| Hoşgeldin, Ziyaretçi |
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.
|
| Kimler Çevrimiçi |
Şu anda 1854 aktif kullanıcı var. » (1 Üye - 1849 Ziyaretçi) Bing, Facebook, Google, Yandex, organik memo
|
|
|
| Dünyanın Ağaçta Yetişen En Büyük Meyvası: Jakfruit |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 07:00 AM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Tropik bölgelerde yetişen Jakfruit (Artocarpus heterophyllus) dünyanın en büyük meyvesini meydana getirmektedir. Sıcak ve yılın her döneminde yağışlı bölgeler-de iyi gelişen ağacın meyveleri bir basketbol topu büyüklüğündedir. Bu ağaçların bulunduğu otlaklarda beslenen hayvanlar için ağaçtan düşen meyveler tehlike arz edebilmektedir. Nemli, drenajı iyi ve verimli killi topraklarda güzel gelişme gösterir. Üçüncü yıldan itibaren meyve vermeye başlar. Jackfruit, nangka ve jaca olarak da tanınmaktadır.
Anavatanı Hindistan ve Güneydoğu Asya’dır. Yüksekliği 25-30 m ye kadar ulaşabilir. Bu özelliği nedeniyle rüzgar kıran bitkisi olarak da yararlanılmaktadır. Güzel ve görkemli bir görünüşe, büyük, yayvan bir taca, düzgün ve kuvvetli koyu-gri renkli kalın bir gövdeye sahiptir. Seyrek dallanma gösterir. Genç ağaçlarda tepe sürgünler kesilerek yan dal oluşumu sağlanarak, 3-4 ana dallı bitki tacı oluşturulmak-tadır. Erkek ve dişi çiçekler aynı bitki üzerinde fakat farklı yerlerdedir. Ağacın çoğaltılması tohum ve aşıyla olmak-tadır. Tohumları 1-8 haftada çimlenebilmektedir. İklim özelliklerine göre değişmekle birlikte hasat Ocak-Haziran döneminde olmakta fakat tüm yıl hasat yapılan bölgeler de bulunmaktadır. Mey-ve ağırlığı anavatanı olan Hindistan’da 45 kg’a ulaşırken, diğer bir yetişme alanı olan Florida’da (ABD) ise 15 kg kadardır. Aşırı iri meyveler iyi bir gıda stoğu olarak görülmektedir. Meyvenin büyüklüğü 90 cm’ye kadar ulaşabilmektedir. Kerestesi müzik aletleri, mobilya, gemi direği yapımı gibi çok değişik amaçlarla kullanılmaktadır.
Meyvenin şekli ve büyüklüğü çok değişkendir. Meyve küresel, oval veya oblong (uzun silindir) şeklinde olabilir. Meyvenin en dışında yeşil renkte, dikenimsi ve etli bir kabuk bulunur. Yeşil kabuğunun altında kahverengi, pürüzsüz sert bir kabuk mevcuttur. Meyve içerisinde bulunan lateks, kauçuk yapımı için uygun olmamakla birlikte içermiş olduğu yaklaşık % 85 oranındaki reçine ile cila yapımı için çok değerlidir. Meyvenin yenilen kısmı tohumlarıdır. Bu tohumlar sert kabuk içerisinde genellikle küçük meyvelerde üçü meyvenin sağ tarafında üçü de meyvenin sol tarafında olmak üzere her biri iri bir patates büyüklüğündedir. Büyük meyvelerde tohum miktarı daha da fazla olabilmektedir.
Tohumlar patates gibi pişirilerek yenmektedir. Muz ile ananas arası bir tadı vardır. Odun ateşinde tohumların kızartması çok tercih edilmektedir. Hindistan’da patates, fasulye vb. gibi sebzelerle acılı yemeği (curry) yapıl-maktadır. Meyve salatalarında kullanıl-makta, dondurma ve krema ile birlikte de servis edilmektedir.
Konserve olarak 60 haftaya kadar saklanabilmektedir. Yaprakları mısır ve hindistan cevizi kabukları ile birlikte kavrulup hindistan cevizi yağı ile birlikte karıştırılarak veya tek başına ülsere karşı kullanılmaktadır. Sirke ile karıştırılmış lateksi çıban, yılan sokmaları ve beze oluşumunda tedavi amaçlı önerilmektedir. Köklerinden elde edilen ekstraktlar astım, ateş, deri hastalıkları ve ishale iyi gelmektedir. Ağaç kabuklarının sakinleştirici etkileri söz konusudur.
![[Resim: acpsud.jpg]](http://i41.tinypic.com/acpsud.jpg)
|
|
|
| Kavak Ağaçlarını Neden Keserler |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:43 AM - Forum: Peyzaj ve Süs Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
KAVAK AĞAÇLARINI NEDEN KESERLER
Atalarımız " Bir deli bir kuyuya taş atar kırk akıllı çıkaramaz" demişler. Bugünkü yazımız o cinsten bir yazı.
Hafta sonu bir günlüğüne Kırşehir ve İlçesi Mucur'a gittim. Mucur girişindeki Yolboyu dinlenme tesisinde aziz dostum Hacıbektaş Milli Eğitim Şube Müdürü, aslen Mucurlu olan Adem Öztürk bey karşıladı. Mucur ve Kırşehire en son beş sene önce gelmiştim. Beş senede bu iki şehirde de gözle görülür değişiklik olmuş .Sıra sıra kavak ağaçları neredeyse yok olmuş.
* - Aziz dostum ne oldu bu ağaçlara, hepsi yok olmuş. Adem bey...
* - Polenleri alerji yapıyormuş , vatandaşa kestiriyorlar.
Evet aslı olmayan uyduruk söz yüzünden sadece burada değil ülke genelinde her il ve ilçede bu katliam yapılıyor.
Oysa Üzerinde durulması gereken, polen alerjisinin sebebinin sadece kavaklar olmadığıdır. Çünkü, bugün doğal olarak Türkiye'de yetişen veya ithal edilerek belediyeler tarafından şehirlerimizin yeşillendirilmesi için kullanılan birçok ağaç türü de tüm bitkilerle birlikte alerjik potansiyele sahiptir.
[COLOR="DarkSlateGray"]Örneğin, çok sayıda türü şehir ağaçlandırmalarında kullanılan Akçaağaçların bütün türlerinin potansiyel alerjik oldukları ve özellikle şehir içlerinde en çok kullanılan Dişbudak ve Yapraklı Akça ağacın (Negundo Akçaağacı) en alerjik türler olduğu bilinmektedir
1. Kavak polenleri nadiren alerjiye neden olur.
2. Kavak polenleri, tüm ağaç polenleri içinde çok az bir oranı oluşturur.
3. Kavak polenleri bölge ve iklime göre değişmekle birlikte, genellikle Mart ayının son 2 haftası ile Nisan ayının ilk haftasının sonuna kadar olan kısa bir dönemde bulunur.
4. Kavakların yaydığı pamukçuklar polen değil, dişi kavakların tohumlarını uzaklara taşıyan paraşütlerdir.
5. Kavak pamukçuklarının havada yoğun olduğu dönemde, aynı zamanda diğer ağaç ve ot polenleri de yoğundur. Ama polenler gözle görülemediği için, kavak pamukçukları sorumlu tutuluverir.
Ayrıca bundan iki yıl önce Hacettepe Üniversitesi Erişkin Alerji Ünitesi'nden Prof. Dr. Fuat Kalyoncu, ‘Kavak polenleri gerçek polen değil, gerçek polenler çimen polenleri çalı polenleridir. Kavak ağaçları alerji yapmaz, havada uçan pamukçukların polen olduğu görüşü gerçeği yansıtmıyor' demişti.
Bir zamanlar Anadolu'nun birçok köyünde çocuklar doğduğunda çeyizlik olarak kavak ağacı dikilirmiş. Çocuk büyüdükçe kavaklarda büyür, evlilik çağına geldiğinde ise kavaklar da kesilebilecek yaşa gelirmiş.
Böylece evlenme çağına giren gençler evlendirilecekleri zaman bu kavaklar kesilir, elde edilen gelirle de çeyizi alınır veya askerden geldiğinde iş kurma sermayesi hazır olurmuş.
Kavak odunu yumuşak, kolay işlenen,kolay çivilenen veya dikilen, beyaz renkli, kokusuz ve kuru iken çok hafif bir odundur.Bu özellikleri ile kavak odununun en önemli kullanma ve tüketim alanları ; kontrplak, kibrit, ambalaj, yükleme paleti, kaplama, inşaat, odun hamuru, lif ve yonga sanayi, ayakkabı kalıbı, kundura ökçeleriyle, kalıp ve protez endüstrileridir.
Yine Kavak ağaçları orman üzerinde kesim baskısını azaltan en önemli ağaç çeşididir. Dikimden 10-15 yıl sonra kesime gelen , 1 m3' ü yaklaşık 600-700 kg gelen bu ağaç çiftçilerde iyi bir getiri kapısıdır.
Kavak ayni zamanda Tarım alanlarında olduğu gibi yerleşim merkezlerinde de ; su -rüzgar erozyonuna, sel taşkınlarına karşı güvenli bir sigortadır. Hiçbir ağacın olmadığı bölgelerde gölge ağacı olarak kavaklar hayvancılıkta büyük önem taşırlar.
Bu kadar faydası olan bir ağacın yanlış bir duyum üzerine ülke genelinde kesime tabi tutulması ve işin ehli olan meslektaşlarımızın seyirci kalması anlaşılır gibi değil.
[/COLOR]
[COLOR="DimGray"]Korkmaz MERT
Ziraat Mühendisi [/COLOR]
|
|
|
| Bilinmeyen Yönleriyle Kış Uykusu |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:34 AM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Bilinmeyen yönleriyle Kış Uykusu
Yazar : Mehmet Zeynel Çilek
Kış uykusu, sonbaharın gelişi ile birlikte iklim değişikliğine paralel olarak ortaya çıkan bir fizyolojik mesaja uyum, memelilere, reptillere (sürüngenler) ve amfibilere (hem karada hem suda yaşayan canlılar) özgü bir korunma ve savunma mekanizmasıdır.
Bu canlıların yuvalarına çekilip uyumaları iki şekilde gerçekleşir. Birincisi gerçek kış uykusu (hibernasyon) ikincisi de kış dinlenmesidir. Peki, farkları nelerdir? Gerçek kış uykusu, vücut sıcaklığının sıfır dereceye yaklaşacak şekilde azalmasıyla ortaya çıkar. Metabolizmanın bu denli yavaşlaması kış uykusunun, kış dinlenmesinden ayrılmasını sağlar. Kış dinlenmesine giren hayvan, yuvasına çekilerek derin ve sakin bir uykuya dalar. Kış dinlenmesi sırasında hayvan vücuduna depo ettiği yağları kullanırken; bunun yanında zaman zaman yuvasına depo ettiği diğer besinleri de yer.
Ayıların kış uykusuna yattıkları yerlerde yapılan araştırmalarda hiç bir dışkı ve idrar kalıntısına rastlanmamıştır. Yani bu hayvanların kış uykusu boyunca vücutta biriken azotu üre yoluyla dışarı atmadıkları ve kandaki zehirli madde miktarının artmadığı saptanmıştır. Zira ayılarda kış uykusunda biriken üre, mesane (sidik torbası) tarafından yeniden emilmekte, daha sonra bağırsaklara aktarılmaktadır. Bağırsaklarda bulunan özel bakteriler ise üreyi amino asitlere dönüştürmekte ve bu amino asitlerle yeni proteinler sentezleyebilmektedirler. Kısaca kış uykusuna yatan ayılar ortaya çıkardıkları üreyi geri dönüşümle tekrar amino aside çevirerek bunları yeni proteinler sentezlemek amacıyla kullanabilmektedirler.
Bu fizyolojik olayda beyin hücrelerinin dış ortamla ilişkileri kesildiğinden tüm organlar tam bir dinlenme fazına girerler. Bunun sonucunda solunum yavaşlar, kan basıncı düşer, kalp atışları azalır, bazal metabolizma ve vücut sıcaklığı düşer. Uyku ve kış uykusundaki metabolik değişiklikler; solunumda yavaşlama, hücreler arası kan asitlik derecesinin artması, dokulara giden oksijenin azalması, vücut sıcaklığının düşmesi, enerji depolamanın düşmesi ve hacim değişiklikleri olarak sıralanabilir.
EEG ölçümleri kış uykusuna yatan hayvanların uyuşukluk haline yavaş dalga uykusuyla girdiklerini göstermiştir. Bu durum memelilerde vücut ısısında ve metabolik hızda küçük bir düşüş ile ilişkilidir. Kış uykusuna yatmayanlarda vücut ısısı ve metabolik hız -Hızlı göz hareketi-(REM), kış uykusunun son bölümlerinde ve uyanmaya yakın zamanda kısa süre yükselir. Kış uykusuna yatanlarda ise zıt olarak REM uykusu bastırılır ve vücut sıcaklığı düşürülür. Bununla beraber EEG ölçümlerinde vücut sıcaklığının 200°C nin altına düşmesiyle grafiğin düz çizgi verdiği görülmüştür. Beyinden sinyal gelmemesinde bile merkezi sinir sistemi fonksiyonlarına devam eder. Derin uykuda bazı davranışlar ise değişmez. Sözgelimi, yatarken duruşun değiştirilmesi, rahatsız edil-diğinde alışıla gelmiş tepkiler gibi.
Kas ve Kemik Dokusu Nasıl Korunuyor?
Kış uykusundan uyanan canlılar büyük bir iştahla ve hızla beslenmek için yattıkları yerden dışarı çıkarlar. Bu sırada hareketlerinde herhangi bir aksama görülmez. Peki, bu hayvanlar aylarca yattıkları halde neden uyandıklarında sadece biriktirdikleri yağ dokuda erime olur da kas ve kemik dokularında herhangi bir erime görülmez? İnsanlar bir hafta kalkmadan yattıklarında bile kas ve kemik dokuda değişmeler başlarken neden bu canlıların dokuları normal kalır?
Tabiatta hiç bir olayın sebepsiz olmadığını gören bilim adamları 1969 yılında memelilerde kış uykusundaki indirgenmeyi başlatan bir tetik mekanizması olduğunu düşündüler ve derin kış uykusundaki yer sincabından (Citellus tridecemlineatus) kan aldılar. Bu örneği kış uykusuna yatmamış yer sincaplarına enjekte ettiklerinde sincapların kış uykusuna başladıklarını gördüler. İnsanlar ve diğer memelilerin birçoğu kış uykusuna yatmazlar. Yapılan deneylerde ise bu memelilere HIT (Hibernation Induction Trigger -Kış uykusunu başlatma tetiği-) enjekte edildiği zaman hemen kış uykusu moduna geçtikleri görülmüş; yani vücut sıcaklıkları düşmüş ve istirahat haline geçmişlerdir.
Kısaca HIT olarak isimlendirilen, izole edilmiş plazma veya kan proteini olan bu madde, laboratuvarlarda kültürü yapılarak birçok hayvan model üzerinde denenmiştir. HIT, boz ayı (Ursus arctos) gibi birçok kış uykusuna yatan hayvandan elde edilmiştir. HIT in kimyasına baktığımızda, HIT in küçük, ısıya duyarlı, protein parçalayan enzime hassas, nükleik asitleri parçalayan enzime hassas olmayan, etkisine göre mevsimlik değişim gösteren bir protein olduğunu görüyoruz.
Uzay Çalışmaları: Ayı kanı uzay araştırmaları ve yolculuğu için büyük anlam taşımaktadır. NASA bu araştırmalar için maddi destek vermektedir. Uzay yolculuğunun ana problemlerinden biri bilindiği gibi astronotların uzay mekiğinde hareketlerinin kısıtlı ve egzersiz faaliyetlerinin çok zor olmasıdır. Bunun sonucu olarak dünyaya zayıflamış kaslar ve çok nazik kırılgan kemiklerle geri dönerler, ayılar ise aylarca kış uykusuna yattıkları halde herhangi bir sorunla karşılaşmazlar.
Doku Nakli: HIT in organ metabolizmasını düşürdüğü ve kan pıhtılaşmasını azalttığı bulunmuştur. Açık kalp ameliyatlarında kullanıldığında hastanın şansını arttırdığı ve organ nakillerinde de nakli yapılacak organın vücut dışında canlı kalışını uzattığı görülmüştür. Savaş yaralanmalarındaki hasarı düşürecek etkileri üzerine araştırmalar için Amerikan Deniz Kuvvetleri proje başlatmıştır. Ciddi bir yaralanma sonrası veya bir kaza sonrası hastaya HIT enjekte edilerek tıbbi müdahale yapılana kadar hastanın nabzını ve kan kaybını düşürerek zaman kazandırma hipotezi belki de yakın bir gelecekte gerçekleştirilmiş olacaktır. Doku nakillerinde en önemli kriterlerden biri de nakledilecek dokunun vücut dışına çıkarıldıktan sonra bozulmasını önlemek için iyi bir şekilde muhafaza edilmesidir. Kan hücreleri ve kornea gibi insan kaynaklı dokular soğuk ortamda uzun süre saklanabilirler. Ama kalp, akciğer, karaciğer gibi geniş organlar vücut dışında ancak bir kaç saat canlı kalabilirler. Yani donör öldükten bir kaç saat içinde doku naklinin yapılması gerekir. Örnek vermek gerekirse pankreas 4-6, karaciğer 8, kalp ise 6 saat içinde nakledilmelidir.
Bilim adamları HIT in kış uykusunda yaptığı indirgemeleri taklit eden DADLE (D-Ala2-D-Leu5 enkephalin) adı verilen sentetik bir madde buldular. DADLE sentetik bir amino asit ürünüdür ve memelilerin beyninde doğal olarak bulunan uyuşturucu özelliği gösteren Çenkefalina adı verilen maddeden geliştirilmiştir. DADLE sentetik olduğu için metabolik olarak yapısı bozulmaz. Laboratuvarlarda üretilir ve nakledilecek doku muhafazasında kullanılır. Bu yeni sistem HIT ve DADLE karşılaştırıldığında, dokunun canlı kalma süresini HIT ile 44 saate, DADLE ile 46 saate kadar çıkarılmıştır.
|
|
|
| Mera Hayvanlarının Ürünleri Niçin Daha Sağlıklı? |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:31 AM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Mera Hayvanlarının Ürünleri Niçin Daha Sağlıklı?
Yazar : Sadık YOLCU
İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Kenan Demirkol tarafından İzmir`de verilen "Sağlıklı Beslenme, Yağlar ve Genetiği Değiştirilmiş Organizmalar (GDO`lar)" konulu konferansta elden yoğun yemlerle hayvan besleme sisteminin insan sağlığına etkisi mercek altına alındı. Prof. Demirkol, omega-3 ve omega-6 yağ asitlerinin farkını şöyle açıkladı:
"Çayır otu, yonca gibi yeşil bitkilerde en fazla bulunan yağ asidi, omega-3`tür. Mısır, arpa, buğday gibi tahılların ana yağ asidi ise omega-6`dır. Ayrıca bu bitkilerde bol miktarda nişasta bulunur. Nişasta ya da pancar küspesinde olduğu gibi şeker içeriği zengin besin verildiğinde, hayvanın iç yağında ve süt yağında belirgin değişiklikler olur. Merada otlayan hayvanın iç yağında başlıca doymuş yağ asidi stearik asittir. Stearik asidin erime derecesi 37 derecenin üzerinde, fakat insanın vücut ısısı 36,5 derece olduğundan tüm stearik asit eriyerek emilmemektedir. Eriyip emilebilen kısmı ise vücutta hızla oleik aside dönüşür. Oleik asit ise zeytinyağının ana yağ asididir. Nişasta ve şekerce zengin besinler alan hayvanların iç yağının ana doymuş yağ asidi palmitik asittir. Bu yağ asidi daha düşük ısıda erir, bu nedenle de tümüyle bağırsaktan emilir. Palmitik asit damar sertliğine yol açan üç doymuş yağ asidinden biridir.
Diğer taraftan insan sağlığı için vazgeçilmez olan omega-3 yağ asitleri de sadece merada otlayan hayvanlarda bulunmaktadır. Merada otlayan hayvanın sütünde ağırlıklı olarak doymamış yağ asitleri vardır. Doymuş yağ asitleri ise çok az bulunur. Nişasta ve şeker ağırlıklı beslenen hayvanın sütünde ise %41 oranında miristik asit (damar sertliğine yol açan üç doymuş yağ asidinden biri) bulunur. Bu nedenle bugün marketlerden alınan süt ve süt ürünleri insan sağlığını tehdit edicidir. Ayrıca merada otlayan hayvanın sütünde olup da yapay beslenen hayvanın sütünde olmayan 3 çok önemli madde vardır.
-Bunlardan biri olan omega-3, yağ asidi, günümüzde sadece balıktan alınmaktadır. Yeteri kadar alındığı iddia edilse de ne yazık ki toplumun çoğunda kronik omega-3 eksikliği mevcuttur. Bu durum birçok kanser oluşumundan sorumludur ve kalp-damar hastalığı ve inme gibi çağımızın ana ölüm nedenlerinden birini oluşturmaktadır.
-Diğer bir madde yine bir yağ asidi; konjüge linoleik asittir (CLA). Bu madde sadece merada otlayan hayvanların sütünde bulunur ve insan sağlığı açısından çok önemli iki işlevi vardır. CLA doğada bilinen en güçlü antioksidanlardan biridir. Hem damar sertliği ve buna bağlı hastalıkların önlenmesinde hem de bazı kanserlerin gelişmesinin engellenmesinde çok güçlü etki gösterir. Nitekim CLA zengin beslenen kadınlarda meme kanseri gelişme riski aynı yaş ve risk grubu diğer kadınlara göre %60 daha azdır. CLA`nın diğer özelliği ise şişmanlamayı (yağlanmayı) engellemesidir. Bu nedenle bazı insanlar CLA hapları kullanmaktadır. Ancak hap olarak satılan CLA`lar aspir çiçeğinden elde edildiğinden inek sütünden elde edilenden farklı bir üç boyutlu yapıya sahiptir. Aspir çiçeğinden elde edilen CLA esas CLA`nın bazı özelliklerini gösterse de kalp kasını zayıflatarak kalp yetersizliğine yol açabilmektedir, asla kullanılmamalıdır.
-Üçüncü madde insüline benzer büyüme hormonudur. Bu madde insan vücudundaki tüm hücrelerin kendini yenilemesine yardımcı olmaktadır. Görüldüğü gibi salt mera otları ile beslenen hayvanın sütü, tereyağı, yoğurdu, peyniri sağlığımızı koruyucu çok değerli bir besin iken "modern" hayvancılıkla elde edilen süt ve ürünleri insanı hasta eder özelliktedir. Ekolojik hayvancılık yasamız, hayvan beslenmesinde verilen tüm besinlerin ekolojik tarımla elde edilmiş olmasını öngörüyor; fakat %10 oranında endüstriyel besinlere de izin veriyor ve nişasta, şeker gibi hayvanın geleneksel beslenmesinde hiç yeri olmayan besinleri kısıtlamıyor. Bu nedenle bio-süt, ya da ekolojik süt ürünleri insan sağlığını sadece kısıtlı olarak koruyabilirken, insan sağlığına zararlı maddeler de vermektedir. Insan sağlığını koruyucu hayvancılık sadece türe özgü doğal beslenme ile sağlanabilir."
|
|
|
| Solucan Gübresi Üretmek |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:26 AM - Forum: Tarım Haberleri
- Yorum (2)
|
 |
Antalyalı fide üreticisi iş adamı Nazmi Acar, sebze ve meyve üretiminde verimliliği artıracak tamamen doğal gübre elde etmek amacıyla, Türkiye'nin ilk solucan gübresi üretim tesislerini Varsak beldesinde kurdu.
![[Resim: dqocvq.jpg]](http://i41.tinypic.com/dqocvq.jpg)
Nazmi Acar, Avrupa'da yaptığı mesleki incelemeler sırasında, solucan gübresinden elde edilen gübrenin ekonomik değerinin yüksek olduğunu öğrenince, aynı işi Türkiye'de de yapmak üzere kolları sıvadı. Acar, Varsak beldesindeki 20 dekar arazide 1,5 dekar alana 6 havuz kurarak, havuzları toprakla doldurdu. Üzerini gölgeliklerle kapatıp sürekli sulayarak nemli kalmasını sağladığı toprağa 3 milyon solucan bırakan Nazmi Acar, kısa sürede solucanların sayısının 7 milyona ulaşmasını sağladı. Nazmi Acar, solucan sayısını bir yıl içerisinde 35 milyona yükselterek, elde ettiği solucan gübresini pazarlamaya hazırlanıyor.
Nazmi Acar yaptığı açıklamada, solucan gübresi üretme tesislerinden elde edilecek gübrenin Türk tarımında önemli bir devrin açılmasını sağlayacağını savundu. Solucanların ağızlarında diş bulunmadığını, taşlık, yutak gibi sindirimle ilgili hiçbir yardımcı organı da olmadığını anlatan Acar, şu bilgileri verdi:
'' Kimyasal gübre kullanan üreticilerimize bu tür biyolojik gübrelerle topraklarının canlılığının devam ettirilmesini öneriyoruz. Solucan gübresinin bir diğer özelliği ise bitki büyümesi için gerekli olan tüm mineral maddeleri yeteri kadar ihtiva edebilmesidir. Solucan gübresi azot, fosfor, potasyum, karbon, demir, çinko, magnezyum, kalsiyum gibi maddelerin yanı sıra yüksek oranda organik madde, humikasit ve fulvikasit içermektedir. Bunlar Türkiye'deki her türlü sebze ve meyve için çok önemli besin ögesidir. Solucan gübresi suni gübreye göre yüz kat daha etkilidir.''
Nazmi Acar, solucan dışkısından elde edilen gübrenin 25'er kilogramlık paketler halinde satışa sunulacağını, gübrenin tonunun bin 200 dolar olacağını belirtti.
|
|
|
| Solucan Deyip Geçmeyin |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:21 AM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Toprağın verimliliği ve bitki üretimi üzerinde önemli etkiye sahip olan toprak solucanları ekolojik tarımın en önemli unsurlarından biri. Beslenmeleri ve galeri açma faaliyetleri yoluyla toprağın dengesini olumlu yönde geliştirebilen, su infiltrasyonunu (su geçirgenliği) artırabilen, yüzeye uygulanan organik madde, kireç ve gübrelerin toprakla karışımını hızlandırabilen toprak solucanları, porositeyi (gözeneklilik) de artırabiliyor. Bunun yanı sıra bitki kök gelişimini desteklerken, kök hastalıklarının oranını da önemli ölçüde düşürüyorlar. Toprak solucanları bu faaliyetleriyle yıllık üretim miktarını ve özellikle tahıl üretiminde kaliteyi artırıcı bir etki yapıyor.
SOLUCANLARIN topraktaki azot çevriminde, erozyonun azaltılmasında da rolleri var. Araştırmalar, açtıkları galeriler nedeniyle eğimli çayırlarda yüzey suyu akışını yarı yarıya azalttıklarını, böylece suyun geçmesini önemli ölçüde engelleyerek erozyonu önlediklerini gösteriyor.
Birçok ülkede, arazilere toprak solucanları aşılanmasının, bitki üremesini belirgin şekilde artırdığı gözleniyor. Kuzey Tazmanya’da yapılan böyle bir çalışmada çayır üremesinin yüzde 75 oranında arttığı görülmüş. Gene Yeni Zelanda’da yapılan benzer bir çalışmada, bitki verimi başlangıçta yüzde 72 artmış. Yüzey organik maddelerinde saklı besinlerin serbest kalmasından sonra görülen bu hızlı büyüme artışı daha sonra yüzde 25 oranında sabitlenmiş. Bu oran Hollanda’da deniz seviyesinden aşağıda bulunan ve denizden setlerle ayrılarak kurutulmuş olan alanlarda yüzde 10, İrlanda’da iyileştirilen turbalık üzerindeki çimenli alanda iki yıl sonra yüzde 25, üç yıl sonra da yüzde 49 olmuş. Bunun yanında, yapılan çalışmalar, toprak solucanlarının, tahıl bitkilerinin gelişimini yüzde 39, tohum rekoltesini yüzde 35, tohumun azot içeriğini yüzde 12 oranında artırdığını gösteriyor.
Dünyada bugüne kadar 500’ün üzerinde toprak solucanı türü tespit edilmiş. Türkiye’de 65 kadar toprak solucanı türü yer alıyor. Bunlardan 22’si ise, dünya üzerinde sadece Anadolu’da yaşıyor.
Günde 60 toprak solucanı yiyebilen köstebekler de toprak solucanının doğal düşmanları arasında yer alıyor. Ayrıca porsuk, su samuru, kirpi gibi memeliler ve ardıçkuşu, baykuş, karatavuk, kızıl gerdan, karga, martı gibi kuşlar ve olta balıkçılığı ile avlanan balıklar için de lezzetli bir besin kaynağı. Toprak solucanı popülasyonlarına en büyük zararı veren etkenlerse ormanların tahrip olması, toprağın işlenmesi, böcek öldürücü ilaçların kullanımı, doğal yaşam ortamlarının bozulması. Özellikle, kirletici maddelerin, kuşlara ve diğer kara omurgalılarına taşınmasındaki potansiyel rolleri nedeniyle dikkat çeken toprak solucanlarının en iyi bilinen örneklerinden olan Lumbricus terrestris türü son yıllarda önemli bir kirlilik göstergesi olarak kabul ediliyor.
Toprak solucanları
Toprak solucanları, toprak içinde açtıkları galerilerde yaşıyor ve galerilerinin bulunduğu toprak katmanına göre Epijeik, Endojeik ve Anesik olmak üzere üç gruba ayrılıyorlar. "Epijeik" türler yüzeye yakın yaşıyor ve buradaki organik maddelerle besleniyor. Mineral toprak katmanında (üstten 20 cm.) yaşayan türlere ise "Endojeik" türler deniyor. Bu türler toprağa işlemiş organik madde ile besleniyor ve toprağın havalanmasında çok etkili olmuyorlar. "Anesik" türler ise derin galeri açan türler. Bunlar da gene yüzey organik maddeleriyle besleniyor. Genellikle büyük türler Anesik, küçük türler Endojeik ve Epijeik oluyor. Epijeik türler yaygın olarak, düşen yaprakların örtü oluşturduğu ormanlarda ve ağaçlık bölgelerde bulunuyor. Anesik ve Endojeik türler ise, ormanlık bölgelerden çok, tarımsal alanlarda ve çayırlarda daha yaygınlar.
Belirli bir alandaki yoğunlukları iklime, toprak yapısına ve bitki örtüsüne bağlı olarak değişiyor. İlkbahar ve sonbahar aylarında yüzeye yakın yaşadıkları için sıkça görülürken, soğuk ve kurak havalarda derinlere inerek diyapoz’a (uyku hali) giriyorlar. Bu dönemlerde derinlerde kendi etraflarına sarılarak bir yumak haline geliyorlar. Bu derinlik bazı türlerde birkaç metreye kadar ulaşabiliyor. Nemli, yüksek kil ve düşük silt içeren topraklarda daha yüksek yoğunluğa sahipken, asidik, kumlu ya da kurak topraklarda az bulunuyorlar.
İnsanların yoğun olduğu bölgelerde ve yoğun otlatma görülen meralarda toprağın ezilerek sıkıştırılması nedeniyle toprak solucanı yoğunluğu azalıyor. Tarım ve toprağın işlenmesi de toprak solucanı yoğunluğunu azaltıcı etki yapıyor.
|
|
|
| Toprağın Sessiz İşçileri Solucanlar |
|
Yazar: Livadi - 04-14-2010, 06:10 AM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Toprağın Sessiz İşçileri Solucanlar
Yazar : Dr. Mete MISIRLIOĞLU
Toprak solucanlarının Çince’deki adı yer sihirbazları anlamına geliyor. Bu hayvanların doğada oynadıkları önemli rollere bakıldığında neden böyle bir isim verildiğini anlamak zor değil. Yapılan çalışmalar bu canlıların, toprağın yapısı, verimliliği ve bitki üretimi üzerinde önemli etkiye sahip olduklarını göstermiş. Bugün toprak solucanlarının, beslenmeleri ve galeri açma aktiviteleri yoluyla toprağın genel dengesini olumlu yönde geliştirdikleri, toprak gözenekliliğini ve suyun toprağa nüfuzunu artırdıkları, tarımsal amaçla kullanılan organik madde, kireç ve gübrelerin toprakla karışımını hızlandırdıkları, bitkilerin kök gelişimini destekleyip, kök hastalıkları oranını önemli ölçüde düşürdükleri, çayır ve ürün rekoltesi ile tahıl kalitesini (protein içeriği gibi) artırdıkları bilinmekte. Bunun yanında topraktaki azot çevrimindeki rolleri de önemli. Eğimli çayırlarda açtıkları galerileri nedeniyle yüzeydeki su akışını yarı yarıya azalttıkları; böylece suyun toprağa nüfuzunu artırarak erozyonu azalttıkları da bir gerçek.
Her gün vücut ağırlıklarının %60`ı kadar atığı dışarı atıyorlar ve bu atıkları bitkiler için çok yararlı bir gübre niteliğinde. Üre bakımından çok zengin olan bu atıklar ayrıca nitrat, fosfor, magnezyum, potasyum ve kalsiyum gibi bitki büyümesi için gerekli elementleri içeriyor.
Birçok ülkede yapılan çalışmalarda, daha önce solucan bulunmayan topraklara bu canlıların aşılanması ile bitki veriminin belirgin bir şekilde arttığı görülmüş. Bunun yanında, tahıl bitkilerinin gelişimini, tohum rekoltesini, tohumun azot içeriğini ciddi oranlarda artırdığı da görülmüştür.
Solucanların %70`i proteinden oluşuyor. Bu nedenle bir çok Avrupa ülkesinde toprak solucanı çiftlikleri kuruluyor ve üretilen hayvanlar hem olta balıkçılığında yem olarak, hem de özütleri çıkarılarak, bazı hayvanların beslenmesinde protein takviyesi olarak kullanılıyor.
Bazı Uzakdoğu ülkelerinde ise geleneksel ilaç yapımında hâlâ toprak solucanlarından yararlanılmakta.
Genellikle tüm toprak solucanlarının aynı olduğu sanılmasına rağmen bugün dünya üzerinde yaşayan tür sayısı 500`ün üzerinde. Ülkemizde bugüne kadar kaydedilen tür sayısı ise 75 civarında. Bu türlerin de yaklaşık üçte biri de Anadolu`ya endemik.
Toprakta görünce belki de tiksinti ile baktığımız bu küçük canlıların ne kadar faydalı olduğunu hatırlayıp, artık solucan deyip geçmezsiniz sanırım.
|
|
|
|