürel işlemlerin ailedeki kadınlar ve küçük çocuklar tarafından yapılması ve ayrı bir işgücü gerektirmemesi olarak sıralayabiliriz.

Karanfilin Ekolojik İstekleri:
Toprak: Drenajı iyi olan orta tınlıdan hafif tınlıya kadar olan topraklarda iyi gelişme gösterirler. Organik maddece zengin hava ve su dengesi iyi sağlanmış geçirgen topraklar karanfilin köklenmesini teşvik eder.
Sıcaklık: Karanfilde büyümeyi, çiçek, yaprak ve sapın şeklini ve ölçüsünü aynı zamanda çiçeklerin ömrünü etkileyen bir etmendir.Özellikle gece sıcaklığı çiçek kalitesini doğrudan etkilemektedir.
Işık: Işık karanfilin büyüme ve gelişmesi üzerine ışık yoğunluğu ve ışıklanma süresi (gün uzunluğu) olarak iki şekilde etki eder.
Sera Yönü: Türkiye’nin bulunduğu kuzey yarım kürede kurulan seraların iyi ışık almasını sağlamak için, doğu batı yönünde inşa edilmesi gerekmektedir. Sera içerisinde hazırlanan tavalar ise, kuzey güney yönünde yapılmalıdır.

Çoğaltılması:
Karanfilde çoğaltma üç yöntem ile,
1-Tohumla
2-Meristem Kültürü
3-Sürgün ucu çeliklerinin köklendirilmesi, ile yapılmaktadır. Tohumla çoğaltma ancak ıslah çalışmalarında kullanılmaktadır. Meristem kültürü ile çoğaltma 0.5mm büyüklükteki sürgün ucu labaratuvar da aseptik koşullar altında büyütülmesi ile yapılmaktadır. Genellikle virüssüz, patojensiz fide elde etmek için bu yönteme baş vurulur. Karanfilde ticari çoğaltma hastalıksız sağlam anaç fidelerden alınan sürgün ucu çeliklerin köklendirmesi ile yapılır.

Köklendirilmesi:
Sağlıklı bitkilerden alınmış karanfil çelikleri hormona batırıldıktan sonra steril kum veya perlit ortamında hafif gölgede 10-110C’de hava sıcaklığı, 15-160C’de ortam sıcaklığında üç haftada köklenir.

Dikim:
Bütün yıl boyunca dikim yapılabilir. Ne zaman çiçek alınması isteniyorsa dikim zamanı buna bağlı olarak ayarlanır.Dikim mümkün olduğu kadar yüzlek olmalıdır. Sadece kök kısmı toprakla kapatılmalı kök boğazı toprağa temas etmemelidir. Dikimden hemen sonra can suyu verilmeli ve fidelerin üzerine zaman zaman sisleme şeklinde su püskürtülmesi gelişmeyi artırır.

Bakım İşlemleri:
Sürgün uzunluğu dipten başlayarak sürgün ucu 5-6.yaprak çifti üzerinden elle kopartılarak kırılır buna uç alma denir. Uç almadan sonra yaprak koltuklarından yeni sürgünler çıkar ve bu sürgünlerden çiçek kesilir. Uç alma işlemi dikimden 2-4 hafta sonra yapılır.

Destekleme ve tomurcuk alma:
Gövdenin yukarı doğru büyümesini sağlamak için desteklenmesi gereklidir. Bunun sağlanması için çiçek tavalarının üzerine ağ sistemi kurulur.
Bunun sağlanması için çiçek tavalarının üzerine ağ sistemi kurulur.Karanfil bitkisinin çiçek sapı üzerinde yaprak koltuklarında yan sürgün ve tomurcuklar oluşur. Koltuk ve yan tomurcuklar alınarak tepe tomurcuğunun küçülmesi önlenir.

Sulama ve Gübreleme:
Kuraklığa dayanıklıdırlar, fakat yinede sulamada oluşacak aksaklıklar kalitenin düşmesine sebep olur. Önemli olan toprağı iyice kurutmadan düzenli bir şekilde nemli tutmaktır. Gübreleme toprağın dengesini bozmayacak şekilde yapılmalıdır. Toprak hazırlığı sırasında yapılan gübrelemeye ek olarak, yetiştirme süresince azot ve potasyum karışımı verilir.

Gül Yetiştiriciliği:

Ülkemiz gül yetiştiriciliği açısından uygun iklim kuşağında bulunmasına rağmen bu alanda yeterli ilerleme kaydedememiş ve karanfilden sonra üretimde ikinci sırayı almıştır. Gül yetiştiriciliğinin başında iyi ve yeterli alt yapıya sahip seralar gelir. Çatının cam olması ürün kalitesi açısından önemlidir. Yoğunlaşan sera havası cam yüzeyde tutunur, plastik örtüde ise damlama yapar, buda ürün kalitesini bozar.

Çoğaltılması:
Güllerin çoğaltılmasında en çok kullanılan yöntemlerin başında; sağlıklı bitkilerden 1 veya 2 yıllık sürgünlerden alınan çeliklerin köklendirilmesi ile yapılan çoğaltma gelir. Bir diğer yöntem ise yabani anaçlardan alınan ve hemen köklendirilen çeliklere istenilen türde aşı yapılarak kültür formlarının elde edilmesidir.

Toprak Hazırlığı:
Organik maddece zengin toprakları sever. Organik madde olarak yanmış çiftlik gübresi kaba bir şekilde parçalanmış bitki artıkları kullanılabilir. Organik maddeler toprağa hacminin ¼’ü oranında katılır.

Sulama ve Gübreleme:
Toprakta tuz problemini önlemek amacıyla devamlı ve yeterli sulama yapılmalıdır. Sulamalar arasında toprağın kurumasına izin verilerek toprağın havalanmasına yardımcı olunur. Gül bitkisinin gübrelenmesinde fosforlu ve kalsiyumlu gübreler dikimden önce verilmelidir. Azotlu ve potasyumlu gübreler dikimden sonra ve yıl içinde muntazam aralıklarla verilir.

Bakım İşlemleri:
Üretim sezonuna girmeden gül bitkisinin budaması yapılır. Yeni gelişen sürgünlerde yaprak koltuklarından çıkan yan sürgünler alınarak; sürgün ucunda oluşan çiçeğin düzgün ve uzun bir çiçek sapına sahip olması sağlanır. Sürgün ucunda oluşan tomurcuklardan yan tomurcuklar alınarak tepe tomurcuğu bırakılarak çiçeğin büyümesi teşvik edilir.


Hazırlayan:
Ayşen ULUN , Peyzaj Yüksek Mimarı

Bu konuyu yazdır

  OMÜ Tarla Bitkileri Bölüm Dersleri
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 05:06 PM - Forum: Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi - Yorum Yok

I. YARIYIL

TBD101 Fizik
TBD103 Kimya
TBD105 Botanik I
TBD107 Zooloji I
TBD109 Matematik I
EF 101 Temel Bilgi Teknolojisi Kullanımı
TİT101 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi I
TD 101 Türk Dili I
YD 101 Yabancı Dil I

II. YARIYIL

ZMT102 İstatistik
ZMT104 Meteoroloji
ZMT112 Bitki Fizyoloisi
ZMT114 Bitki Ekolojisi
TBD106 Botanik II
EF 102 Temel Bilgisayar Bilimleri
TİT102 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi II
TD 102 Türk Dili II
YD 102 Yabancı Dil II

III. YARIYIL

TYS201 Kültürteknik
TEB201 Tarım Ekonomisi
TMB201 Tarım Makinaları
ZTB201 Zootekni
ZMT201 Gıda Teknolojisi
ZMT203 Araştırma ve Deneme Metotları

IV. YARIYIL

BBB202 Bahçe Bitkileri
BKB202 Bitki Koruma
TOP202 Toprak Bilgisi
TOP204 Bitki Besleme ve Toprak Verimliliği
TBT202 Tarımsal Biyoteknoloji
TYS204 Sulama ve Drenaj
ZMT202 Genetik
ZMT214 Staj I

V. YARIYIL

ZMT301 Bitki Islahı
TBB301 Münavebe
TBB303 Buğdaygil Yem Bitkileri
TBB305 Yağ Bitkileri
TBB307 Tohumluk Bilimi ve Teknolojisi
TBB309 Biyolojik Çeşitlilik
xxxxxxx Seçmeli Ders(Bölüm Dışı)

VI. YARIYIL

KODU Dersin Adı
TBB302 Nişasta ve Şeker Bitkileri
TBB304 Baklagil Yem Bitkileri
TBB306 Tarla Yabancıotları
TBB308 Yemeklik Baklagiller
TBB310 Tohumluk Kontrol ve Sertifikasyon
TEB306 Tarımsal Yayım ve Haberleşme
ZMT316 Staj II
xxxxxxx Seçmeli Ders (Bölüm Dışı)

VII. YARIYIL

TBB401 Serin iklim Tahılları
TBB403 Tıbbi ve Aromatik Bitkiler
TBB405 Çayır Mera Amenajmanı
TBB407 Tarla Denemeleri
TBB409 Çim Bitkileri ve Yeşil Alan Tekniği
TBB411 Mesleki Uygulama I
TBB413 Organik Tarım
xxxxxxx Sosyal ve Kültürel İçerikli Ders

VIII. YARIYIL

TBB402 Sıcak iklim Tahılları
TBB404 Lif Bitkileri
TBB406 Keyif Bitkileri
TBB408 Çayır Mera Islahı
TBB410 Tarla Bitkileri Islahı
TBB412 Mesleki Uygulama II
xxxxxxx Sosyal ve Kültürel İçerikli Ders

Bu konuyu yazdır

  OMÜ Anadolu Tarım Bilimleri Dergisi
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 04:57 PM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum Yok

Sahibi / Publisher
Prof. Dr. Hüseyin AKAN

Yazı İşleri Sorumlusu
Editor
Prof. Dr. Mehmet KURAN

Yayın Kurulu
Editorial Board

Prof. Dr. Muharrem ÖZCAN
Doç. Dr. Nuh OCAK
Doç. Dr. Fatih SEYİS
Doç. Dr. Orhan DENGİZ
Yrd. Doç. Dr. Hasan ÖNDER


Hakemli Dergi
A Peer Reviewed Journal

CAB Abstract tarafından taranmakta ve indekslenmektedir

Abstracted and indexed in CAB Abstract

ISSN 1308-8750
e-dergi ISSN 1308-8769

e-mail
zfyayin@omu.edu.tr

Yazışma Adresi (Contact) Ondokuz Mayıs Üniversitesi
Ziraat Fakültesi
55139 Kurupelit/SAMSUN

Tel: 0 362 312 19 19
Fax: 0 362 457 60 34


Anadolu Tarım Bilimleri Dergisi Sayıları

2009

2009 (24) 1

2008

2008 (23) 1
2008 (23) 2
2008 (23) 3

2007

2007 (22) 1
2007 (22) 2
2007 (22) 3

2006

2006 (21) 1
2006 (21) 2
2006 (21) 3

2005

2005 (20) 1
2005 (20) 2
2005 (20) 3



Derginin Resmi Sitesi: http://anajas.omu.edu.tr/tr/index.html

Bu konuyu yazdır

  OMÜ Ziraat Fakültesi Yönetimi
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 04:52 PM - Forum: Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi - Yorum Yok

DEKAN
Prof. Dr. Mehmet Kuran (Dekan)

DEKAN YARDIMCILARI
Doç. Dr. Nuh Ocak
Doç. Dr. Hüsnü Demirsoy

FAKÜLTE SEKRETERİ
Güngör KURAL


Listenin devamı...

BURDAN

Bu konuyu yazdır

  OMÜ Ziraat Fakültesi Ürünleri ve Hizmetleri
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 04:50 PM - Forum: Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi - Yorum Yok

Ürünlerimiz:

- Adaklık ve kurbanlık koyun

- Tavuk yumurtası

- Bıldırcın eti ve yumurtası

- Etlik piliç

- Hindi eti

- Bal

- Yoğurt

- Peynir

Hizmetlerimiz:

- Kene ve haşerelere karşı ilaçlama


Güncel Fiyat Listesi

Bu konuyu yazdır

  Böceklerle Mücadele
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 03:51 PM - Forum: Bitki Koruma - Yorum Yok

Zararlı Böceklerle Mücadele

Avcı böcekler, Gelin böcekleri, Altın gözlü böcek, örümcekler, Yaprak bitleri, beyaz sinek, Yaprak uyuzları, Karıncalar vb. zararlılara karşı mücadele yöntemleri

Zararlı böceklerin, doğadaki mevcut doğal düşmanları yardımıyla ekonomik zarar düzeyinin altında tutması işlemine biyolojik mücadele denilmektedir. Biyolojik mücadelede hedef ilaçlı mücadelede olduğu gibi zararlıları tümüyle yok etmek değildir. Biyolojik mücadele, zararlı yoğunluğu ekonomik zarar düzeyinin altında tutulmakta, böylece söz konusu zararlının doğal düşmanlarının doğada sürekliliğinin sağlanması hedef alınmaktadır.

Biyolojik mücadele çalışmalarında birçok canlı grubu (doğal düşman)’ndan yararlanılmaktadır. Bunlardan başlıcaları böcekler, akarlar, örümcekler, kuşlar ve hastalık etmenleri (bakteri, virüs, fungus v.b.)’ dir.

Doğal düşmanları üç grupta toplayabiliriz.

Predatör (Avcı) Böcekler:
Hayatı boyunca serbest olarak yaşayan, avını yiyerek veya vücut sıvısını emerek öldüren, çoğunlukla avından büyük boyda olan ve gelişmesini tamamlayabilmesi için birden fazla ava ihtiyacı olan canlılardır. Bu gruba örnek olarak gelin böcekleri, altın gözlü böcek, avcı akarlar ve örümcekleri verebiliriz. Gelin böceklerinin farklı boy ve desenlerde çok sayıda çeşidi vardır. Bunlardan bazıları yaprak bitlerinin, bazıları kırmızı örümceklerin , bazıları da beyaz sineklerin etkili avcısıdırlar.
Altın gözlü böcek bir çok emici zararlı (yaprak biti, kırmızı örümcek, beyaz sinek, yaprak pireleri v.b.) ile beslenebildiği gibi küçük tırtıllar ve güve yumurtaları ile de beslenmektedir.
Avcı akarlar, yaprak uyuzları ve kırmızı örümceklerin etkili avcısıdırlar. Armut şeklinde ve açık sarı renkli vücuda sahiptirler. Yapraklar bir büyüteç ile incelenirse görülebilirler.
Örümcekler, meyve bahçelerinde tüm mevsim boyunca görülebilmektedirler. Yaprak pireleri (yeşil sinek), tırtıllar gibi birçok zararlı ile de beslenebilirler.

Parazitoit (Asalak) Böcekler: Yumurtasını konukçusunun içine veya üzerine bırakarak gelişmesini tamamlayıp, konukçusunu öldüren ve ergin oluncaya kadar, yalnız bir tek konukçuya ihtiyaç gösteren canlılardır. Bu faydalı böceklerden bazıları yaprak bitlerini, bazıları beyaz sinekleri, bazıları tırtılları ve bazıları da böcek yumurtalarını parazitleyerek öldürürler.

Parazitlenmiş yaprakbitleri mumyalaşmış bir hal alır.

Entomopatojenler:
Böcekleri hastalandırarak öldüren mikroorganizmalardır. Bunlar bakteri, virüs, fungus (mantar) v.b. olabilirler.

Biyolojik mücadele programlarının hazırlanabileceği bölgelerdeki kültür bitkilerindeki tüm zararlıların ve bu zararlıların doğal düşmanlarının saptanması gerekmektedir. Söz konusu doğal düşmanların birbirleriyle ilişkilerinin çok iyi bilinmesi gerekir. Ayrıca, bu doğal düşmanların konukçularına hangi şartlarda ve ne oranda etkili olduklarının da ortaya konması gerekir.

Biyolojik mücadele çalışmalarında aşağıdaki yöntemler kullanılabilir.

Doğadaki Mevcut Doğal Düşmanların Korunması ve Desteklenmesi:
Biyolojik mücadele çalışmalarında öncelikli amacımız bahçelerimizdeki faydalı böcekleri korumak ve etkinliklerini arttırmaktır. Bu amaçla, bahçelerimizdeki mevcut doğal düşmanları tanımalı; zararlılara karşı ilaçlama yapmak gerektiğinde bu faydalılara etkisi az ilaçları seçmeli (bu konuda Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’nın Entegre Mücadele Teknik Talimatları’ndan yararlanılabilir); doğal düşmanlara daha iyi bir yaşam ortamı sağlamak amacıyla bahçe kenarlarındaki çalı ve yabancı otları korumalı, yakmamalı ve ilaçlamamalıyız.
Doğal Düşmanların Çoğaltılarak Salınması:

Eğer zararlımızın doğada etkili bir doğal düşmanı yoksa veya zararlının sorun olduğu dönemde yeterli yoğunlukta bulunmuyorsa, bu durumda doğal düşman çoğaltılıp uygun zamanda ve yeterli sayıda salınır. Örneğin: Turunçgillerde zararlı Unlubit’e karşı

Cryptolaemus montrouzieri isimli gelin böceğinin kullanılması.

Doğal Düşman İthali:
Yeni bulaşan bir zararlının bulaştığı yerde doğal düşmanları yoksa veya yetersiz kalıyorsa, yurt dışında var olan etkili doğal düşmanları getirtilerek zararlının biyolojik mücadelesinde kullanılır.
Biyolojik mücadele uygulamalarını olumsuz yönde etkileyen başlıca faktörleri aşağıdaki şekilde sıralayabiliriz.

Zararlı ve Hastalıklara Karşı Kullanılan Zirai İlaçlar
Zararlılara karşı kullanılan ilaçların birçoğu faydalı böceklere çok zehirlidir.

İklim: Bazı doğal düşmanların çoğalabilmeleri ve etkinliklerini sürdürebilmeleri için iklim uygun olmayabilir.

Karıncalar:
Karıncalar, yaprak bitleri ve kabuklu bitler gibi zararlıların salgıladıkları tatlımsı maddelerle beslendiklerinden bu zararlıları doğal düşmanlarından korurlar.

Toz:
Parazitoit ve predatör böceklerin etkinliklerini azaltıcı etki yapmaktadır.
Ergin Gıdası: Birçok faydalı böceğin erginlerinin beslenebilmesi ve çoğalabilmesi için nektar, polen, balözü v.b. maddelere ihtiyacı vardır.

Bu konuyu yazdır

  Zararlı Böcekler
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 03:49 PM - Forum: Bitki Koruma - Yorum Yok

Tarım ve ormancılıkta en zararlı hayvanlar böceklerdir.Bu küçük yaratıklar ayrıca insan ve hayvan sağlığı için de çok tehlikeli olmaktadırlar.Bu nedenle, insanların ulaşmak istedikleri amaca engel olan ve sağlıkları için tehlike yaratan böceklere ZARARLI BÖCEKLER DENİR.Hastalıkları taşıyan ve insanlarda asalak olarak yaşayan böcekler doğrudan doğruya (direkt) zararlı böceklerdir.Örneğin, bit, pire, tahtakurusu vb. Yararlı hayvanlar, kültür bitkileri, ürün ve ormanlarda zarar yapan böcekler ise dolaylı (indirekt) zararlı böcekleri oluşturur.Böceklerin yaptıkları zararlara, onlarla savaş için harcanan para ve iş gücü ile kurulan tesislere yatırılan miktarları da eklemek gerekir.

Savaşa, insan ve böceklerin aynı şeyleri aynı zamanda istemeleri neden olmaktadır.İnsanlar varlıklarını sürdürebilmek için herşeyden önce böceklere üstün olmak zorundadırlar.Aşağı yukarı 50 milyon yıldan beri yaşayan böcekler (İnsanların geçmişi hemen hemen 500 bin yıldır) yer yüzüne iyi bir şekilde yerleştirmişlerdir.Sarfedilen tüm çabalara karşın bitkilerin yaprak, çiçek, tomurcuk , meyva, gövde ve kökleri sürekli olarak böcekler tarafından zarar görür.Gıdalarımız, elbiselerimiz, kitaplarımız, içinde oturduğumuz evlerin ahşap kısımları, haberleşmeye yarayan telefon kabloları, hayvanlarımız ve nihayet insanlar böceklerden sürekli olarak zarar görmektedirler.

Böceklerin neden oldukları korkunç denebilecek derecedeki zarara büyük bir örnek olarak, birçok yıllar Avrupa, Asya ve Afrika'da zarar yapan çekirgelerden Dociostaurus maroccanus(Thunb.) (Fas çekirgesi), Calliptamus italicus (L.) (İtalyan çekirgesi ve Schistocerca gregaria (Forsk.) (Sudan çekirgesi) gösterebilir.Bu çekirgeler bir kilometre kareye ortalama 120 000 000 adet (200 ton) rastlayabilcek miktarlarda büyük kitleler halinde çıkmiş ve yüzlerce kilometre kare büyüklüğündeki alanları kaplayacak göç yolları üzerindeki vejetasyon örtüsünü büyük ölçüde zarara uğratmıştır.

Çekirgeler zaman zaman Türkiye'de de büyük ekonomik kayıplara neden olmuşlardır.Örneğin, 1916 yılında çekirgelerin ve özellikle Fas çekirgelerinin Batı Anadolu'da yaptığı zarar sonucu 200 000 ton hububat ve 15 000 ton bakliyat mahfolmuştur.Ayrıca aynı çekirge, miktarı saptanamayan meyva ve sebze bahçeleriyle bağlarda da büyük zararlar meydana getirmiştir.Bu zararların, özellikle Birinci Dünya Savaşı'na da rastlaması, etki bakımından Türkiye için çok yıkıcı olmuştur.

Kabuk böceklerinden Ips sexdentatus (Börner), 1938 yılında Trabzon ilindeki Santa, Meryemana ve Hamsiköy ormanlarında takriben 2350 hektar doğu ladini (Picea orientalis) ormanında zarar yapmış ve ortalama olarak 900 000 m3 tutarındaki ağacı öldürmüştür.

Son yıllarda Erzurum-Kars bölümünde bulunan Posof ormanlarında görülen Dendroctonus micans (Kug.) kabuk böceği, 1435 hektarlık doğu ladini - sarıçam ormanında %60 - 70 ladinlerde, %1 - 2 de çamlarda zarar yapmıştır.Tespitlere göre, bu zarar ladinlerde 95 608 m3 tutmaktadır.

İkinci Dünya Savaşı öncesi istatistiklerine göre, Almanya'da böcekler tarafından bir yıl yapılan zarar, 400-500 milyon marka ulaşmıştır.İngiltere'de ise böcekler yalnız tarımda her yıl 180 milyon Sterlin zarar yapmaktadırlar.1957 yılı istatistiklerine göre Amerika Birleşik Devletlerinde tarım, hayvancılık ve ormancılıkta böceklerin yaptığı zarar, yılda 4 milyar doları bulmakta idi.

Bu konuyu yazdır

  Faydalı Böcekler
Yazar: Mr.Muhendis - 01-25-2010, 03:48 PM - Forum: Bitki Koruma - Yorum Yok

- Uğur Böceği (Coccinella spp.): Yaprak bitlerinin en önemli doğal düşmanlarının başında uğur böcekleri gelmektedir. Bu böcek ömrü boyunca 3 bin adet yaprak biti tüketir.

Ergini ortalama 400 yumurta bırakır. Yumurtalarını yaprak altına yaprak bitlerinin olduğu yere bırakır.


Tüm larva süresince 800 adet yaprak biti tüketmektedir. Aşağıdaki resimde Uğur Böceği'nin olgun larva dönemi görünmektedir.

Kırmızı örümcek avcısı Uğur Böceği’nin büyüklüğü toplu iğne başı kadardır. Hem ergini hem de larvası sadece kırmızı örümceklerle beslenir. Günde 100 adet kırmızı örümcek yer.


- Avcı Akar (Typhlodromips) : Zararlı akarları baskı altında tutar. Sadece kırmızı örümceklerle beslenirler.


- Avcı Sinek: Yaprak bitlerinin en önemli doğal düşmanlarının başında avcı sinekler (syrphid) gelmektedir. Bol polenli ve nektarlı bitkilerle beslenirler. Bu sinekler görünüş olarak arı taklidi yaparlar.

Bu sineklerin sadece larvaları yaprak biti avcısıdır. Larva, ömrü boyunca 700 adet yaprak biti tüketir. Ergini ortalama 500-1000 yumurta bırakır.


- Avcı Böcek (Chrysopa): Yaprak bitlerinin en önemli doğal düşmanlarından biri de chrysopa'dır. Erginler ağırlıklı olarak nektarlı bitkilerle beslenirler.

Yumurtalarını yaprak bitlerinin olduğu yerde, ince bir sapla yaprağa tuttururlar.


Ortalama 800 adet yumurta bırakır.
Larvalar, önlerine gelen her yumuşak vücutlu böceği yiyerek beslenirler:
• Yaprak bitleri
• Pamuklu bit
• Elma iç kurdu
• Kırmızı örümcek
• Yaprak pireleri
• Tırtıllar


- Kulağa Kaçan (Dermaptera): Kırmızı örümcek, yaprak bitleri, pamuklu bit, değişik larva ve yumurtaları, küçük tırtıllar,ve bunun gibi birçok böcek ile beslenir. Çok hareketlidirler; geceleri aktiftir.

Bu konuyu yazdır