| Hoşgeldin, Ziyaretçi |
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.
|
| Kimler Çevrimiçi |
Şu anda 2435 aktif kullanıcı var. » (0 Üye - 2430 Ziyaretçi) Applebot, Bing, Facebook, Google, Yandex
|
|
|
| Rumende Gaz Oluşumu ve Küresel Isınma Arasındaki İlişki |
|
Yazar: Zooteknist - 10-15-2010, 07:29 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
Küresel ısınma Dünya’mızı gittikçe daha fazla tehdit etmektedir. Atmosferde sera etkili gazlarının normalden yüksek değerlere ulaşması küresel ısınmada etkilidir. Sera gazları içerisinde önemli iki gaz karbondioksit ve metan (CO2, CH4) gazlarıdır. Dünya hayvancılık sektörü metan gazı yayılımında yılda 80–115 milyon tonluk bir miktar ile, insan kaynaklı metan üretiminin %15-20’sini oluşturmaktadır Ruminantlar metan yayılmasında önemli paya sahiptir. Metan kaybı hem küresel ısınma nedeni hem de hem de rumen fermentasyonu sonucu oluşan enerjinin kaybı anlamına gelmektedir. Yemle alınan enerjinin %2-15’lik kısmı metan olarak kaybolmaktadır. Bu nedenle metan yayılmasını azaltıcı stratejiler öncelik kazanmaktadır. Bu stratejiler kısa vadede hayvan performansının iyileşmesi, enerji kaybının önlenmesi, uzun vadede ise çevresel önemi bakımından üzerinde acilen durulması gereken bir konudur.
Ruminant hayvanlarda rumen koşulları (pH, uçucu yağ asitleri, mikroorganizmalar) verim ve yemin değerlendirilmesi açısından oldukça önemlidir. Metan, rumen son ürünlerinden olup bazı metanojenik bakteriler ile metan üreten protozoalar buna katkıda bulunmaktadırlar. Rumen fermantasyonu sonucu açığa çıkan H metana çevrilir. Oluşan gaz geğirme ve anüsten gaz çıkarma yolu ile atılmaktadır. Bu değer sığır için günde 1–2 litre kadar metan yayılımı demektir. Fazla metan atılımı kötü ve dengesiz beslemenin göstergesidir. Rumende oluşan fazla H metanın önemli kaynaklarındandır. Bu nedenle rumen fermantasyonunu nitelik ve nicelik olarak iyileştirmek ve fermantasyonu propiyonik asit lehine çevirmekle H’nin daha fazla kullanımı sağlanabilir. Metan üreten mikrobik florayı baskılamak ta etkili olabilir. Değişik yemleme sistemleri ile rumen fermantasyonunu ve mikrobik flora değiştirilebilir. Yem katkıları ile (iyonofor antibiyotikler, bitkisel yağlar, bazı organik asitler ve maya katkıları) olumlu sonuçlar alınmıştır. Ancak antibiyotiklerin organik tarımda yer almamaları nedeniyle kullanımı kısıtlanmıştır. Bitkisel yağlar ise metan üretimini azaltırken, yem tüketimini ve selüloz sindirimini kötüleştirebilirler.
Metan kayıpları kaba yem temeline dayanan beslemede artarken, kolay yıkılan karbonhidrat kaynakları rasyonda arttıkça sindirilen kuru madde başına metan üretimi ve kaybı azalmaktadır. Asetat/propiyonat oranı genel olarak tahıl kaynaklı beslemede kaba yemlere göre daha azdır ve bu oran düştükçe metan üretimi azalırken daha fazla enerji alıkonmuş olur. Rumende uçucu yağ kompozisyonunu, propiyonik asit lehine geliştirmek metan oluşumunu azaltabilir. Ancak bunu sağlarken hayvan refahını ve metabolizmasını zorlamamak ve zarar vermemek gerekmektedir. Yüksek kesif yem beslemesi ile rumen fermentasyonu propiyonik asit lehine gelişmekte, ancak geleneksel yemleme metotları ile bunu sağlarken bazı risklerle karşılaşılmaktadır. Ancak yüksek kesif yem beslemesi sağmal hayvanlarda uygulanan bir yemleme şekli değildir. Sağmal hayvanların performansına zarar vermeden dengeli rumen ortamını sağlayan yemleme açısından seçmeli yemleme güçlü bir potansiyele sahiptir. Koyun ve keçilerde yapılan çalışmalarda yem seçimi uygulamaları ile ruminantların herhangi bir metabolik problem yaşamadan uygun tercihler yaparak yüksek düzeyde kesif yem aldıkları ortaya konmuştur. Ruminantların rumen koşullarını arzulanan sınırlarda tutmak için ve serbest seçenekli verilen yemlerdeki dengesizlikleri minimize etmek için yem tercihi sergiledikleri saptanmıştır. Bu nedenle araştırmalarda elde edilen sonuçlar ile rumende besin madde dengesi bakımından tercihli yemleme sisteminin laktasyondaki ruminantlar için faydalı olabileceği ortaya çıkmıştır. Bu aşamada hayvan besleme önem kazandığı gibi rumende oluşan metan miktarının azaltılmasında kaba yem kalitesi kadar rumende metan oluşumunu azaltıcı yönde etkili yem katkı maddeleri de etkilidir.
[COLOR="Blue"]Yrd.Doç.Dr. Sabri Yurtseven
Harran Üniversitesi Ziraat Fakültesi Zootekni Bölümü
Şanlıurfa[/COLOR]
|
|
|
| Türkiye'nin Ekonomik Krizden Çıkmasında Ziraatin Önemi |
|
Yazar: Zooteknist - 10-15-2010, 06:07 PM - Forum: Tarım Ekonomisi, Destekler ve Krediler
- Yorum Yok
|
 |
Canlıların hayatta kalabilmesi, yaşamını sürdürebilmelerinin yegane önceliği beslenmedir. Bu bir canlı için ihtiyaçlar sıralamasında birinci yeri alır. İnsanoğlu diğer canlılara nazaran en çeşitli beslenme kültürüne sahip varlıktır.
Dünya üzerinde bugüne kadar varlık göstermiş her medeniyet beslenmeye öncelik vermiş, varlıklarını devam ettirmenin vazgeçilmezi olarak gördükleri gıdanın üretimini arttırma, geliştirme hususunda çeşitli çalışmalar ve kanunlar yapmıştır. Tarih boyunca bir ülkenin gıda yönünden kendine yetebilirliği, güçlü bir devlet olmanın kıstası olarak görülmüştür. Tarih incelendiğinde yaşanmış bir çok savaşın nedeninin münbit, ziraata uygun arazileri, toprakları ele geçirmek için verildiği tespit edilecektir. Yani bir ülkenin bahse konu bir coğrafyaya sahip olması komşu ülkelerin bu toprakları ele geçirmeyi istemesi için yeterli bir sebep ilkesidir. Dolayısı ile bu ülkeler potansiyel tehdit altındadırlar. Günümüz tehdit algılarının değiştiği göz önüne alındığında bu tür ülkelere yönelik askeri bir saldırı yerine ekonomik olarak çökertme ve fakirleştirme yöntemlerini kullanarak saldırıda bulunmanın, akabinde ise o ülkeyi kendi isteklerini yapar bir hale dönüştürmenin en ideal yöntem olarak tercih edildiği malumdur. Bunu ifade eden en güzel ifade eden vecizlerden biri N. BONAPART’ınkidir. Fransız imparatoru – Ordular mideleri üstünde yürür. – demiştir. Bu gerçeklik karşısında yukarıda da değindiğim gibi her ülke geleceğini garanti altına alma hususunda gerekli tedbirleri alma zorunluluğunu hisseder.
Ekime müsait ve gıda, mahsul deposu olarak adlandırılan Hindistan, Mısır, Mezopotamya ve Anadolu tarih içinde en çok saldırılara uğrayan, üzerinde onlarca, yüzlerce medeniyetin kurulup yıkıldığı coğrafyalara güzel örneklerdir. Yani bir coğrafyanın sahip olduğu değer, zenginlik o coğrafyanın kaderini belirler diyebiliriz.
Günümüz dünyasının nano teknoloji çağı olması beslenme sorunumuzu azaltmamış aksine krize dönüşmesine sebep olmuştur. Bunun başlıca sebepleri insanlık tarihinin özellikle son 200 yıllık sanayileşme sürecinde dünyayı hor kullanmasının sonucunda ekolojik dengenin bozulması, ekilebilir alanların azalması ve dünya nüfusunun hızla artmasıdır.
Dünyanın içinde bulunduğu ve gittikçe derinleşmekte olan bu kriz sürecinde özellikle gelişmiş ülkeler ileriki dönemde beslenme ihtiyacını nereden ve nasıl karşılayacağı hususunda çalışmalar yapmaya başlamış, üreticilerine cazip teşvikler vererek ve bunlarıda kanunlar ile destekleyerek tedbirler almaya başlamışlardır. Bunun dışında yine bu ülkeler ziraat ve gıda ürünleri üretim aşamalarını geliştirmek – arttırmak için bilimsel çalışmalara hız vermiş bu amaçla çalışma yapacak pek çok enstitü ve fakülte kurulmuştur.
Günümüzde daha çok geri kalmış ülkelerin yoğun olarak bulunduğu Afrika kıtası genelindeki ülkelerde görülen bu kriz önümüzdeki yıllarda dünya geneline yayılacak ve bu kriz daha hırçın, çetin bir mücadeleye dönüşecektir. Yukarıda da belirttiğim gibi ileriyi gören bir çok ülke şimdiden bunu ülkelerinin devamı için gereklilikler sıralamasının başına koymuşlar ve bu problemin kendileri açısından sorun teşkil etmemesi için uzun vadeli stratejiler geliştirmişlerdir.
Önümüzdeki çok kısa bir zaman döneminde üzerinde ziraat yapılan, gıda ürünü üretilen topraklar, altlarında altın, elmas ve petrol gibi değerler çıkan topraklardan daha kıymetli hale gelecektir. O zaman bu topraklara sahip olmak gücün, kuvvetin endeksi görülecektir.
Bizim gelişmiş ülkeler olarak kabul ettiğimiz ekonomik, teknolojik ve askeri anlamda ileri olan güçlü ülkeler bu tür bir krize karşı en azından 100 - 150 yıl önceden tedbirlerini almaya başlamış bu amaçla ziraat ve gıda politikalar geliştirmiş en kaliteli, en sıhhatli, en besleyici ve en fazla veren ürünlerin tespiti için çalışmalar yapılmıştır. Özellikle Avrupa’da bu çalışmaların kökeni eskiye yani Rönesans dönemi,ne kadar gitmektedir.
O döneme ait bilinen en eski tarımsal metin, 1304´de Pietro de Crescenzi tarafından Latince yazılmış ve daha sonra İtalyanca ve Fransızca´ya çevrisi yapılmıştır. bu metin, onbeşinci yüzyıl ortalarında tarım üzerine basılmış ilk kitaptır. hemen ardından, daha çok eski Latince metinler ya da çiftçilerin tecrübeleri ile öğrendiklerine dayalı olarak basılan kitaplar gelmektedir.
On sekizinci yüzyılın ortalarına kadar, Avrupa´nın birçok yerinde büyük toprak sahipleri (Çoğunlukla aristokratlar), onların temsilcileri ve aynı görüşteki çiftçiler, bazı bilim adamları ile birlikte tarım kulüpleri veya derneklerinde bir araya gelirlerdi. Bölgesel olan bu toplantılarda arazi sahipleri ve önder çiftçiler deneyim ve neformasyon değiş-tokuşu yaparlar ve tarımdaki yenilikleri tartışırlardı. Bu derneklerin seçkin üyeleri, raporlar yayınlanarak ve çalışmalarını gazetelerde bastırarak, çalışmalarından çiftçileri haberdar ederlerdi. bu tip tarım teknikleri, başlangıçta yavaş olarak çoğalsa da ( İlki 1548´de Milan´da kurulmuştur). 1800´lere kadar hemen hemen tüm Avrupa´da yaygın hale gelmiştir. Yine o yıllarda az sayıda da olsa, yeni kurulan ABD ve Kanada´da bu tip dernekler bulunmaktaydı.
Modern anlamda tarımsal yayımın gelişmesi gerekli koşullar çok önceden mevcut olsada bu çalışmalar ancak 19. yüzyılda geliştirilebildi. Bu yüzyılda Avrupa’da tarım bilimi hızlı bir şekilde gelişiyordu.Almanya ve İngiltere’de kişisel girişimler sonucu tarımsal denemeler kurulmaya başlanmış tarım dernekleri çeşitli sergiler organize etmiş basılan yayınlar hedef kitle olarak çiftçileri dikkate almış ve genel olmasada Avrupa’nın bir çok ülkesinde ziraat okulları açılmıştır.
Modern tarımsal yayım hizmetlerini ortaya çıkarmak için gerekli ana unsur yasal yetkilere haiz örgütlerin kurulmasıydı.Bunun alt yapısı Fransa, ABD ve Almanya da zaten mevcuttu.
Tarım üzerine yapılan çalışmalar zamanla botanik denilen bir bilim dalının ortaya çıkmasını sağlamıştır. Günümüzde Avrupa kütüphanelerinde bu dalda yazılmış milyonlarca eser bulunmaktadır. Bu tür çalışmaların en çok yapıldığı ülkelerden olan Batı Avrupa ülkeleri ile ABD ve İsrail gibi ülkeler günümüzde bunun karşılığını görmekte olup bütün dünyaya satışlarını yaptıkları her tür tohum, fide – fidan, tarım ilaçları satarak ülke ekonomilerine çok büyük girdiler sağlamaktadırlar.
Bunun yanında günümüz dünyasında bir tür kansız savaş yöntemi olan ekonomik savaşın başka bir versiyonu olan ve amacı hedef ülkenin zirai açıdan kendine yetebilir olmasının engellenmesi, tarım – hayvancılık sahalarının çökertilmesi yaygın olarak kullanılan bir yöntemdir. Bu amaçla güçlü ülkelerin bir araya gelerek kurmuş oldukları ve onların menfaatini korumayı esas almış örgütler - finans kuruluşları yaygın bir şekilde faaliyet göstermektedir. Bu yolla o tür ülkeleri kendilerine bağımlı hale getirmekte, kendi üreticileri – çiftçileri için rakip gördükleri ürünlerin üretilmesini engelletmekte, o ülkeye mahsus bir ürünün kendileri ve dünya pazarında tekel olmasına karşı tedbirler almaktadırlar. Bu tür ülkelere uygulanan iktisadi yaklaşımlar yüzünden tarım sektörü felce uğramakta, bu sahada çalışan insanlar mağdur edilerek yaşadıkları yerleri terk edip büyük şehirlere göç etmesine sebep olunmaktadır.
Büyük ülkelerin uyguladığı diğer bir yöntem ise yukarıda bahsettiğim gibi sahip oldukları botanik – zirai bilgilerinin sonucu olarak ortaya çıkardıkları ürünleri ihraç aşamasında görülmektedir. Başka ülkelere sattıkları tohumun genleri ile oynamakta, ikinci ürün vermesini veya tohumlarından çoğaltılmasını engellemek için kısır tohumlar ihraç etmektedirler. Bunun yanı sıra yine ihraç ettikleri suni gübreler toprak verimliliği koşullanmakta, adeta toprakta bağımlılık yapmaktadır. Bir başka şey ise ihraç edilen tarım ilacı mahsulde görülen o rahatsızlığa iyi gelmesine rağmen başka bir rahatsızlığın ortaya çıkmasına sebep olmakta, böylelikle bir muhtaçlık kısır döngüsü devam etmektedir.
Ekonomik maksatlı kullanmaya açık diğer bir yöntem ise kendi sağlık ve kalite standartlarının yüksek olmasıdır. Bir üreticimizin ürününü daha önce belirttiğimiz bu tür ülkelerden birine ihraç edebilmesi için yapması gereken uzun bir süreç ve şartlar dizisi vardır. Yine malumdur ki standartilizasyon ve kalitefikasyon kuruluşları yine bu ülke ve birliklerin bünyesinde bulunmakta, arzularına göre ürünün değerleri üzerinde yenileme veya kısıtlama yapabilmektedirler. Bu koşullar üreticileri çok bunaltmakta olup, sınırlamalar bu sektörde arzu edilen ihracat rakamlarımızı yakalamamıza engel olmaktadır. En ilginç olanı bu ülkelerin kendilerinin Türkiye’ye ihraç ettiği tohumluklardan üretilmiş ürünler yerine organik tabir edilen ve üretim aşamasında suni bir katkı ve suni ilaç kullanılmamış ürünlerin ülkelerine girişine izin vermeleridir. Biz ve bizim ki ile aynı konumda olan ülkelerin vatandaşları ise genleri ile oynanmış, insan biyolojisine zararı ancak 20 – 30 yıl sonra tespiti yapılabilecek bu tür ürünleri kendi iç pazarında tüketmektedir. Ne yazıkki günümüzde pek çok ülke bu tür ülke ve uluslar arası birliklerin ağına düşmüş bulunmaktadır.
Ülkemizin durumuna gelince; Türkiye’nin üzerinde bulunduğu Anadolu ve Trakya olarak adlandırılan coğrafya dünyanın tarım açısından en zengin topraklarının bulunduğu yerlerdir. Bu topraklar üzerinde dünya genelinde yetişen ürün çeşitlerinden neredeyse %70 yetişmektedir. Özellikle Anadolu’nun gerek iklim özelliğinin çeşitliliği - uygunluğu gerek toprak yapısının ziraat her türlü hububat ve meyve yetişmeye müsait olması gerek ise de çevremizdeki ülkelere nazaran su kaynaklarının nispeten fazla olması ülkemizin dünya üzerindeki başka ülkelere göre daha avantajlı olmasını sağlamıştır. Bu özellikleri bünyesinde toplaması Anadolu’nun tarıma tarihin binlerce yıl önce bu topraklarda yapılmaya başlandığını gösteren tarım aletlerinin çeşitli müzelerde yer almasından da anlaşılmaktadır.
Peki tarıma öncülük etmiş ve bir çok medeniyetin kurulmasına – yaşamasına vesile olmuş bu topraklarda tarımın – meyveciliğin bugünkü durumu nedir?
Yazımın yukarıdaki kısımlarında da belirttiğim gibi günümüzde ülkemiz tohum, gübre, ilaç ve diğer zirai ürünler hususunda dışarı bağımlı ülkeler arasında yer almaktadır. Tabiki ülkemiz bu durumu birden bire gelmemiştir. Özellikle cumhuriyetin ilk yıllarında – Köylü memleketin efendisidir. – sloganıyla harekete geçen hükümetler, kırsalda büyük değişiklik ve gelişmelere yol açmışlardır. Teşvikler artmış, üniversitelerde ziraat mühendisi ve bu alanda gerekli diğer teknik elemanların yetiştirileceği fakülteler, bölümler açılmış, modern tarım alet ve teknikleri ülkeye getirtilerek, yaygınlaştırılmaya çalışılmıştır. Bu maksatla yapılan en büyük çalışmalardan biri bilinçli üretici, çiftçi yetiştirmeyi amaç edinmiş ve bunun içinde bizzat kırsalda yaşayan, köylü kökenli insanlarımızın çocuklarının eğitiminin planlandığı köy enstitüsü çalışmasıdır. Bu enstitüler okul formatında olup okuma yazmanın dışında çağdaş tarım ve hayvancılık bilgilerinin kendilerine öğretildiği okullardı. Esas maksat tahsili bitince köylerine dönecek bu insanların sadece kendilerine değil çevrelerine örnek olmaları ve onları çağdaş teknikler hususunda bilgilendirmeleridir. Bu yolla hem köylü bilinçleşmiş ve çağdaşlaşma yolunda dahada gelişirken, tarım – hayvancılıkta ise üretim artışı umulmaktaydı. Bunun dışında toprak reformu ile ilgili çalışmalar yapılmaya başlanmış, özellikle feodal yapının çok görüldüğü ve toprak adaletsizliğinin yoğun bulunduğu Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da ki bu yapının kaldırılarak çağdaş bir toprak sistemine gidilmesi hususunda projeler geliştirilmeye başlanmıştı.
Bundan başka üreticilerin en büyük sıkıntı çektiği en önemli husus Anadolu içlerine ulaşan yolların olmamasıydı. Bu yüzden elde edilen ürün arzu edilen yerlere nakledilemiyor, üreticilerin ürettikleri ürünler bulundukları bölgenin dışına çıkamadığından ürettiklerinden arzu edilen kazancı alamıyorlardı. Bu üreticilerin hırslarını törpülüyor, tarlaları ve bahçelerini yüksek performanslı işlemelerine engel teşkil ediyordu. Devlet bunu görmüş ve bunu gidermek için ulaşım ağlarına önem vermişti. En çok bütçeli yatırımlar karayoluyla ondan daha avantajlı olup en az maliyetle en çok yükü çeken – taşıyan demiryolları ile ülkenin donatılmasına başlanmıştı. Öyleki M. Kemal ATATÜRK hayatta iken 1400 km demiryolu yapılmıştır. Oysa onun vefatından günümüze kadar yapılan demiryolu hatlarının toplam uzunluğu onun zamanında yapılan kilometreyi ancak geçmiştir. Bunun yanı sıra devlet özellikle demiryolunun ulaştığı yerlere tarladan kalkan mahsulün yerinde işlenmesi için tesisler ve fabrikalar kurmuştur. O dönem itibari ile Adana, Sivas, Kayseri, Eskişehir, Konya, Adapazarı bu tür illerimizdendir. Burada güdülen başka bir amaç tarım dışındada istihdam sağlayacak alanların Anadolu’da bulunması ve yaygınlaştırılmasıdır.
Ülkemizin II. Dünya savaşı sonrası ABD ile kurmaya başladığı diyalog ve akabindeki Marshall yardımı ile Türkiye’nin tarım ve onun eş kardeşi hayvancılık sektörü için oluşturmuş olduğu gelişme politikasında kırılma görüldü. Tarım ve hayvancılık sektörüne ilk sekte bu yardım kampanyası ile vuruldu. ABD’nin II. Dünya savaşı süresince depoladığı donmuş bizon etlerini ülkemize bu kampanya adı altında sokuldu. Bunun dışında süt tozu, kaşar peyniri gibi hammaddesinin ve yapımının ülkemizde gerçekleştirilen bir çok hayvani türevli gıda maddesini yine bu süreçte ülkemize girdi. Özellikle A.MENDERES’in başında bulunduğu Demokrat Parti döneminde ABD ile kurulan yakın ilişkiler ve ilerleme hususunda onun örnek alınması düşüncesi, hükümetin ABD’nin göndereceği danışmanların önereceği tavsiyelere uyulmasının gerekliliği kanısının oturmasına sebep oldu.
ABD’li danışmanların tavsiyeleri ile ülkelerindeki uygulamalar örtüşmüyordu ama iktidardaki hükümet onların önerilerini istisnasız uygulamaya başlamıştı. Yapımı karayoluna göre daha ucuz ve kolay olan, nakliye açısından da daha işlevsel olan demiryollarının yapımı Komünizm sistemini çağrıştırdığı iddiasıyla vazgeçilmiş yerine bizi yakıt ve yedek parça bağımlılığına sokacak olan karayollarının yapımına önem verilmiştir. Bu dönemde özellikle tarım esaslı üretim yapan fabrikalar kurulurken mahsulün bulunduğu yerlere yakın olmasına dikkat edilirken, özellikle yabancı yatırımcılar ile onların adına Türkiye’de faaliyet gösteren kompradorlarına yatırım serbestiyeti sağlanması , kar amacını azamide tutmayı hedef almış olan yatırımcının bütün yatırımlarının alım kapasitesi yüksek kitlenin yoğun bulunduğu şehirlerde kurulmasının yolunu açtı.
DP iktidarı bir devrim havası yaşatmış daha önce yapılması planlanan ve ulaşılması arzulanan bir çok hedeften sapılmasına, vazgeçilmesine sebep olmuştur. Bu dönem itibarıyla kırsal kesimdeki insanlarımıza çok faydası olacak ve yaşam alışkanlıklarını yükseltecek olan köy enstitüleri kapatıldı. Anadolu’da yatırımlar azaldı.
Bunun dışında M. KEMAL ATATÜRK’ün yapılmasını arzu ettiği ama daha o hayattayken toprak reformunun yapılmasına direnen, gönülsüz davranan CHP içindeki kadroların yerini bu sefer DP kadroları almış mevcut feodal sistemle danışıklı bir halde iktidarlarını devam ettirmeyi siyasi bir gelenek haline dönüştürmüşlerdir. İçinde bulunduğumuz ve nano teknoloji çağı denilen 21. yüzyılda bile hala o bölgelerimizdeki bu yapı çökertilememiştir. Bunun başlıca sebebi ise yukarıda belirttiğim gibi feodal sistemle siyasetin içli dışlı bir hal almasıdır. Bu durum o bölgemizde on yıllarca süren terör olaylarının ana kaynağı olmuş bunu fırsat bile düşmanlarımızın bu olayları desteklemesi yüzünden onbinlerce güvenlik kuvvetimiz ve vatandaşımız hayatını kaybetmiş, ülkemiz yüzmilyonlarca dolar ekonomik zarara girmiştir. Bölge halkının ve genelde bütün ülke refahına harcanacak bu paralar terör gibi bir kısır döngüye harcanmıştır.
Sanayileşme dönemi Türkiye için kapatılamaz kayıplara da yol açmıştır. Devletin sanayicilere tesis yeri belirleme hususunda bir koşul getirmemesi yüzünden İstanbul başta olmak üzere bütün Batı Anadolu ( Doğu Marmara ve Ege bölgesi) ve Trakya’nın ziraat ve meyvecilik açısından en değerli, en verimli ovaları üzerine sanayi tesisleri, kuruluşları inşa edilmiştir. Sözgelimi verimliliği ve yetişen ürünlerin çeşitliliği ile göz dolduran Bursa ovası fabrikalar diyarı haline getirilerek o zenginliğinin kaybolmasına sebep olunmuştur. Bu süreçte iktidarda bulunan zihniyetler ile onlarla aynı zihniyetten gelen belediye başkanlarınında kısa görüşlülüğü ve tekrar seçilme kaygısı yüzünden bahsi geçen bölgelerin tarım arazileri ziyan edilmiştir.
Bu kısa görüşlü siyasetçi kaygısı ile onun sonucundaki mantık yüzünden ekilebilir tarım arazi oranı 1950’lerden sonra hızlı bir düşüş göstermiştir. Bu mantığa gösterilebilecek en iyi örneklerden biri 1990’larda en güzel ziraat arazilerine sahip olan Sakarya ilimizde motoru yurt dışından getirilerek ülkemizde montajı yapılacak olan bir Japon araba firmasının üretim tesislerinin açılış töreninde davetli olan eski cumhurbaşkanlarımızdan S. DEMİREL tören konuşmasında kurulmuş olan fabrika için – Bir zamanlar patates yetiştirilen bu yerlerde artık araba üretilecektir. – ifadesini kullanarak gerçekleşen faciayı görmemezlikten gelmiştir. Oysa yaşanılan ve gittikçe derinleşmesi beklenen ekonomik kriz ortamında orada üretilen arabaların hiç birinin satılamaması ve hatta yatırımcı ülkenin Türkiye’yi terk etmesi bile gündeme gelebilecekken bu fabrikanın tarım açısından çok değerli bir arazide kurulmaması halinde orada yetişecek onbinlerce ton patates veya başka ürünün kaç yüzbin insanımızı doyuracağı göz önüne alınmak istenmemiştir.
Bugün eskiden tarıma çok elverişli bir yapısı olmaktayken yapılan hatalar yüzünden içinde İstanbul, Kocaeli, Sakarya, Bursa, İzmir,Aydın, Balıkesir, Manisa, Tekirdağ, Eskişehir gibi toprağı ekime çok müsait ve münbit araziler bugün o vasıflarını yitirmiş durumdadırlar. Oysa daha 1858 Tanzimat fermanının 1860 ve 61 yıllarında yapılan düzenlemelerinde bile, incelendiğinde tarıma elverişli / ekilen araziler üzerinde kireç ocağı veya tuğla fabrikası gibi tesislerin kurulmasının sıkı izne tabi tutularak ruhsat alınması şartı koşulmuş olduğu görülecektir. Oysa sanayileşmenin 1790’lar itibari ile ilk görüldüğü Avrupa’da sanayileşmenin olumsuz sonuçları daha 1830 – 40’larda görülmüş ve bu yüzden sanayi kuruluşlarının bulunacağı yerlerin tespitinde tarım ile tarıma elverişli arazilerden uzak durularak onun yerine ekime – ziraate elverişsiz alanlarda faaliyet göstermeleri hususuna planlama aşamasında dikkat edilmiş olup bunlar için özel sanayi bölgelerinin tespiti yapılmıştır.
Özellikle 1950’li yıllardan sonra iktidara gelen hükümetler kalkınma adına sınırsız ve sorumsuz davranmışlar, ülke menfaatlerini gözetmeyerek tarım alanlarının sanayi ile yerleşime açılmaması hususunda duyarlı davranmamış veya dirayet gösterememişlerdir. Arzu ederdi ki yukarda örneğini vermiş olduğum Tanzimat fermanı dönemi veya cumhuriyetin ilk yıllarındaki gibi yatırım yaparken veya yaptırırken duyarlı olsunlar ve bu tesisleri tarım arazileri üzerinde değil de ziraat yapmaya veya meyve yetiştirmeye müsait olmayan arazilere kurdurmuş olsalardı.
Batı bölgelerinin devletin koşulsuz bir şekilde fabrika kurulacak yerlerin seçimi hususunu yatırımcının tasarrufuna bırakması sonucunda hızla sanayileşmesi buna nazaran cumhuriyetin ilk yıllarındakine göre Anadolu’ya yatırımların azalması ve kırsalda yetiştirilmesi için çabalanan mahsul ederinin onu üretmek için katlanılan çabaya denk gelmemesi yüzünden sanayinin yoğunlaştığı illere doğru bir iç göç hareketi başladı. Gittikçe artan bu göç hareketi, göç edilen illerin belediyelerinin de duyarsızlığı yüzünden plansız ve düzensiz yerleşim alanlarına dönüştü. Bu yerleşimler daha çok sanayi kuruluşlarının çevrelerinde odaklanmaktaydı. Alt yapı sorunları halledilmemiş, eğitim seviyesi düşük, bir insanın veya ailenin barınmasının imkanı olmadığı konutlarda yaşamaya çalışan bu insanlarımız zamanla adi suç ve terör olaylarının malzemesi haline gelerek büyük şehirlerinde asayişini tehdit eder hale gelmişlerdir.
Geleneksel tarım kültürü ve geleneklerine sahip olan bu insanlarımız, ani mekan – ortam değişikliği yüzünden kültürel değerlerine yeni bir şekil verme ihtiyacını hissederek hem geldikleri yerin kültürüne hem de içinde yaşadıkları şehir kültürünün arasında kalmışlar buna karşın yeni bir sosyo – kültürel olgu ortaya çıkarmışlardır. Buna kısaca Türk post modernizm algısı olarak adlandırabiliriz.
Günümüzde Türkiye her ne kadar tarıma elverişli bir çok tarım arazisini kaybetti ise de hale sahip olduğu tarım arazilerinin oranı bakımından bir çok ülkeyi kıskandıracak durumdadır. Ama 1970 – 80 lere kadar dünyada kendi kendine yeten 7 ülkeden biri iken alınan yanlış kararlar ve gerçekleştirilen bilinçli – bilinçsiz uygulamalar yüzünden ülkemiz bu kategoriden düşmüş bulunmaktadır. Ülkemiz bugün ithal edilen ürünlere ve genetiği ile oynanmış tohumlara muhtaç kalmış, bunun yanı sıra yine ithal edilen tarım ilaçlarının himmeti ile kendi üretimini devam ettirmeye çalışır hale gelmiştir. Bu yetmiyormuş bir zamanlar hububat üreticisi ve ihracatçısı olan ülkemiz artık bir ithalatçı olmuştur.
Yazımda daha öncede belirttiğim gibi dünyayı yönetmede iddialı olan güçlü ülke ve birliklerinin kendileri dışındaki ülkelere yönelik her alanda asimetrik savaş yöntemlerini kullandığı bir gerçektir. Buna tarım – ziraat da dahildir. Sözgelimi tarım ilaçları, gübreleri ve tohumları ithal ettiğimiz göz önüne alındığında neden bu coğrafyada daha önce görülmeyen tarım zararlıları ile bitki hastalıklarının nereden ortaya çıktığı daha iyi anlaşılacaktır. Bunun yanı sıra gerek ekonomik gerek ise siyasi baskılarla ülkemizin tarımına müdahale edilmekte, kısır tohumların ekimi teşvik edilmektedir. Oysa bunlardan ikinci defa ürün almanın imkanı olmadığı için ülkemizin otomatikman dışarı bağımlılığı devam etmektedir. Bu tohumun gelişmesi için atılan ithal gübre toprağın yapısını değiştirmekte ve koşullandırmaktadır. Ayrıca yine bilinçsizce veya kastlı olarak tarımı ve köylüyü destekleyen bu konuda araştırmalar yapan devlet kurumları kapatılmakta veya işlevsiz bırakılmaktadır. Ayrıca ülkemizde yerli ürünlerin ıslahı – tohum yetiştiriciliği üzerine araştırma yapacak özel kurum ve enstitüler engellenmekte önlerine problemler çıkarılmaktadır.
Şimdiye kadar anlatılanlar çerçevesinde halihazırda tarımımız ve meyveciliğimizin içinde bulunduğu mevcut durumun daha önce belirtmiş olduğum gibi büyük güçlerin ülkemizin ekonomisine ile sosyo – ekonomik ve kültürel yapısına yönelik bilinçli yapılmakta olan bir asimetrik savaşa özgü bir saldırı yöntemi olduğuna dair çok kuvvetli kanıtlar vardır.
Peki ülkemiz olarak bu küresel saldırılara karşı milli değer ve ekonomimizi nasıl koruyabilir ve bunun için ne tür tedbirler alabiliriz. Çünkü aksi halde soyso adalet kavramı zarar görecek, özellikle Anadolu’da çiftçilikle geçinen insanlarımız çok mağdur olacaktır. Bu tür bir sürecin ülkemizin içinde bulunduğu kriz ortamında daha da büyük sorunlara sebep olacağı ve hatta toplumsal bir çatışmaya götüreceği devlet yöneten siyasiler ve bürokratlar tarafından dikkate alınmalıdır.
1 - Türkiye’yi tek taraflı boyunduruğa alan (Gümrük Birliği anlaşması gibi) veya hazır olmadığımız hususlarda tarafımızdan talepler isteyen – bekleyen birlik ve örgütlerden derhal ayrılmalı, üreticiler ezdirilmemelidir.
2 - Avrupa Birliği ile yapılan müzakerelerdeki tarım başlıklı maddeler gündemde olduğu taktirde ülkemiz üreticilerinin içinde bulunduğu mevcut durum göz önünde tutulmalı, aleyhine görüldüğü durumlarda o maddeler görüşmeye dahil edilmemeli veya askıya alınmalıdır.
3 - Tarıma sekte vuracak veya o sahada faaliyet gösteren üreticilerin korumaya alınmadığı durumlarda o kalemlerin ithalatı yasaklanmalıdır.
4 - Çiftçilik ile uğraşan kesimin üretimde bulunması halinde teşvikler uygulanmalıdır. Bunlar düşük faizli olmalıdır.
5 - Üreticilerin yaşadıkları köy – belde ve ilçe bazında örgütlenmeleri teşvik edilmeli, devlet kooperatiflere her tür desteği göstermelidir.
6 - Devlet üretici ile tüketici arasındaki kesimin kar oranlarına müdahil olmalı bu sahada serbest piyasa kurallarının uygulanmasına müsaade etmemelidir. Kar marjları devlet ve kurumları tarafından tespit edilmelidir. Aksi durum kırsal alandaki üretici kısmın elindeki ürünü yok pahasına elden çıkartmasına sebep olurken ürünün ulaştığı tüketicinin fahiş fiyata satın almasına sebep olmaktadır. Bu durumda en çok kar eden kesim kabzımallar olmaktadır.
7 - Köylünün kullandığı iş makinalarının akaryakıtlar ile kullandıkları elektriğin üretim maksatlı harcandığı göz önünde tutularak köylüye – üreticiye özel kullanım bedelinin çok daha altında verilmesi sağlanmalıdır.
8 - Toprak ve Su Araştırma Enstitüsü Türkiye çapında bir analiz kampanyası başlatarak toprakların tekrar analiz edilmesi ve uygun toprağa uygun mahsulün ekimi hususunda tavsiyelerde bulunmalıdır.
9 - Tarıma ve meyveciliğe elverişli araziler titizlikle tespit edilmeli bu tür yerlerin yerine – yakınına sanayi tesisi yapılmamalıdır.
10- Türkiye mevcut tarım alanları ve ziraatle uğraşan insanları ile eskisi gibi dünya tarımı ile gıda üretiminde dünyada söz sahibi olmak istiyorsa, mutlaka başka ülkelerin kendileri veya birlikleri gibi oluşturmuş oldukları standardizasyon koşullarının benzerlerini kendi oluşturmalı ve bunları dünya tarım örgütü ile diğer ülkelere kabul ettirmelidir.
11- Toprak verimliliğini, düşürücü veya yetişen ürününün kalitesini – sıhhatini etkileyecek yapımı planlanan tesis ve projelerden vazgeçilmelidir. Sözgelimi bunlardan biri Aydın’dan İzmir’e uzanacak olan bir otoban projesidir. Bu projenin gerçekleşmesi durumunda Türkiye’nin en mümbit ovaları içinden geçecek olan bu otobanın iki tarafından yol boyunca 10 km lik iki şeridin otobanı kullanan araçlardan çıkacak kurşun dioksitten etkileneceği ve bu yüzden burada yetişecek olan ürünlerin tüketiminin sağlık açısından tehlikeli olacağı uzman bilim adamları tarafından ifade edilmektedir.
12- Devlet tarafından tohum ve meyve islahı üzerine çalışmalar yapacak enstitüler kurulmalıdır. Özel enstitülerin kurulması teşvik edilmeli gerektiğinde desteklenmelidir. Tarımda dışarı bağımlılığımıza sebep olan zirai ilaçlar, araç ve gereçler, gübrelerin ülkemizde üretilmesi için şirketler özendirilmeli, gerektiğinde devlet teşvikleri gündeme alınmalıdır.
13- Tarım için olmazsa olmaz olan suyun tespiti ve çıkarılması hususunda devletin ilgili kurumu ile yerel yönetimler kampanya başlatmalı, çiftçilerin suya daha kolay ve ucuz yolla temini sağlanmalıdır.
14- Devlet yönetiminde bulunan kesim dirayetli davranarak onlarca yıldır ertelenen ve ülkemizi insanlarını fakirlik ve yaşadıkları yerleri terk ederek şehirlere göç etmesine sebep olan ama bundan daha da önemlisi terör olaylarının ana kaynaklarından biri olan toprak adaletsizliği sorununu gidermeli, adil bir toprak reformu gerçekleştirmelidir. Böylelikle topraksız köylü kalmayacağı gibi şehre göç etmiş ve zor şartlar altında yaşayan insanlarımızda geri dönecek böylelikle üretime arzu edilen katkıyı sağlayacaklardır.
15- Bir dönem uygulanmış ve ama karşılığı alınacağı zaman okulları kapatılan köy enstitülerinin yeniden açılmalıdır. Böylelikle çiftçilik, ekimcilik bilinçli bir şekilde yapılacak aynı zamanda kırsalda yaşam alışkanlıkları reforme edilecektir.
16- Üniversitelerin ziraat ve meyvecilikle ilgili bölümlerinden mezun olan mühendis – teknik personel ziraat ile uğraşan yerleşim birimlerine aynı milli eğitim kadrosundaki öğretmenler gibi gönderilmelidir. Buradaki amaç köylünün her zaman yanında olmak ve onları bilinçli ekim hususunda bilgilendirilmesidir. Bu teknik personelin değerlendirmesi yıl sonu alınan mahsulün oran ve kalitesi üzerinden yapılabilir.
17- Kırsalda küçük köylere dağılmış olan yerleşim birimleri 1970’li yıllarda B.ECEVİT hükümeti zamanında gündeme gelen köykent projesi veya benzeri bir yapılanma ile birleştirilerek daha düzenli, yaşanılabilir, her tür hizmete daha kolay ulaşılabilir belde veya ilçelere dönüştürülebilir. Böylelikle kırsal kesimde yaşayan insanlara şehir ortamı oluşturulmuş olur.
18- Üreticilerin kooperatif ve benzeri örgütlenmeleri sağlanarak kendilerini daha iyi ifade edebilmeleri, ürünlerinin ederlerinin hakkını daha iyi tespit edebilmeleri sağlanmalıdır.
19- Mahsulün tarladan veya bahçeden çıktıktan sonra yerinde işlenmesi amaç edilmeli bu maksatla fabrika ve tesisler yerinde kurulmalıdır. Şehirlere ve limanlara nakliyesi gerekli olanlar için karayolları ve özelliklede ucuz bir nakliye vasıtası olan demiryollarının yaygınlaştırılması gerekmektedir.
20- Maddi durumu zayıf çiftçilerin, ekincilerin bulunduğu yerlerde devlet tarafından bir tarım araçları makine parkı oluşturulmalı, ihtiyaç sahibi köylünün işleri görülmelidir. Bu hizmetin bedeli ancak ekinin bedeli alındıktaktan sonra tahsil edilmelidir.
21- Kırsal kesimde yaşayan ve üretici oldukları tespit edilen vatandaşlarımız banka ve tefecilerden kurtarılmalı – onlara karşı korunmalıdır. Ziraatçilerimize hizmet etmek için kurulmuş olan bankamız daha da kuvvetlendirilmeli, üreticilere en uygun faizleri şartları gözetilerek kredi verilmelidir.
22- Türkiye geleceğini planlarken tarım ve gıda sektörünü olmaz ise olmazlarından görüp, stratejik planlamada öncelikli sıralamasında başlarda yer vermelidir.
23- Çocuklarımızın daha ilkokul çağında tarım, bitkiler ve ekoloji hususunda bilgilerilmesi için Milli Eğitim Bakanlığı okullarda yeni bir müfredat düzenlemesi yaparak bunların ders olarak okullarımızda okutulmasının zorunlu tutulması hususunda tedbirler almalıdır.
Yukarda ziraat ile uğraşan kesim için yapılması gerekenlerin ancak bir kısmı belirtilmiştir. Unutulmamalıdır ki Türkiye’yi aynı konumdaki diğer ülkeler gibi çok kötü ve zor şartlar beklenmektedir. Bu kriz koşullarında özellikle kırsalda kendini bakmakta, geçinmekte zorluk çekecek insanlarımız tek yol olarak şehre göçmek zorunda kalacaklardır. Bu durumda ise zaten daha önce ki göçler dolayısı ile sanayi kentlerindeki aşırı yığılmanın getirdiği huzursuzluğa, mevcut krizin oluşturduğu işsizlik sorununun da giderek arttığı göz önüne alındığında kentlerde güvenlik açısından çok büyük sorunların ortaya çıkacağı kesindir. Eğer yukarda belirtilen hususların en azından bir kısma dikkate alınarak bu hususta çalışmalar yapılırsa belki şehirlere daha önceden göçmüş ve yığılmaya sebep olmuş vatandaşlarımızında geriye, topraklarına dönerek üretime katkı sağlamaları mümkün olacaktır. Bu yolla aynı zamanda sosyal barışta sağlanacaktır.
H.OKAN BALCIOGLU
|
|
|
| Kurban Eti Saklama Koşulları |
|
Yazar: Zooteknist - 10-14-2010, 06:16 PM - Forum: Zootekni
- Yorum Yok
|
 |
KURBAN ETİ NASIL SAKLANMALI
Kurban etlerinin, kesimin ardından yaklaşık 5-6 saat 14 derecenin altında bekletildikten sonra buzdolabına kaldırılması ve en az bir gün sonra tüketilmesinin gerekir.
Kesimden sonra kurban etlerinin, parçalar halinde temiz kaplara konulması ve güneş görmeyen yerde, 14 derecenin altında hava almadan dinlendirilmesinin öneriliyor.
Kesim sıcaklığının düşmesi için, en az 5-6 saat bekletildikten sonra buzdolabına kaldırılmalıdır. Kurbanlık etler, henüz kesim sıcaklığında iken buzdolabına, poşet içinde veya hava almayacak durumda büyük parçalar halinde üst üste konulmamalıdır. Bu durumda buzdolabının ısısı, etin iç kısmını soğutmaya yetmeyeceği için çok kısa sürede (2. gün) bozulma ve kokuşma, hatta yeşillenme görülür. Böyle kısımlar kesinlikle tüketilmemeli, hemen atılmalıdır. Kurbanlık etin dayanma süresi, kesim kalitesine ve et parçasının büyüklüğüne göre değişmekle beraber, normal buzdolabı koşullarında 5-6 gündür. Bu süre, kıymada genellikle 3 gündür. Eğer daha uzun süre muhafaza düşünülüyorsa etler derin dondurucuda (eksi 18 derece) muhafaza edilmelidir.
KESİMDEN SONRA TÜKETİLEN ETİN HAZMI ZOR OLUR
Hayvan kesildiğinde etinin sert olduğuna işaret edilen rehberde, taze etin pişirilmesi ve hazmının zor olduğu bilgisi veriliyor. Kesilen etlerin, en az 24 saat buzdolabında bekletilmesi öneriliyor.
Çok yüksek ısıda uzun süre pişirme ve kızartma yönteminin, kanserojen maddelerin oluşumuna yol açar. Bu nedenle de etlerin sebzelerle birlikte pişirilmesi ve tüketilmesi, besin çeşitliliğinin sağlanması, sebzelerde bulunan C vitamininin etlerde bulunan demirin emilimini artırması açısından sağlıklı bir yöntemdir. Etler ızgarada pişirilirken, ateşle arasındaki uzaklık eti yakmayacak, kömürleşme sağlamayacak şekilde ayarlanmalıdır. Etlerin iç sıcaklığı en az 75 derece olmalıdır. Çok yüksek ısı, dış yüzeyinin yanmasına ve su kaybının fazla olmasına yol açacağı için besin kaybını artırır. Etlerin haşlanarak pişirilmesi, sağlıklı olmasının yanı sıra ette olması muhtemel parazitlerin insana geçmesini de büyük ölçüde engeller.
Etlerin küçük parçalar halinde buzdolabının buzluk kısmında veya derin dondurucuda saklanması gerekir ve etlerin buzlukta (eski 2 derece) birkaç hafta, derin dondurucuda (eksi 18 derece) ise 3 ay saklanabileir.
DONMUŞ ETLERİ, KALORİFER YA DA SOBA ÜZERİNDE ÇÖZDÜRMEYİN
Buzdolabından çıkarıldıktan sonra çözdürülen etlerin tekrar dondurulmaması gerekir. Bu çok önemlidir.
Donmuş etler, buzdolabında çözdürülmelidir. Çabuk çözünmesi amacıyla kalorifer ve soba üzerinde ya da oda sıcaklığında bekletme sakıncalı yöntemdir. Ete dokunurken ellerin temiz ve kuru olmasına dikkat edilmelidir. Pişmiş etler, oda sıcaklığında 2 saatten fazla kalmamalıdır. Çiğ eti hazırlamadan, hazırlarken ve sonra, ellerin 20 saniye boyunca yıkanması gerekiyor. Çapraz bulaşmayı önlemek için 2 ayrı kesme tahtası kullanın. Kesme tahtalarından birini çiğ etler, öbürünü meyve ve sebzeler için kullanın.
|
|
|
| 2010 Kurbanlık Seçimi |
|
Yazar: Zooteknist - 10-14-2010, 05:47 PM - Forum: Zootekni
- Yorum (1)
|
 |
Kurbanlık Seçimi Nasıl Yapılmalıdır?
Ağız tadıyla, hiçbir sağlık sorunu yaşamadan sağlık-afiyet içinde Kurban Bayramı geçirebilmenin ilk adımı doğru kurbanlık seçmektir. [COLOR="Red"]İşte kurbanlık seçmenin püf noktaları:
[/COLOR]- [B]
- Seçilecek kurbanlık herşeyden önce sağlıklı olmalıdır. Zaten kurbanınızın Allah katında kabul olabilmesi için de sağlıklı olaması şarttır. Sağlığınız itibariyle de bu husus çok önemlidir.
- Koyun ve keçi gibi küçükbaşların 1(bir), sığır ve manda gibi büyükbaşların 2(iki), devenin de 5(beş) yaşını doldurmuş olması gerekir.
- Sağlıklı hayvanın burun kısmı ve nemli parlak olurken, enfeksiyonlu hayvanların burunları kuru ve çatlak olur.
- Sağlıklı hayvanların gözleri parlak olur. Canlı ve haraketlidir. Sağlıklı - neşeli bir görüntüsü vardır. Kılları veya yapağısı vücüduna yapışıktır, dökülmez. Ve parlak görütüsü vardır.
- Satın alınacak kurbanlık topal, kör, sakat olmamalıdır. Boynuzları kırık olmamalıdır.
- İyi bir kurban arkadan bakıldığında küp şeklinde görülmelidir. Üçgen veya kare şeklinde bir yapı olmamalıdır. Üçgen ve kare görünüm zayıf ve sağlıksız hayvanların görüntüsüdür.
- Küçükbaş hayvanları seçerken, kurbanlıklar bel bölgesinden sıkıldığında, ele kemik gelmemelidir. Omurgasını tuttuğumuzda, sert bir omurganın ele gelmesi hayvanın zayıf olduğunu gösterir.
- Dişi kurbanlıkların memeleri çatlak ve kızarık olmamalıdır. Bu tür durumlar enfeksiyon olduğunun göstergesidir.
- Kurbanlığın erkek cinsiyet olmasına özen gösterilmelidir. Erkek hayvanlar dişilere nispeten hızlı gelişir ve vücutlarındaki kas miktarı fazla olduğundan yağlanma azdır. Büyükbaşlarda tosun veya düveler(doğum yapmamış dişi sığır) tercih edilmelidir. Yeni doğum yapmış ineklerin eti sert olur. Bu sertlik ineğin yaşı ve yaptığı doğum miktarınca artar. Düveler henüz doğum yapmadığı için, ergin çağa henüz tam ulaşmadığı için kendini geliştirme anlamında enerji topluyor. Bu da yağ değil kas şeklinde oluyor.
- Seçilecek hayvan çok yaşlı olmamalıdır. Yaşlı hayvanlarda sağlık sorunları fazla olur. Ayrıca yaşlı hayvanlarda yağ birikimi fazla olacağından et kalitesinde düşüşler olur. Kolesterol riski yüksek olan kalp-damar hastalarının olabildiğince yağ oranı düşük hayvanların etini tercih etmesi gerekir.
- Çok uzun yoldan getirilen ve en az birgün dinlendirilmeden kesilen hayvanların et kalitesi düşer. Hayvanlar strese girdiğinde de depolarındaki glikojeni kulllanmaya başlıyor. Bu durum da, etin renk ve tadında değişime neden oluyor, etin kalitesini azaltıyor. Ayrıca stres altında kesilen hayvanın eti normalden iki kat daha sert olur. Kaliteli ve yumuşak bir et yemek için, vatandaşların kurbanlıkları çok fazla yorulmaması, kovalamaması ve hayvanlara kötü davranmaması gerekir.
- Büyükbaş kurbanlık alırken hayvanın Veteriner Sağlık Raporu ve Menşei Şahadetnamesi alınmalıdır.
[/B]
|
|
|
| Laden Bitkisinin Faydaları |
|
Yazar: Mr.Muhendis - 10-13-2010, 01:48 PM - Forum: Şifalı Bitkiler
- Yorum Yok
|
 |
Latincesi : Cistus creticus
Yaygın kullanımlar :
* girit ladeni
* laden çiçeği
* keçisakalı
* keçi sakalı
Tanıtım :
* Ladengiller familyasından; İç Anadolu ve sahil bölgelerinde yetişen, kış aylarında yaprak dökmeyen, yeşil bodur bir çalıdır.
* Yaprakları karşılıklı dizilmiştir.
* Çiçekleri büyük, beyaz veya pembe renklidir.
* Meyveleri kapsüldür.
* İçeriğinde Ladan denilen zamk vardır.
Faydaları :
* Balgam söktürür.
* Nezleyi keser.
* Dizanteride faydalıdır.
* Parfümeride kullanılır.
|
|
|
|