| Hoşgeldin, Ziyaretçi |
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.
|
| Kimler Çevrimiçi |
Şu anda 2505 aktif kullanıcı var. » (0 Üye - 2501 Ziyaretçi) Bing, Facebook, Google, Yandex
|
|
|
| Ekinezya Yetiştiriciliği - Ekinezyanın Faydaları - Echinacea purpurea |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 05-15-2010, 08:27 AM - Forum: Tarla Bitkileri
- Yorum (1)
|
 |
![[Resim: b4dwqq.jpg]](http://i43.tinypic.com/b4dwqq.jpg)
Ekinezya (Koni Çiçeği) (Echinacea purpurea), soğuk algınlığı, grip, enfeksiyon, zayıf bağışıklık sistemi ve kanserden korunma gibi durumlarda dünyanın en önemli şifalı bitkilerinden olup; kuru toprak ve ovalar ile seyrek ormanlık arazilerde doğal olarak yetişen çok yıllık bir bitkidir. Uygar dünya bu bitkinin iyileştirici özelliklerini Kuzey Amerika yerli halkından (Kızılderililer) öğrenmiştir. Onlar bitkinin kökünü ve yapraklarını her tür yaranın tedavisinde, enfeksiyon ve iltihaplanmalarda, zehirli böcek ve yılan sokmasına, boğaz ve diş ağrısına, kabakulak, çiçek hastalığı ve kızamığa karşı başarıyla kullanıyorlardı. Bitki Amerika’ ya yerleşen ilk göçmenler tarafından da enfeksiyonlara karşı sık olarak kullanılmıştır. Bu özel tedavi biçimleri bilimsel araştırmalara konu oldu ve 1950’den beri yapılan araştırmalara göre, bitkide bakteri, mikrop ve virüslere karşı oldukça etkili olan maddeler bulundu. Bu maddelerin başlıcaları; echinacoside, poli-sakkaritler (polysaccharides), poli-asetilenler (polyacetylenes), gliko-proteinler (glycoproteins), kafeik asit türevleri (Cichoric Acid), tri-glikosid (triglycoside), betain, seskiterenler (sesguiterpenes), karyofilen (caryophylene) dir. Bitki bu maddelere ek olarak bakır ve demir mineralleri ile tanenler, protein, yağ asitleri ve A, C, E vitaminleri de içermektedir. Ayrıca bitkinin, etken maddelerinin sinerjik etkisi (birlikte oluşturdukları etki) sayesinde bedenin savunma sistemini (Bağışıklık sistemi) güçlendirerek enfeksiyon tedavilerinde yardım sağladığı da bulundu. Bitkinin tedavi alanındaki değeri öncelikle bu iki özelliğinden kaynaklanmakta olup; bu yüzden araştırmaların çoğu bitkinin bağışıklık sistemini güçlendirici etkisi üzerine yoğunlaşmıştır. Bağışıklık sistemini uyaran en önemli maddeler ise; T-hücrelerinin ( T- Lenfositler) üretimini ve diğer doğal öldürücü hücrelerin etkinliğini arttıran poli-sakkaritler’ dir. Ayrıca, poli-sakkaritler’ in doku yenilenmesini hızlandırdığı ve iltihaplanmaları azalttığı da bilinmektedir. Yağda çözünebilen alkilamidler (alkylamides) ve bir kafeik asit glikosidi olan echinacoside maddesi de bağışıklık sisteminin güçlendirilmesine katkıda bulunmaktadır. İnsanlar ve hayvanlar üzerinde yapılan çalışmalar; Koni Çiçeği’ nin akyuvarların (Beyaz kan hücreleri - Lökosit) sayısını yükselttiği, onların enfeksiyon bölgesine hareketlerini (göçünü) hızlandırdığı ve böylece bakteri, virüs ve diğer yabancı mikro-organizmaların yok edilmesine yardımcı olduğunu göstermiştir. Aslında bu bitkiye en duyarlı hücreler; akyuvarlar, T-Lenfositler (Hücresel Antikor), doğal öldürücü hücreler (Natural killer cells) ve makrofajlar’ dır. Bilindiği gibi makrofajlar; vücudun atık toplayıcıları olup, vücuda giren mikro-organizmaların dokulara yayılmasını önler ve lenf sistemini korur. Doğal öldürücü hücreler ise bu adı kanserli veya virüs enfeksiyonlu hücreleri yok ettiği için almıştır. (Kronik yorgunluk sendromunda bu hücrelerin aktivitesi düşüktür.). Bu nedenle Koni Çiçeği, kronik yorgunluk sendromunda da fayda sağlayabilmektedir.
Ekinezya - Büyütmek için TIKLAYINIZEkinezya en yaygın iki viral hastalık olan soğuk algınlığı ve grip’ in önlenmesinde de büyük bir yardımcıdır. Soğuk algınlığının ilk belirtileri görüldüğünde veya öncesinde alınması etkisini daha da güçlendireblmektedir. Bitki, üst solunum yolları enfeksiyonları ve sinüzit için de tedavi edici bir ajan olarak dikkate alınabilir. Koni Çiçeği, hemen hemen tüm bulaşıcı hastalıklar için de fayda sağlayabilir. Çünkü araştırmalar Koni Çiçeği’ nin sağlıklı dokular ile zararlı mikro-organizmalar arasındaki doğal engeli (bariyer) yok eden bir enzimin oluşumunu önlediğini göstermiştir. T-hücre aktivitesini de hızlandırdığı için romatizmal artrit ve allerji gibi bağışıklık sistemi düzensizliklerinde de kullanılabilir. Ekinezya (Koni Çiçeği), interferon üretimine de yardımcı olmaktadır. İnterferonlar günümüzde özellikle kanser tedavisinde dikkatleri yeniden üzerine çeken, glilko-protein yapısında bir madde olup; virüsle karşılaşan her türlü canlı tarafından hazırlanabilirler. İnterferonların en önemli etkileri, virüslerin çoğalmasını önleyebilmeleridir. Bu nedenle virüslerin yol açtığı grip, uçuk (herpes), deri ve ağızda kızarma, bademcik iltihabı ve genel olarak viral hastalıkların süresini kısaltma bakımından da interferonlar büyük bir öneme sahiptir. Bu nedenle Koni Çiçeği, burun akıntısı ve boğaz ağrısı gibi semptomların şiddetini ve bunlara neden olan rahatsızlığın süresini de kısaltabilir.
Koni Çiçeği’ nin anti-bakteriyel özellikleri ise; yaraların iyileşme süresini hızlandırmakta ve yanık, böcek ısırıkları, irinli yara, sedef, akne (sivilce) ve egzema gibi cilt rahatsızlıklarında fayda sağlamaktadır. Bitkinin anti-inflamatuar etkisi ise; artrit (mafsal iltihabı) ve lenfatik şişkinlik (Lenfödem) durumlarında faydalı olabilir. Almanya Sağlık Bakanlığı (BGA), Koni Çiçeği preparatlarını yutak, gırtlak ve burunda görülen soğuk algınlığı belirtilerine karşı savunma sistemlerinin (Bağışıklık sistemi) desteklenmesi için önermektedir. Uygulanan kanser tedavilerinde hastanın bağışıklık sisteminin güçlendirilmesi ve yaşam standardının yükseltilmesi için Koni Çiçeği preparatları kullanılabilir. Bu preparatları kemoterapi ile eşzamanlı kullanmış olan kanser hastalarının tedavi süreleri kısalabilmekte ve hasta tedavi süresince, Koni Çiçeği kullanmayan hastalara göre kendini daha güçlü hissedebilmektedir. Ama tüm hastalıkların tedavisinde olduğu gibi, kanser hastalıklarının tedavisinde de karar verecek olan kişi doktordur. Kemoterapi başlangıcından önce, hasta veya hasta yakını tarafından bu konuda bilgilendirilen uzman doktor gereken doğru kararı verecektir.
Uyarılar: Oto-immün (MS, Lupus, Romatoid Artrit gibi...) rahatsızlığı olanların bu ürünü kullanmaları tavsiye edilmemektedir.
Ekinezya Resimleri
KAYNAKLAR
1-Foster, S. 1991. Echinacea: Nature's Immune Enhancer. Rochester, Vermont.: Healing Arts Press, 1991.
2-Foster, S. 1996. Echinacea. Botanical Series, No. 301. 2nd. ed. Austin, Texas: American Botanical Council.
3-Leuttig B, Steinmuller C, et al. Macrophage activation by the polysaccharide arabinogalactan isolated from plant cell cultures of Echinacea purpurea. J Natl Cancer Inst 1989;81:669–75.
4-See DM, Broumand N, Sahl L, Tilles JG. In vitro effects of echinacea and ginseng on natural killer and antibody-dependent cell cytotoxicity in healthy subjects and chronic fatigue syndrome or acquired immunodeficiency syndrome patients. Immunpharmacol 1997;35:229–35.
5- Melchart D, Linde K, et al. Immunomodulation with Echinacea—a systematic review of controlled clinical trials. Phytomed 1994;1:245–54.
6-Dorn M, Knick E, Lewith G. Placebo-controlled, double-blind study of Echinacea pallida redix in upper respiratory tract infections. Comp Ther Med 1997;5:40–42.
7-Hoheizel O, Sandberg M, Bertram S, et al. Echinacea shortens the course of the common cold: a double-blind, placebo-controlled clinical trial. Eur J Clin Res 1997;9:261–68.
8- Melchort D, Walther E, Linde K, et al. Echinacea root extracts for the prevention of upper respiratory tract infections: A double-blind, placebo-controlled randomized trial. Arch Fam Med 1998;7:541–45.
9- Coeugniet E, Kuhnast R. Recurrent candidiasis. Adjuvant immunotherapy with different formulations of Echinacea. Therapiwoche 1986;36:3352–58 [in German].
10- Brown DJ. Herbal Prescriptions for Better Health. Rocklin, CA: Prima Publishing, 1996, 63–68.
11- Blumenthal M, Busse WR, Goldberg A, et al, eds. The Complete Commission E Monographs: Therapeutic Guide to Herbal Medicines. Boston, MA: Integrative Medicine Communications, 1998, 121–123.
12- N.Eröztürk, Bir Yudum Sağlık, Anahtar Yayınları, İstanbul,2000
|
|
|
| Yaprakdelen Hastalığı |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:53 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Yaprakdelen hastalığı (Coryneum beijerinckii Oud.) Yazdır
8.2.2. Yaprakdelen hastalığı (Coryneum beijerinckii Oud.)Etmenin tanımı, yaşayışı ve hastalık belirtileri
Bu fungusun miselyumları, silindirik yapıda ve bölmeli olup; değişik kalınlıkta ve eklemlidir. Renkleri, açık yeşil-griden, kahverengine kadar değişen görünümdedir. Konidisporlar, aservuluslar içinde basit konidoforlar (konidispor taşıyıcıları) üzerinde oluşur. Oval şekilde ve 2-8 bölmeli olan konidisporların renkleri, parlak sarıdan kahverengine kadar değişir.
Fungus kışı, hastalıklı tomurcuk pulları arasında misel halinde geçirir. Burada oluşan stromadan, ilkbaharda konidisporlar meydana gelir. Bunlar primer enfeksiyonları gerçekleştirir. Bir yıllık ve daha yaşlı olan kanserler ile hastalıklı tomurcuklar, primer enfeksiyonların kaynaklarıdır. Sekonder enfeksiyon kaynakları ise enfekteli sürgünler ve yapraklardır.
Hastalık, ağacın tomurcuk, yaprak, sürgün ve bazen de meyvelerinde belirtiler oluşturur (Şekil 42/a-b). Yapraklardaki ilk lekeler, yuvarlak, 1 mm çapında ve kırmızımsı-sarı renktedir. Bu lekeler, giderek koyu kahverengileşir ve kuruyarak düşer. Böylece yapraklar, saçma ile delinmiş gibi bir görünüm kazanır. Bu belirti, Yaprakdelen hastalığı için tipiktir(Şekil 42/a). Bu hastalık, yapraktaki delinme ve dökülme zararlarıyla, asimilasyon alanlarında kayıp oluşturarak, ağaçların zayıflamasına neden olur.
Enfekteli tomurcukların, ilkbaharda parlak, zamklı olması ve kolayca kopmamaları, bunların sağlamlardan ayrılmasını sağlar. Hastalıkla bulaşık olan tomurcukların dibinde önce lezyonlar, sonra zamanla büyüyen kanser yaraları oluşur. Sürgündeki bu yuvarlak kahverengi kanser yaraları, zamanla genişler ve zamk salgısı görülür.
Hastalık, yurdumuzda taş çekirdekli meyvelerin yetiştirildiği tüm bölgelerde yaygındır. Kiraz, vişne, şeftali, kayısı, erik ve badem ağaçları, bu hastalığın konukçularıdır.
![[Resim: 55.JPG]](http://www.cigsarkirazi.com/images/res/55.JPG)
Mücadelesi
a) Kültürel önlemler
* Hastalıklı tomurcuklar ve kanser yarası bulunan dallar ve sürgünler budanarak bahçeden uzaklaştırılmalıdır.
* Sulama, gübreleme, toprak işleme ve budama, iyi bir havalanma ve ağacın kuvvetli gelişmesini sağlayacak şekilde uygulanmalıdır.
b) Kimyasal mücadele
Sonbaharda, yapraklar döküldükten hemen sonra 1. ilaçlama ve ilkbaharda, çiçek tomurcukları açılmadan önce de 2. ilaçlama yapılmalıdır.
İlaçlamalarda, yüksek basınçlı motorlu pülverizatörler kullanılmalı-dır. İlaçlama, rüzgarsız bir havada yapılmalı ve ağaçların bütün yaprakları, sürgünleri ve dalları iyice ıslatılmalıdır.
|
|
|
| Yaprak Lekesi Hastalığı |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:51 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Yaprak lekesi hastalığı [Blumeriella jaapii (Rehm.) V. Arx.]
8.2.1. Yaprak lekesi hastalığı [Blumeriella jaapii (Rehm.) V. Arx.]
Yaprak lekesi hastalığı, kirazlardan çok, vişne ağaçlarında zarar yapar. Bu fungusun eşeysiz formu, Cylindrosporium padi Karst olarak isimlendirilmiştir. Bu hastalık, bazen Yaprak delen hastalığı zannedilerek, gözden kaçırılabilmektedir
.Etmenin tanımı, yaşayışı ve hastalık belirtileri
Bu fungusun miselyumları, beyaz-turuncu renktedir. Besi ortamında çok yavaş gelişir. Yaprak dokusunda intersellüler olarak gelişir. Askusları (askospor keseleri), topuz biçiminde olup, içinde 8 adet askospor bulunur. Askosporları uzun, düz veya hafif kıvrık yapıda ve renksizdir. Bölmesiz veya 1-2 bölmeli olabilir. Aservuluslar, çoğunlukla yaprağın alt yüzeyinde oluşur. Renkleri beyazımsı-sarıdır. Aservulusların içinde konidisporlar bulunur. Konidi-sporlar, renksiz, uzun, ince, silindirik ve yay şeklindedir. Bölmesiz veya 1 bölmeli, nadiren de 2 bölmeli olabilir.
Fungus, kışı yere dökülen hastalıklı yapraklar üzerinde, apotesyum halinde geçirir (Şekil 40). Apotesyumlar, mart ayından itibaren olgunlaş-maya başlar. Bu dönemde yıldız şeklinde yırtılırlar ve içlerinden askosporlar çıkar. Bunların dışarı çıkması için uygun sıcaklık yanında, yaprakların ıslak olması gerekir. Askospor uçuşları, 16°C sıcaklıkta en yüksek seviyeye ulaşır. Askosporlar ilk yapraklara ve çiçek kalisklerine ulaşarak, primer enfeksiyonları meydana getirir. Hastalanan yapraklar ve çiçek kaliskleri erken dökülür.
![[Resim: 56.JPG]](http://www.cigsarkirazi.com/images/res/56.JPG)
Askosporlar yaprağın alt yüzeyindeki doğal açıklıklardan (stoma) girer ve yaprak dokusunda misel olarak gelişir. İnokulasyondan 1-2 hafta sonra, aservuluslarda konidisporların rengi beyazımsı-sarıdır. Bunlar yağmurla yıkanır. Rüzgar, böcekler vs. ile sağlıklı yapraklara konidisporlar görülür. Nemli periyotlarda, bol miktarda oluşan taşınarak, arka arkaya sekonder enfeksiyonlara sebep olurlar. Konidisporlar da askosporlar gibi yaprak enfeksiyonlarına neden olurlar. Bunlar 16°C sıcaklıkta en iyi gelişirler.
Hastalık belirtileri yaprakta, meyve ve meyve sapında görülür. Yaprağın üst yüzeyinde önceleri bordo renkte olan lekeler, sonraları kırmızımsı-kahverengine dönüşür. Konidispor kümelerinin etrafa yayılması nedeniyle, sanki bu lekelerin alt yüzünde, kirli beyaz renkte bir kabuklu bit varmış gibi görünür. Çapları 1-3 mm kadar olan bu lekeler, gayri muntazam veya yuvarlaktır. Bunlar dağınık veya yaprağın sadece bir kısmında meydana gelebilirler (Şekil 41/a). Lekeler birbiriyle birleşerek, geniş alanlar oluşturabilir ve o kısımdaki dokuyu öldürebilir. Bu kısımlar genellikle kıvrılır ve kahverengileşir. Aşırı derecede hastalanan yapraklar dökülebilir.
Hastalık yaprak lekesi yanında, çok ciddi yaprak dökülmesine neden olur. Yaprak dökülmesi, bu hastalığın karakteristik bir belirtisidir. Yaprak dökülmesi, haziran ayı ortasında başlar. Bazen ağaçlarda sadece meyveler kalır. Bu meyveler de iyi gelişemez ve olgunlaşamaz. Bunların kaliteleri düşük ve tatları da iyi değildir. Ayrıca bu hastalığa yakalanan ağaçlarda, odun dokusu oluşumu da iyi değildir. Hasta ağaçlar, kış soğuklarından zarar görür. Bu durumun, 2-3 yıl devam etmesi halinde, ağaç elden çıkabilir. Ertesi yılda, sürgün gelişimi ve çiçek üretimi azalır. Ayrıca bir çok meyve gözü ölür ve dolayısıyla meyve tutumu azalır.
a b
Şekil 41. Yaprak lekesi hastalığı (Blumeriella jaapii)’nın: a) Yapraktaki; b) Meyve sapındaki belirtileri.
Hastalık fidanlıklarda(özellikle nem tutan fidanlıklarda) çok yaygın-dır. Yaprakların erken dökülmesine neden olduğundan, fidanlıklarda çok ciddi zararlar ortaya çıkar. Meyve üzerinde, yuvarlak ve 0.5-2 mm çapında lekeler meydana getirir. Bu lekeler, meyve etine az veya çok batıktır. Yeşil meyvelerdeki lekeler bordo, olgun meyvelerdekiler ise kahverengi-siyah renklidir. Lekeler birbiriyle birleştiği taktirde meyvelerin şekilleri bozulur. Meyve sapındaki lekeler (Şekil 41/b) bazen çok küçük olduğu için görmek zor olabilir. Bu lekeler yaprak dökülmesiyle beraber zamansız meyve olgunlaşması ve kalite düşmesine sebep olurlar.
Yurdumuzda genellikle nemli olan Karadeniz Bölgesinde yaygındır. Ancak Marmara ve Ege Bölgesinde (Kütahya’da vişne ağaçlarında) de gö-rülmektedir. Kiraz, vişne ve mahlep ağaçları, bu hastalığın konukçularıdır.
Mücadelesia) Kültürel önlemler
* Hastalığın çıkışına uygun olan, nem tutan yerlerde bahçe kurulmamalıdır.
* Kireç, potasyum, fosfor ve humus yönünden fakir olan bahçelerde fazla görüldüğü için, buralarda uygun gübreleme yapılmalıdır.
* Fungusun kışı geçirdiği yere dökülen hastalıklı yapraklar, ilkbaharda ilk enfeksiyon kaynaklarını oluşturmaktadır. Bu nedenle tomurcuklar patlamadan önce, hastalıklı yapraklar sürülerek toprağa karıştırılmalı veya toplanarak yakılmalıdır. Böyle bir uygulama hem inokulum yoğunluğunun azalmasına neden olacak, hem de ilaçlamanın başarısını arttıracaktır.
* Fidanlıklar sık tesis edilmemeli ve yağmurlama sulama yapılmamalıdır.
b) Kimyasal mücadele
Petal yaprakların % 80-90’nı döküldüğü zaman 1. ilaçlama yapılmalı. 2. İlaçlama ve diğer ilaçlamalar ise; ilaçların etki süreleri dikkate alınarak, haziran sonuna kadar uygulanmalıdır. İlaçlamalar hasat dönemine kadar süreceği için, son ilaçlama ile hasat arası süreye uyulmalıdır. Hasattan sonra, yapraklarda fazla leke mevcut ise bir ilaçlama daha yapılmalıdır.
|
|
|
| Ceviz Antraknozu Hastalığı |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:40 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Hastalık Tanımı :
Ceviz antraknozu hastalığı etmeni fungusun saprofitik ve parazitik olmak üzere 2 devresi vardır. Saprofitik dönem sonbaharda yere dökülen ölü yapraklarda başlar, ilkbaharda peritesyumun olgunlaşmasına kadar sürer. Parazitik dönem ise, fungusun ilkbahardan itibaren canlı dokularda sürdürdüğü yaşamını kapsamaktadır.
Etmenin miselyumlan bölmelidir, önceleri renksiz adeta şeffaf, daha sonraları koyulaşarak, kirli beyaz krem rengini alır. Epidermis ve kütikula arasında gelişerek, aservulusları oluşturur. Gelişimini sürdüren fungus aservuluslar olgunlaştıkça, iç basıncın etkisiyle konidiyumları doğaya fırlatır. Konidiyumlar renksiz şeffaf, ortadan tek bölmeli, hilal şeklinde, bölme ortadan ziyade bir uca çok az daha yakındır. Çok nadir olarak ta mikrokonidiyumlara rastlanabilir. Bunlar normal boyutlarda olanlara göre çok daha küçüktürler. Konidiyumlarm içinde bazen yağ damlacığı gibi oluşumlar bulunmaktadır. Peritesyumlar sonbaharda dökülen yapraklardaki lekeli kısımlar üzerinde daha çok olmak üzere, yaprak damarları çevresinde ve tüm yaprak üzerinde oluşabilmektedir. Küremsi, kahverengimsi sarı renkte ve oldukça uzun bir boyuna sahip bulunmaktadır. Peritesyumlar mikroskop altında bu görünüşleri ile adeta taze bir incire benzemektedirler. İlkbaharda peritesyumlar içinde askuslar ve onların içinde de askosporlar oluşmaktadır. Askosporlar, askus içinde sarmal vaziyette ve 8 adettirler.
İlkbaharda, bitkiler uyanırken, havanın yağışlı geçme durumuna göre, bir önceki yıldan intikal eden ölü yaprak dokuları üzerinde gelişmesini tamamlayan peritesyumlardaki askuslar parçalanarak, askosporlar peritesyumların boyunlarından geçerek, havaya fırlatılırlar ve dallardaki gelişen yapraklardaki yaprakçıkların yan büyüklüğünü geçtik ten sonraki dönemden itibaren enfekte ederler. Bazı yıllar askosporların yoğun olarak havada uçuştuğu dönemde, geç soğuklar sebebiyle, soğuğa son derece duyarlı yaprakçıkların soğuktan kavrulmaları yüzünden enfekte edecek çok az yaprakçık bulabilirler. Yaprakçıklar enfekte olduktan sonra, dokuda ilerleyen hastalık ilk simptomları verdikten sonra aservulusları oluştururlar ve bunlardan da konidiyumlar doğaya fırlatılarak, yaz boyunca sekonder enfeksiyonların oluşmasına neden olurlar. Fungusun askusları da iğ şeklinde, askosporları da yine hilale benzer, ortadan tek bölmeli renksiz ve şeffaf görünümdedirler. Askosporlar, konidiyumlara göre daha az kıvrık hilal şekilde ve boyutları konidiyumlardan daha küçüktürler.
Yaşayış :
Hastalığın belirtileri, ağacın yaprakçık, meyve, genç sürgün ve yaprak saplarında görülür. Daha çok bir yaprak ve yaprakçık hastalığı olmasına rağmen, çok hasta meyvelerin perikarpından (yeşil meyve kabuğu), meyve içine de geçen hastalık, meyvelerin depolanması sırasında, diğer fungal etmenlerin de hücuma geçmesine neden olacak zayıf meyveleri oluşturur, meyveler çabucak çürür.
Hastalık, genç yaprakların yaprakçıkları yarı büyüklüğünü geçtikten sonra enfeksiyon yapmakta, penetrasyon noktasının çevresinde, güneşe tutulduğunda veya gözle görülür şekilde renk açılmaları yapmaktadır. Daha sonra bu kısımlar sarımsı bir hale ile çevrilerek, orta kısımlar açık kahverengiden, koyu kahverengine değişen nekrotik dokulara dönüşür. Bu dokular üzerinde de daha sonra etmenin, kirli beyaz miselyum kitlesi üzerlerinde, toplu iğne ucu gibi ve iç içe konsantrik daireler şeklinde dizilmiş aservulusları oluşur ve çıplak gözle kolayca görülebilirler. Aservuluslar, daha çok yaprağın üst yüzeyinde oluşmakla beraber, alt yüzeyde de oluşabilirler. Nekrotik lekeler noktalar halinde yaprakçık yüzeyine dağılarak görülürken, zamanla birleşerek yaprakçığın belirli bir kısmını veya tamamını kaplar. Ağaç hastalıktan dolayı yaz ayı ortalarında, kenarları nekrozlardan kıvrık, kavruk veya tamamen ölü yapraklarla kaplanarak erken yaprak dökümü başlar. Bazı epidemi yıllarında, sonbahar gelmeden, ağaç tümüyle yapraksız kalabilir. Hastalıklı meyvelerin perikarpları üzerinde de, hastalığın noktalar halinde veya birleşik nekrotik lekeleri ve üzerlerinde de kirli beyaz miselyum örtüsü üzerinde aservulusları oluşur. Hasta meyvelerin hastalık nekrozlarını taşıyan perikarpları kaldırıldığında, sert kabuklan (mezokarp ) üzerinde de koyu lekeler görülür ve böyle meyveler depolama sırasında çabucak Çürür.
İlk enfeksiyon belirtileri penetrasyondan 12-14 gün sonra yaprakçıklar üzerinde renk açılmaları şeklinde simptomları verir. Bu simptomlar yaprak, yaprakçık sapları, meyve, genç sürgünler üzerinde de iki haftalık inkubasyon süreleri sonrası görülmeye devam eder. Geç dönem soğukları ilkbaharda ilk çıkan yaprakları kavurduğu yıllarda, ilk simptomların görülüşü gecikir ve miktarları da az olur. Böyle yıllarda yaz boyunca oluşan sekonder enfeksiyon adetleri ile simptomların miktarı da düşük olur. Bazı yıllarda yine ilk belirtilerin miktarı az olduğu halde, Haziran ayında başlayan ve temmuz ile bazen Ağustos aylarına kayan yağışlı mevsimlerde, gece ve gündüz ısı farkları ile oluşan sabah saatleri çimlenmelerinde hastalık hızla yayılır ve belirtiler birden artar. Mücadelede bilhassa bu durum çok iyi dikkate alınmalıdır.
Hastalık bir yaprak hastalığı olarak dikkati çektiğinden, bitkinin asimilasyon yüzeyini azaltarak, gelecek yıllara ait, sürgün ve meyve oluşumunu olumsuz yönde etkiler ve verim düşüklüğüne neden olur. Hastalık, Yurdumuzda bölgesel birçok ceviz tipinde ve özellikle nispi nemin yüksek olduğu mahallerde, cevizin yetişme ortamı bulduğu her yer ve her yükseltide görülür. Alçak yerlerde, yüksek yerlere göre, dere boyu, yamaçlar ve vadi içlerinde, açık alanlara göre daha çok ortaya çıkar
Kültürel Önlemler :
Primer enfeksiyon kaynağı yere dökülmüş yapraklar sonbaharda toplanıp yakılmalı veya derince gömülmelidir. Üzerinde hastalığın lekeleri ve derince yaraları bulunan, önceki yıllara ait dallar da budanıp uzaklaştırılmalıdır.
İlaçlama Zamanı :
1. İlaçlama: Tomurcukların yeni patlamaya başladığı, yaprakların kedi kulağı olduğu dönemde,
2. İlaçlama: Yapraklardaki, yaprakçıkların yarı büyüklüğünü aldığı dönemde,
3. İlaçlama: Meyvelerin fındık büyüklüğünü aldığı dönemde,
4. ve diğer ilaçlamalar meteorolojik koşullar ve kullanılan fungisitin etki süresi dikkate alınarak yapılmalıdır.
İlaçlamalarda motorlu pülverizatörler kullanılmalıdır. 4.2.4. İlaçlama Tekniği
İlaçlamalar, ilacın ağacın her tarafını kaplayacak, ilaçlanmamış kısım kalmayacak şekilde yapılmalıdır. Çok yüksek ağaçlarda hastalığın daha yoğun olduğu alt dallar dikkate alınarak, püskürtmenin ulaşabildiği kadar yüksekliğe ilaç atılmaya çalışılmalıdır. Gerektiğinde ilaçlama tabancasına, 1.5 - 2 m? lik hafif ağaçtan bir çubuk bağlanarak ilaçlama yüksekliği artırılmalı, ayaklı merdivenlerden yararlanılmalıdır. Özellikle bakırlı ilaçların tekniğine uygun atılması, yağışlı havalarda ilaçlamadan kaçınılması, özellikle bakirli ilaçlara çok duyarlı ceviz yapraklarında fitotoksisitenin önlenmesi bakımından üzerinde özenle durulmalıdır.
|
|
|
| Meyve Ağaçlarında Monilya Hastalığı |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:36 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum (1)
|
 |
MEYVE AĞAÇLARINDA MONİLYA
[Sclerotinia linhartiana Prill. et Del., Sclerotinia laxa Aderh et Ruhl.,
Sclerotinia fructigena Aderh. et Ruhl.]
ZİRAİ MÜCADELE TEKNİK TALİMATI
1. TANIMI VE YAŞAYIŞI
Ayva ağaçlarında monilya hastalığına neden olan tür Sclerotinia linhartiana Prill. et Del., taş
çekirdekli meyve ağaçlarında özellikle çiçek, çiçek sapı, sürgünlerinde belirti oluşturan,
meyvede de enfeksiyonlara neden olabilen tür Sclerotinia laxa Aderh et Ruhl, kiraz
ağaçlarında özellikle meyve enfeksiyonları yapan, ancak çiçek ve yaprak enfeksiyonlarına da
neden olabilen tür Sclerotinia fructigena Aderh. et Ruhl.’dır.
Sclerotinia türlerinin miselyumu bölmeli ve renksizdir. Kalınlıkları ve hücre büyüklükleri
miselyumun yaşına göre değişir. Genellikle genç miselyum ince, yaşlı olanlar ise kalındır.
Sclerotinia linhartiana’nın miselyumu yaşlandıkça vakuoller oluşur. Miselyumun uç
kısımlarında oluşan konidioforlar üzerinde, önceleri küre şeklinde, sonraları limon şeklinde,
tek hücreli, çift çeperli, tanecikli, farklı büyüklüklerde ve zincir şeklinde sıralanmış
konidiosporlar meydana gelir.
[COLOR="Red"]Ayrıntılı Dosya Ektedir.
BURDAN[/COLOR]
|
|
|
| Çekirdekli Meyve Hastalıkları |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:33 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Çekirdekli Meyve Hastalıkları
Çekirdekli Meyve Hastalıkları
Mumya Hastalığı, Yaprak delen (Çil) hastalığı, Şeftali Küllemesi, Şeftali yaprak kıvırcıklığı, Kök çürüklüğü, Sharka Virüs hastalığı, Kiraz Sineği, Fidan dip kurtları, Erik arısı ve diğer zararlılar..
MONİLYA (MUMYA) HASTALIĞI
Belirtileri
Hastalık çiçek, sürgün ve meyveler üzerinde görülür. Hastalanan çiçekler kahverengileşir ve mumyalaşarak dal üzerinde kalır. Hastalık sürgünlere çiçekten geçer. Bunlar esmerleşerek kurur. Bu kuru dallarda zamk ifrazatı vardır. Kalın sürgünlerde kanser yaraları meydana gelir. Bunlar kapanmaz. Ortası çökük elips şeklinde veya uzun yarıklar halinde kendini gösterir. Kabuk esmerdir. Alttaki parankima erimiştir. Küçük meyvelerin hastalık belirtisi, petal dökümünden sonra olur. Bunlar açıldığında içlerinin kahverengi olduğu görülür. Bunlar çiçek döneminde enfeksiyon almışlardır. Olgun meyve enfeksiyonları durumunda enfekte olan noktanın etrafı kahverengileşir. Kuruyan meyveler dalda asılı kalır. Bunlara mumya meyve denir
Mücadelesi
Kültürel önlemler:
Kuruyan dallar, sağlam kısmın 2-3 cm altından kesilip bahçeden uzaklaştırılmalıdır. Mumya meyveler toplanıp imha edilmelidir.
Kimyasal mücadele:
YAPRAK DELEN (ÇİL) HASTALIĞI:
Sert çekirdekli meyve ağaçlarında görülür. Nisan sonu Mayıs başında yapraklarda kırmızı renkli küçük lekeler halinde belirir. Zamanla bu lekelerin ortaları kuruyarak dökülür ve yapraklar delikli bir hal alır. Hastalıkla mücadelede, kültürel önlemler başta gelir. Hasta dal ve sürgünler kış budaması ile kesilerek ayrı bir yerde yakılmalıdır. Sulama ve gübreleme usulüne göre yapılmalı, özellikle fazla sulama ve gübrelemeden kaçınılmalıdır. Düzenli toprak işleme yapılmalı, ağaçlar ışıklı ve havadar şekilde budanmalıdır. Bu işlemler, hastalığı büyük ölçüde azaltır.
Kimyasal mücadele :
1. İlaçlama : Sonbaharda yaprak dökümünden hemen sonra
2. İlaçlama : İlkbaharda çiçek tomurcukları açılmadan önce yapılmalıdır.
ŞEFTALİ KÜLLEMESİ:
Belirtileri:
İlkbaharda genç sürgün uçlarındaki yapraklarda önce hafifçe bir kabarıklık, yağlımsı görünüş ve renk açılması meydana gelir. Sonra kabarık yerin alt tarafı gri, beyaz unumsu bir tabaka ile kaplanır. Bu şekilde yapraklar zamanla sararıp kavrularak kırmızımtırak bir renk alıp, vaktinden önce dökülür.
Mücadelesi:
Kültürel önlemler
Budama sırasında hastalıklı sürgünler hasta kısmın 20 cm. aşağısından kesilerek yakılmalıdır. Sık dikimden ve ağaçların hava alamayacağı budama şekillerinden kaçınılmalıdır.
Kimyasal mücadele
Bir yıl önce epidemik bir durum yoksa, ilk belirtiler görülür görülmez ilaçlanmaya başlanmalıdır. Bir yıl önce epidemik bir durum varsa, budamadan sonra ağaçlarda hastalıklı sürgünlerin miktarı %3'ü buluyorsa ilaçlanmaya başlanır.
ŞEFTALİ YAPRAK KIVIRCIKLIĞI (KLOK):
Belirtileri:
Ağacın yaprak ve genç sürgünlerini hastalandırır. Meyve ve çiçeklerde de bozulmalara yol açabilir. Belirtileri özellikle ilkbaharda görülür Hastalıklı genç yapraklar sarı veya beyazımtrak olur, yaprak bükülür. Hastalıklı genç sürgünler kalınlaşır, eğilir. Meyve bozulur ve tümörlü bir görünüm alır.
Mücadelesi:
Kimyasal mücadele
İlaçlama tomurcuklar kabarmaya başladığı zamanlar yapılmalıdır.
MEYVE AĞAÇLARINDA ARMİLLARİA KÖK ÇÜRÜKLÜĞÜ HASTALIĞI
Belirtileri :
Meyve ağaçlarının köklerinde çürüklük yaparak ağaçların ölümüne neden olur. Hastalığa yakalanan ağaçlarda sürgün oluşumu azalır, yapraklar sararır ve dökülür, sürgün ve dallar kurumaya başlar. Giderek ağaçlar tamamen kurur. En çok elma, armut, erik, şeftali, kiraz, vişne, kayısı, dut, nar, ceviz, zeytin, kestane, meşe ve iğne yapraklılarda görülür.
Kültürel önlemler :
Kuruyan ağaçlar sökülerek imha edilmeli, yerlerinde kireç söndürülmelidir. Orman ağacı kesilmiş araziye meyve bahçesi tesis edilmeden önce 2-3 yıl boş bırakılmalıdır.Ağaçlar derin dikilmemeli, aşırı sulanmamalı ve köklerin yaralanmamasına dikkat edilmelidir.
Kimyasal mücadele :
Hastalık yeni başlamışsa, hasta kökler kesilip hasta kısımlar kazındıktan sonra, bu yerlere %5’lik Bordo bulamacı, %2 lik göztaşı veya %5’lik Karaboya ilaçlarından biri fırça ile sürülür. İlaç kuruduktan sonra üzeri aşı macunu veya 750 g ardıç katranı + 250 g göztaşı karışımı ile kapatılır. Kökler tamamen hasta ise, ağaç sökülerek kendi çukurunda yakılır. Yerine sönmemiş kireç dökülerek kapatılır.
SERT ÇEKİRDEKLİ MEYVE AĞAÇLARINDA SHARKA VİRUS HASTALIĞI
Belirtileri :
Erik ve kayısı yapraklarındaki belirtileri sarı leke, band ve halka şeklindedir. Şeftalilerde ise damarlar boyunca renk açılması, sarı lekeler ve yaprakta deformasyon görülür.
Kültürel önlemler :
Virusun enfeksiyon kaynakları ortadan kaldırılmalıdır. Bunun için fidanlıklar, çöğür, fidan ve aşı materyalinin alındığı damızlık ağaçlar her yıl kontrol edilmeli ve hastalık belirtisi gösteren fertler imha edilmelidir.
Kimyasal mücadele :
Gerektiğinde virüsün taşıyıcı olan yaprak bitlerine karşı mücadele edilmelidir.
SERT ÇEKİRDEKLİ MEYVE ZARARLILARI
KİRAZ SİNEĞİ:
Kiraz sineği, kiraz ve vişnelerde zararlıdır. Zararı meyvede larvalar yapar. Larvalar meyvenin etli kısmında beslenerek bir kısım meyvelerin zamanından önce olgunlaşarak dökümüne neden olurlar. Kurtlu meyvelerin kalitesi bozuk olduğundan pazar değeri de düşük olur.
Kiraz sineği mücadelesinde kültürel önlemler çok önemlidir:
1. Sonbahar toprak işlemesi,
2. Turfandacılık, erkenci çeşitlerin yetiştirilmesi,
3. Dayanıklı çeşitlerin yetiştirilmesi,
4. Yabani kiraz türlerinin dikilmemesi
5. Derim sonrası ağaçlarda meyve bırakılmaması,
Kimyasal mücadele larvalara karşı, meyvelere tatlı su yürüdüğü devrede en erkenci çeşide göre, dekara 2 adet olmak üzere sarı-yapışkan görsel tuzaklar yerden 1,5 m. yükseklikte ağacın güney doğu yönüne asılır. Tuzaklarda ilk sinek görüldüğünde, bir hafta içerisinde ilaçlama yapılmalıdır. Diğer ilaçlamalarda kullanılacak ilacın etki süresi dikkatte alınır.
FİDAN DİP KURTLARI
Özellikle sert çekirdekli meyve ağaçlarında kök kabukları altında, ağaçların kök boğazında ve civarındaki toprakta oval deliklerin görülmesi, ağaç altlarında sap dibinden yenmiş taze yaprakların bulunması ve taze sürgünlerin kemirilmiş olması bu zararlının varlığını gösterir Zararlıya karşı en etkin mücadele kültürel önlemlerdir. Ağaçların altında erginlerin saklanabileceği ot, çalı bulundurulmamalı, sabahın erken saatlerinde erginler toplanarak yok edilmelidir.
ERİK İÇ KURDU
Tırtıllılar sap dibinden, yanlardan veya iki meyvenin değdiği yerden meyveye girerler. Meyvenin etli kısmında tünel açarak çekirdeğe ulaşırlar. Birinci döl tırtılları meyvenin genellikle bir meyvede, ikinci döl tırtılları ise 1-3 adet meyvede zarar yapabilirler. Zarara uğramış meyveler menekşe rengini alır ve bir müddet sonra tırtılla birlikte dökülür
ERİK TESTERELİ ARISI
Testereli arıların larvaları meyvelerin çekirdeklerini yerler. Meyvelerin fındık büyüklüğünde olduğu çağla döneminde delerek onların dökülmesine yol açarlar. Bal arılarının korunması yönünden, ilaçlama çiçek taç yaprakları döküldüğünde uygulanmalıdır. Bir yıl önce zarar görülen bahçelerde toprak işlemesi yapmak, zararlı sayısının azalması yönünden önemlidir.
DUT KABUKLU BİTİ
Larvalar genellikle kalın dallarda bulunur. Zararlı sayısı çoksa ince dallara yerleşebilir. Zararlı önce sıvama halde bulunduğu dalların, daha sonra ağacın tümünün kurumasına yol açar.Şeftali ve dutlarda zararlıdır. İlaçlamalar larvalara karşı yapılır. Yoğunluk yüksek olduğunda kış ilaçlaması yapılmalıdır. İlaçlamalar ilk larva çıkışında ve bundan 20 gün sonra olmak üzere, 2 uygulamalı olarak yapılmalıdır. İlkbaharda ve Temmuz ayı başlarında yumurta açılımından önce yapılacak kontollerde 5 cm uzunluğundaki bir dalda en az 5 adet kabuklu bit bulunuyorsa, yumurtaların büyük bir bölümünün açıldığı devrede yaz ilaçlarından biriyle ilaçlama yapılmalıdır.
ŞEFTALİ FİLİZ GÜVESİ
Larvalar ilkbaharda Mart-Nisan aylarında çıkarlar. Önceleri çiçek ve yaprak tomurcuklarında beslenirler. Sonradan filizlerin tepesinden girerek içeriye doğru oyarlar. Sürgünleri kuruturlar. Olgunlaşmış meyvelere saldırmazlar.
Bulaşık sürgünler Mayıstan itibaren Ağustos sonuna kadar haftada bir kez olmak üzere, 8-10 cm uzunlukta kesilip larva ile birlikte yok edilmelidir. Ağaç altlarında dökülen kurtlu meyveler toplanıp imha edilmelidir. Şeftali güvesinin kimyasal mücadelesinde larvalar sürgüne ve meyveye girmeden önce bahçe ilaçlanmalıdır. Mayıs sonu Haziran başında itibaren meyvelerde kontroller yapılmalı, meyvelerde zarar belirtileri görülür görülmez, birinci ilaçlama yapılmalıdır.
Diğer bir uygulamada olgun larvalı sürgünler dal kafesine alınır. Bunlarda ilk ergin çıkışı veya cinsel çekici tuzağa ilk kelebek gelişinde 10 gün sonra ilk ilaçlama yapılır. Her iki metotta da ilk ilaçlamalardan sonra 15-20 gün arayla, hasada 15-20 gün kalana kadar ilaçlamaya devam edilir.
DOĞU MEYVE GÜVESİ
Şeftali bahçelerindeki ana zararlılardan birisidir. Şeftalinin çiçeklenme döneminde erginler çıkmaya başlar. Birinci döl uçuşları temmuz başına kadar sürer. Kışlayan döl erginleri alaca karanlık sıcaklığı 15 oC’yi bulunca uçuşur ve yumurtalarını yaprakların altına bırakırlar. Bir dişi yaklaşık 50 civarında yumurta bırakır. İlkbaharda yumurta 15-20 günde, yazın ise 3-5 günde açılır. Birinci dölün larvalarının (Kışlayan döl) hemen hepsi sürgünde zarar yapar. Bir larva 2-5 sürgüne zarar verebilir. Daha sonra 2. ve 3. dölden itibaren, meyvelere zarar verir. Özellikle orta ve geçci çeşitlerde meyveler daha çok zarar görürler.
Şeftali bahçeleri Doğu Meyve Güvesinin diğer konukçularından uzakta kurulmalıdır. Bu durumda son iki dölün beslenme şansı ortadan kalkar ve kışlayan dölün yoğunluğu düşer.
İlk dölden zarar gören sürgünler haftada bir kesilirse meyvede zarar yapan ikinci döl zararı önemli ölçüde azaltılmış olur. Meyve depoları iyi birer kışlak olduklarından bahçelerden uzakta kurulmaları gerekir. Ağaç altındaki kurtlu meyvelerin uzaklaştırılmaları gerekir. Ülkemizde doğal düşman mevcuttur. Onun için doğal düşmanı dikkate alarak ilaçlamaları yapmalıyız. Mücadelede esas, yumurtadan çıkan larvaların sürgün ve meyvelere girmeden önce öldürülmesidir. Şeftali bahçeleri birkaç çeşit karışık dikildiğinde, mücadele zamanını tespitte zorluklar olmaktadır. İlaçlama zamanı, ana zararlıdan en çok zarar gören, orta ve geççi çeşitler dikkate alınarak saptanmalıdır.
İlaçlama zamanı tespitinde iki metot kullanılmaktadır;
1- Mart ayı sonunda asılan cinsel çekici tuzaklar ile etkili sıcaklıkların toplanması,
2- Etkili sıcaklık takipleri yapılamayan bahçelerde ise 1. döl larvaların terk ettiği sürgünler görüldükten 15 gün sonra 1. ilaçlama; 20 gün sonra 2. ilaçlama; geççi çeşitler var ise 20 gün sonra bir 3. ilaçlama yapılabilir.”
Diğer bir uygulamada ilk ergin çıkışı veya cinsel çekici tuzağa ilk kelebek gelişinde 400 gün/derece, 10 gün sonra veya haftalık tuzak başına 20 kelebek yakalandığında ilk ilaçlama yapılır.
YEŞİL ŞEFTALİ YAPRAK BİTİ:
Önce tomurcuk ve çiçeklerde, sonraları da meyve ve meyve sapı üzerinde beslenirler. Çiçeklerin açılmasını engeller ve dökülmelerine neden olur. Emgi yaraları sonucu meyvenin şeklini bozar. Mücadelesi için bahçe içindeki yabancı bitkiler imha edilmeli, toprak sürümüne özen gösterilmelidir.
ERİK UNLU BİTİ
Olgun afit 2-3.5 mm boyunda, uzun yapılı, soluk yeşil hafif mavimtırak, üzeri beyazımsı bir toz tabakasıyla kaplıdır. Kışı yumurta halinde geçirir. Kışlayan yumurtaların açılışı şeftali yaprak bitinden 1 ay sonra olur. Bu yüzden, yoğunluk artışı ancak haziran ayında görülür. Yaz aylarında, ikincil konukçularına kısmen göç ederler.
Yaprakları kıvırmazlar, ancak bol fumajin salgılarlar. Sonbaharda yumurtalarını dalların dibine tek tek bırakırlar. Üzerlerini ince iplikçiklerle örterler.
Doğal düşmanları diğer yaprak bitlerinde olduğu gibidir. Kimyasal mücadele gözlem yapılan 50 ağacın ikisinde bulaşma tacın 1/4’üne yayılmış ise yapılmalıdır.
ERİK AĞ KURDU:
İlkbaharda larvalar paketten çıkarak önce yeşil tomurcuklara, sonra yapraklara saldırırlar. Büyük ağlar oluştururlar.
Erik ağaçlarında tırtıllar, yaprakları tamamen yiyerek zarar verirler. Ağacın kel kalmasına sebep olurlar. Usulüne uygun budamanın yapılması, budama artıklarının bahçeden uzaklaştırılması, larvaların toplu halde beslenirken toplanıp imha edilmesi çok önemlidir.
KİRAZ SÜLÜĞÜ
Sonbaharda yapılacak bir toprak işlemesi ile toprakta kokon içindeki larvaların bir kısmının ölmesi sağlanabilir. Daha önceden bulaşık olduğu bilinen bahçeler, nisan ayı sonunda kontrol edilerek mayıs başında larvalar görülür görülmez ilaçlamaya geçilmelidir. 1 ve 2. Dölün larvalarına karşı 13-15 gün ara ile 2 ilaçlama yapılması daha yararlıdır.
AĞAÇ KIZIL KURDU
Larvalar ağaçların toprağa yakın gövde ve dallarında galeriler açarak zararlı olmaktadır. Ayrıca toprağın 10-15 cm derinliğinde ağaç dip kısmını oymak ve iletim borularını tahrip etmek suretiyle önemli derecede zarar yaparlar. Özellikle toprağa yakın kenarı siyah galeri deliklerinden çıkardıkları kırmızı talaşlarla dikkat çekerler. Kabuk altlarında genç larvalar görüldüğünde, larva giriş deliklerine sokulacak bir tel ile larvalar öldürülebilir. Veya deliklere Dichlorvos 50 EC emdirilmiş pamuk sokulup, ağzı acı macun ile kapatılır.
AĞAÇ SARI KURDU
Larvalar ağaçların gövde ve dallarında galeri açarak beslenirler. Fidan ve genç ağaçların gövdelerinde, yaşlı ağaçların ise dallarında galeriler açarak beslenirler. Tek bir larvanın bitki bünyesinde bulunması genç ağaçları öldürebilir. Yeni larva girişlerinin olduğu yaz aylarında, Haziran sonlarında başlanarak 15-20 gün aralıklarla 3-4 ilaçlama yapılmadır.
BAKLA ZINNI
Erginler meyve ağaçlarının ve diğer bitkilerin çiçek açma zamanında çiçeklerin dişilerini, erkek organlarının polen tozlarını, genç yaprak hatta tomurcuk ve meyveleri yiyerek çok zarar verirler. Erginlerin çiçeklerde beslendiği ilkbahar aylarında mücadeleye başlanılmalıdır.
Mhaniki Mücadele Sıra aralarına çeşitli boyutlarda içi su ile doldurulmuş mavi veya beyaz renkli plastik leğenler yerleştirilmeli buradan toplanan erginler imha edilmelidir.
ERİK KOŞNİLİ
Ergin dişi yarım küre şeklinde ve bombelidir. Renk koyu kahverengi veya parlak koyu esmerdir. Vücut uzunluğu 3-3,5 mm genişliği ise 2,5-3 mm ve yüksekliği ise 2-2,5 mm kadardır. Kışı ikinci dönem larva halinde geçirir. İlkbaharda havaların ısınmasıyla birlikte gelişmeye başlayan nimfler Nisan sonunda ergin olurlar. İlkbahar sonuna doğru hareketli larvaları görülür.
Populasyonların yoğun olduğu bahçelerde, kış sonu veya ilkbahar başlarında yoğun bulaşık dallar kesilip imha edilmelidir. Ayrıca sık dikimden kaçınılmalı, iyi bakım yapılmalıdır. İlaçlı mücadeleye karar verirken doğal düşmanları göz önünde bulundurmamız gerekmektedir.
Kimyasal mücadele zararlının yoğun olduğu bahçelerde kışın ağaçlar uyku döneminde iken yapılmalıdır. Zorunlu olmadıkça kış ilaçlamaları sık yapılmamalıdır. Yaz ilaçlaması için ilk larva çıkışları takip edilerek, ilk çıkışlarda 15-20 gün sonra veya ilk hareketli larva çıkışını tamamlamamış koşnil oranı % 60’a ulaştığında ilaçlama yapılmalıdır.
KÖK-UR NEMATODLARI
Kök-ur nematodları, sert ve yumuşak çekirdekli meyve ağaçlarında ve asmada özellikle meyve fidanlarının köklerinde irili ufaklı urlar meydana getirirler. İç karantinaya tabidir. Ticari amaçlı fidanlıklar kurulmadan önce Zirai Mücadele Araştırma Enstitülerine toprak tahlilleri yaptırılarak, fidanlık kurulacak yerin temiz olduğuna dair ruhsat alınması gerekmektedir.
|
|
|
| Ceviz Hastalıkları |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 03:30 PM - Forum: Bahçe Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
CEVİZ (Juglans sp.) HASTALİKLARİ
(Ağaç)Yaprak Esmer Lekelenmesi : Gnomonia leptostyla mantarının etkisi ile hem bozceviz Uuglans cinerea) ve hem de adiceviz (J. regia) kötü biçimde lekelenmektedir. Yaprakçıklar yaz başlarında saldırıya uğrar, düzensiz koyu esmer veya siyahımsı "leke"li görünüşlü olur. Fazla miktarda yaprak kaybı sonucu ortaya çıkar.
Marssonina juglandis mantarı yaz başında düzensiz, yuvarlak ve esmer "leke"ler oluşturur. Ceviz'de fırsat oldukça "yaprak lekelenmesi" yaratan mantarlar arasında; Phleospora multimaculans, Cylindrosporium juglandis, Cercospora juglandis, Ascochyta juglandis ve Marssonina californica da vardır.
Mücadele : Yaprak'lar, etmen mantar'ları barındırdığı için, bu önemli bulaşma kaynağının ortadan kaldırılması bakımından tüm düşmüş yapraklar toplanır ve yok edilir. Süs bitkisi değeri taşıyan bozceviz'e (Juglans cinerea) ve karaceviz'e (J. nigra), dönem dönem "maneb", "zineb" veya "sipreks"den biri püskürtülür. Bu ilaçlamada ilk uygulama tomurcuklar açılmaya başladığı zaman; ikincisi 10 gün sonra; üçüncüsü yapraklar son büyüklüğünü alınca yapılır.
Yaprak Sarı Çillenmesi: Microstroma juglandis mantarı yaprakların üst yüzünde sarı bir "çillenme" doğurur. Alt yüzde kar beyazı bir mantar büyümesi olur, bu oluşum hastalığın yayılmasını sağlayan pek çok sayıda spordan ibarettir. Bu mantar yabancevizi'nde {Carya ovata) de "cadı süpürgesi" hastalığı yaratır. Mücadele, "esmer yaprak lekelenmesi"ndeki gibidir.
Uçtan Ölüm : Melanconium juglandis mantarı bazı ceviz türlerinin dallarında yavaş bir "uçtan ölüm" hastalığını husule getirirler. Etkilenmiş dallarda kabuk, olağan yeşilimsi esmer renginden kırmızımsı esmere ve nihayette boza değişir.
Mücadele : Şiddetle etkilenmiş ağaçlar uzaklaştırılır ve yok edilir. Hastalığın dal üst uçlarında sınırlandığı kısımlarda, sağlıklı oduna kadar budama, daha ileri yayılmaya durdurmaya yardım eder. İlave olarak gübreleme, sulama, sağlık koruma, böceklere ve yaprak hastalıklarına karşı tedbir alınması yolu ile ağacın tekrar kuvvet kazanması sağlanır.
Gövde Çürümesi: Kara ve bozceviz'lerin gövdelerinde öz odunu sık sık "beyaz ve esmer çürüklük"e uğrar.
"Beyaz çürüklük", yalancı kav mantarı denilen Fomes igniahus tarafından sebep olunur. Mantarın üreme yapısı sert, boz, 20 cm'ye kadar genişliktedir; çürüme yerinin civarında gövde boyunca görülür.
"Esmer çürüklük", kükürt mantarı denilen Polyporus sulphureus tarafından husule getirilir. Üreme yapıları yumuşak, etli, raf biçimli, üst tarafı portakal-kırmızı, alt tarafı parlak sarıdır; yaşlandıkça sert, gevrek ve kirli beyaz olurlar. Mantar gövdeye kabuk hasar yerlerinden ve ölü dal budaklarından giriş yapar.
Mücadele : Çürüme'ler bir kere yaygın olduktan sonra, bunları yok etmek üzere yapılabilecekler azdır. Kötü çürümüş kısımları temizleyip çıkarılması ve yaraların örtülme uygulaması tavsiye edilmektedir. Yaralardan korunma ile ve ağaçları kuvvetli tutma ile başlangıç bulaşmaları en aza indirilebilir.
Doku Bozuklaşması : Nectria ğalligena mantarının sebep olduğu "doku bozuklaşması" hastalığı'nda; gövde ve dallar üzerinde azçok aynı merkezli olarak düzenlenmiş odun yara dokusu sırtlan bulunan, dağınık, sık sık çok sayıda, kaba, ortama gömülü veya yassı oluşumlar, ayırt edici belirtilerdir. "Doku bozuklaşması" oluşumu gövdeyi büsbütün çevirip boğduğu zaman uç kısımlar ölür. Phomopsisjuğlandina mantarı adiceviz'de (Jugians reğia) kabukta "doku bozuklaşması" husule getirir.
Mücadele ; tüm kötü hastalanmış ağaçlar devrilmelidir; kıymetli ağaçların bozuklaşmaya uğramış dokuları kesilip çıkarılır ve yok edilir, yaralar iyi bir ağaç boyası ile örtülür.
Erwinia nigrifluens bakteri'sinin adiceviz {Juglans reğia) gövde ve ana dallarında husule getirdiği "kabuk doku bozuklaşması" hastalığı; düzensiz, geniş, sığ, koyu esmer renkli ölü kısımlar olarak gözükmektedir. "Doku bozuklaşması" oluşumları yazın genişleme yapar, kışın faaliyetten kesilir. Adiceviz'de ortaya çıkan "soymuk (floem) doku bozuklaşması", Ervvinia rubrifaciens bakterisi tarafından meydana getirilmektedir. Bu bakteri hastalıklarına karşı denetim tedbiri geliştirilmemiştir.
Yanıklık : Xanthomonas juglandis bakterisinin etkilemesi ile husule gelen bu hastalık, yapraklarda ve yaprak saplarında önce küçük ve düzensiz biçimli siyah "leke"ler gözükür. Genç meyveler lekeli duruma gelebilir; hemen hemen olgun olanlar ise geniş siyah lekelere sahip olabilir.
Mücadele : Kötü biçimde hastalanmış sürgünler kesilip atılır ve yok edilir. Çiçek tomurcukları açılırken, tam açıldığında ve taç yaprak dökümü zamanında 50 kısım oranında yayıcı-yapıştırıcı madde katılan "streptomisin" püskürtmesi yapılır.
Yaprak Lekelenmesi : Ceviz'de, Pseudomonas syringae bakterisi "yaprak lekelenmesi" ve "çekirdek kavrulması" hastalıklarına sebep olur.
Ur : Agrobacterium tumefaciens bakterisi adiceviz'de (J. regia) "tepe ur'u" hastalığı meydana getirmektedir.
Siyah Çizgi: Aşılama yerinde dar, koyu esmer, şişe mantarı kıvamında ve iletim yapmayan dokulardan ibaret tabaka oluşumu "kuşaklanma" yaratır. Bu hastalığa bir virüs tarafından sebep olunduğu sanılmaktadır.
Demetlenme: Mikoplazma-benzeri organizmalar ile husule getirilen bu hastalığa daha önce "cadı süpürgesi" ve "ceviz süpürgelenmesi" denilmekteydi. Hastalık esas olarak ana gövde ve dallarda "süpürge" veya "fışkın büyümesi"; uçlarda "kümelenme"; koltukaltı tomurcuklardan dalcıkların "bol miktarda gelişmesi"; yaprak "bodurlaşması" ve bazan tüm ağacın "ölmesi" görünümleri ile ayırt edilir. Bu belirtiler mülayimden şiddetliye kadar değişkenlik gösterir.
Mücadele : Ceviz'de "demetlenme" hastalığı aşılama ile nakledilmektedir.
Prof.Dr.Sabri SÜMER
|
|
|
| Quinoa (Kinoa) Nedir |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 07:28 AM - Forum: Tarla Bitkileri
- Yorum (12)
|
 |
![[Resim: chenopodium_quinoa0.jpg]](http://sapientendeavours.com/cms/images/stories/food/chenopodium_quinoa0.jpg)
Kinoa da buğday gibi bitkiler sülalesinin çiçek açan bitkiler bölümünde sınıflandırılmış, ancak benzerlikleri burada bitiyor. Susam bitkisiyle aynı sınıftan ama farklı bir 'dizi' den geliyor. Kinoa esasen kaktüsler-sukkulentler bölümünün alt bölümlerinden birinde yer alıyor.
Anladığım kadarıyla kinoa tropik, subtropik ve ılıman iklimlerde yetişebiliyor ancak toprağının suyu iyi süzdüren nitelikte olması gerekiyor. Çok yüksek irtifada, dağ yamaçlarında yetişebilmesi ise ziraati bakımından en önemli avantajı. Ancak diğer tahıl bitkilerine nazaran olgunlaşmak için nispeten uzun bir süreye ihtiyaç duyuyor. Güney Amerika dışında Kuzey Amerika topraklarının güneyinde de yetiştirilmeye başlamış.
![[Resim: quinoa.jpg]](http://www.yorkblog.com/foodfight/quinoa.jpg)
Ekimi ilkbaharda, Ekim-Kasım aylarında (Güney yarıküreden bahsediyoruz) yapılıyor. Mor renkli tohumları hasat zamanı tarlaları mora boyuyor.
Kinoa tanelerinin kabukları nohut renginde olabildiği gibi, kırmızımsı, mordan fuşyaya dek değişen renklerde , veya kızılımsı ya da grimsi olabiliyor. Yaz sonunda kuruyan saplar köklenip demetleniyorlar.
Tanelerin işlenmesi:
Hasadı yapılan saplardan ayrılan taneler arkaya sıcak ve soğuk sularla yıkanıp kurutularak işlemden geçiriliyor. Bu işlemden sonra ayrıca kabuklarından da ayrılırlarsa, yani 'cilalanırlarsa' kuskusa benzer bir görünüm.
Bir besin olarak kinoa :
Kinoa taneleri yüksek oranda demir, kalsiyum, protein, magnezyum, çinko içerir.
Protein oranı çok yüksektir; 100 gramında 13.10 gram protein bulunur. Bir karşılaştırma yapacak olursak; 1 çay fincanı kinoanın içerdiği protein bir orta boy hamburgerdekinden daha fazladır. Tahıllarla karşılaştırma yaparsak pirincin protein içeriği %7.5, darının %9.9, buğdayın % 14'dür. Bazı kinoa türlerinin protein içeriği %20'ye dek ulaşabilir.
Kinoanın protein özelliği sadece miktarı ile sınırlı kalmıyor. Bu proteinler az önce de bahsettiğim gibi, çok yüksek kalitede ve bütün temel aminoasitleri içeriyorlar. Insan beslenmesi bakımından ideale yakın bu protein içeriği sütünkine benziyor.
Yine, içerdiği kalsiyum da bir bardak süttekinden daha fazla. Üstelik B vitamini içeriği bakımından da son derecede zengin.
Yağ içeriği 100 gramda 5.80 gr; karbonhidrat içeriği de 100 gramda 69 gram.
Kinoa liften de zengin olup 100 gramında 6 gram lif var.
Kinoa gluten içermez ve bu onu önemli sayılacak bir hasta populasyonu için çok önemli bir alternatif besin yapar (yakında buraya gluten ve intoleransı hakkında birkaç not aktarabilirim).
İşte bu saydığım özelliklerinden ötürü; İnkaların "tahıl ana" dediği (belki ‘dane ana’ olarak çevirebiliriz) ve hıristiyanlık öncesi dini ritüellerde baştacı ettiği bu bitki NASA tarafından uzun uzay uçuşlarında, mürettebatın beslenmesi amacıyla uzay aracında yetiştirilecek tahıl olarak seçilmiş.
Bir lezzet olarak kinoa:
Okuduklarıma bakılırsa Kinoa hafif, lezzetli, ve sindirimi kolay bir tahıl. Diğer tahıllar gibi yapış-yapış değilmiş ve kendine özgü hoş bir tadı varmış.
Pişirilmesi: Kinoa kolay pişen bir tahıl, taneler 15 dakikada yenecek kıvama geliyorlar. Ancak tanelerin çeperinde bulunan buruk tadlı saponinlerin arıtılması için birkaç saat sıcak suda bekletilmesi ve ardından birkaç su durulanması gerekiyor. Gerçi işlenmiş kinoada bunlara gerek kalmıyor (bu saponinler tanelerin kuşlar tarafından yenmesini önleyen iyi bir koruyucu aslında).
Çeşitli kinoa yemekleri:
Andlarda yaz aylarında kinoanın körpe yaprakları ıspanak gibi pişirilerek tüketilir ancak mutfağa giren asıl ürün, kinoanın taneleri.
Kinoanın çorbası, bulamacı , pilavı yapılır, öğütülerek ekmeği yapılabiliyor.
Pilav için bir ölçü kinoaya iki ölçü su kullanılıyor. Kinoa taneleri 14-18 dakika kısık ateşte demlendikten sonra kinoa pilavı için ideal kıvam olan "al dente" denilen "dişe gelir" hale ulaşıyorlar (birisi pilavı yoğurt veya benzeri bir madde ile karıştırıp hoş, değişik bir tabak hazırlamış.
Kinoanın kuskusa benzer işlenmiş taneleri pişirilip öylece yenebildiği gibi, buğday ya da mısır unu ile karıştırılarak makarnası da yapılıyor. Batılı aşçılar bizim yaptığımız gibi dolmalarda da kullanmışlar kinoayı.
Bizim mercimek köftesi gibi köfteleri yapılıyor (yumurta, kaba pirinç, taze soğan, havuç ve çeşitli sebze rendeleri ve acı biber dahil çeşitli baharatlar ekliyorlar), bizim kısır gibi salatalarda kullanılıyor.
Son olarak; kahvaltı gevreği şekline getirilen işlenmiş kinoa sütle ve kuru yemişlerle karıştırılarak kahvaltıda da tüketilir.
|
|
|
| Pirinç ve bulgurun alternatifi: "Kinoa" |
|
Yazar: Livadi - 05-12-2010, 07:22 AM - Forum: Tarla Bitkileri
- Yorum Yok
|
 |
Pirinç ve bulgurun alternatifi: "Kinoa"
Artan pirinç fiyatları ve küresel ısınma nedeniyle rekolte düşüşü alternatif arayışları gündeme getirdi. Yalnız Türkiye'de değil, tüm dünyada "buğday ve "pirincin yerini tutabilecek yedek bitkiler" üzerinde oldukça hızlı araştırmalar yapılıyor.
Bilindiği gibi tüm dünyayı besleyen iki temel tahıl türü var: "Buğday" ve "pirinç..." Buğday ve pirinçteki "aminoasitler" beslenmede protein ihtiyacının önemli bir bölümünü karşılıyor. Bu açıdan Uzakdoğu ülkeleri pirinçle beslenirken, bizim de dâhil olduğumuz ülkelerin büyük çoğunluğu buğdaydan elde edilen besinleri tüketiyor.
Ancak pirinç, doğası gereği çok miktarda suya ihtiyacı olan bir bitki... İleride oluşacak şiddetli kuraklıkların pirinç üretimine darbe vuracağı konuşuluyor. Bu açıdan pirince alternatif bitkiler üzerinde durulması gayet normal.
BUĞDAY VE PİRİNÇTE ÜRETİM DÜŞECEK
Pirinçle ilgili son günlerde yaşanan olayları dramatize edip alevlendirmeye gerek olmadığını düşünüyorum. Ancak yakın gelecekte tüm dünyada tahıl sıkıntısı çekileceği de bir realite olarak önümüzde. Bunda küresel ısınmanın etkileri kadar "artan nüfusun yükselen talebinin" de etkisi var.
Örneğin, bizde daha beş altı yıl öncesine kadar 22 milyon tonlara çıkan buğday üretimi hızla gerileme eğiliminde. Yakın bir süre sonra yıllık rekoltenin 15 milyon tonlar seviyesine inebileceği tahmin ediliyor. Bunda "biyoyakıt" talebinin de bir miktar sorumluluğu bulunuyor.
Keza yarıya yakın kısmını ithalatla karşıladığımız pirinç 350 bin tonlara doğru negatif seyir halinde. Bu tablonun oluşmasında en büyük etken tüm ekim alanlarında görülen kuraklık. Türkiye'de İç Anadolu başta olmak üzere tüm vadi ve ovalarda taban suyu iyice derine çekilmiş vaziyette.
İşte bu durumda "step iklimine kolay uyum "Kinoa" Güney Amerika'da And Dağları üzerinde yetişen bir bitki. Yakında pirincin alternatifi olabilecek çok değerli bir tahıl çeşidi. ABD'de hızla yükselen satışları ise oldukça dikkat çekiyor.
sağlayan" ve "kuraklığa dayanıklı" bazı alternatif tahılların üzerinde durmamız geleceğimiz açısından çok önemli.
Buğday ve pirinçte "gen teknolojisi" nin getirdiği uyumlaştırma çalışmaları ise oldukça sınırlı. Bu nedenle alternatif bitkilerde "girişim fırsatları" giderek artacak gibi görünüyor.
[B]"KİNOA" DİYE BİR TAHIL CİNSİ...
İşte tam bu noktada halen Amerika'da büyük rağbet gören ve sağlık mağazalarında tonlarca satılan bir bitki devreye giriyor: "Quinoa" (kinoa)... Bu ilginç tahıl türü aslında Orta ve Güney Amerika'da asırlardan beri biliniyor. "Antik İnka ve Aztek uygarlıkları" döneminde buğday ve pirinç gibi kullanılmış.
"Kinoa" susamgillerden bir bitki olmasına rağmen yağ aranı düşük, buna karşın protein içeriği oldukça yüksek. Üstelik protein yapısı buğdayda olduğu gibi "gluten" şeklinde değil ve hazmı çok daha kolay. Bu bitki son üç yıldır Amerika'da mısırı dahi gölgede bırakan bir popülariteye sahip olmuş durumda.
Şişmanlatmaması, buna karşın besleyici değerinin yüksek olması onu Amerikan tüketicisinin gözdesi haline getirmiş. Talebi gören tarım girişimcileri şimdi hızlı biçimde "kinoa" yetiştiriciliğine soyunuyor. Hâlihazırda "kinoa" Peru ve Bolivya gibi ülkelerden ABD'ye bol miktarda ithal ediliyor.
ANADOLU İKLİMİNE ÇOK UYGUN
"Kinoa" nın gübre ve su problemi yok. En iyi verimi rakımı 1000
ila 4000 metre arasındaki yaylalık kıraç arazilerde veriyor. Dağ yamaçlarında ve ovalarda verim değişmiyor. Bu bitki her türlü toprağa uyum sağlamasıyla ünlü...
"Kinoa" makineli tarıma son derece uygun... "Kırmızı süpürge otu" görünümündeki "kinoa" nın bulgur tanesi büyüklüğünde olan ve opak boncuk tanelerini andıran tohumları ya doğrudan ya da öğütülerek kullanılıyor. Tadı buğday ile pirinç arasında. "Kinoa" nın 1 kilosunda yaklaşık 200 gram protein bulunuyor. Bu özellik bitkinin yüzde 20' sinin protein içeriğine sahip olması demek... Pirinçten üç, buğdaydan ise iki misli daha fazla protein ihtiva ediyor. "Kinoa" başta "Konya Ovası" olmak üzere "Toroslar" ın kuzeye bakan sarp yamaçlarında ve "Doğu Anadolu" nun tüm yüksek platolarında yetişebilecek bir bitki.
Halen ziraat fakültelerimizde bu konuda çalışma yapılıyor mu bilmiyorum ama ABD Tarım Bakanlığı bu tahılın yüksek miktarlarda ithaline izin verirken olası bir krize karşı yaygın yetiştiriciliğini teşvik ediyor. Bugün 10 Amerikalı tüketiciden 5'i "Kinoa" nın ne olduğunu biliyor. Bir bölümü tercihen bu bitkiden hazırlanmış unları ve makarnaları tüketiyor.
"Kinoa" nın beslenmedeki üstünlüğü bir tarafa sağlığa da oldukça yararlı. Demir, magnezyum ve çinko açısından epey zengin...
Alıntı* [/B]
Kinoa Nedir
|
|
|
|