Hoşgeldin, Ziyaretçi
Sitemizden yararlanabilmek için kayıt olmalısınız.

Kullanıcı Adı
  

Şifreniz
  





Forumda Ara

(Gelişmiş Arama)

Forum İstatistikleri
» Toplam Üyeler 56.783
» Son Üye Slckcdag
» Toplam Konular 12.167
» Toplam Yorumlar 30.169

Detaylı İstatistikler

Kimler Çevrimiçi
Şu anda 1981 aktif kullanıcı var.
» (0 Üye - 1976 Ziyaretçi)
Applebot, Bing, Facebook, Google, Yandex

Son Yazılanlar
Genel Meyvecilik Ders Not...
Forum: Ders Notları
Son Yorum: Mr.Muhendis
3 saat önce
» Yorum 0
» Okunma 19
ziraatciyiz.com: Çiftçi R...
Forum: Kuruluş ve Site Tanıtımları
Son Yorum: Mr.Muhendis
Bugün, 05:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 43
meyve.biz: Meyveler ve Me...
Forum: Kuruluş ve Site Tanıtımları
Son Yorum: Mr.Muhendis
Bugün, 05:42 AM
» Yorum 0
» Okunma 30
ziraatciyiz.net: Tarla Bi...
Forum: Kuruluş ve Site Tanıtımları
Son Yorum: Mr.Muhendis
Bugün, 05:41 AM
» Yorum 0
» Okunma 29
ziraatciyiz.org: Ziraat Ö...
Forum: Kuruluş ve Site Tanıtımları
Son Yorum: Mr.Muhendis
Bugün, 05:40 AM
» Yorum 0
» Okunma 26
Ereğli Ziraat Fakültesi B...
Forum: Üniversiteler ve Ziraat Fakülteleri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:09 PM
» Yorum 0
» Okunma 58.348
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Üniversiteler ve Ziraat Fakülteleri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:08 PM
» Yorum 0
» Okunma 8.187
Ereğli Ziraat Fakültesi T...
Forum: Üniversiteler ve Ziraat Fakülteleri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:05 PM
» Yorum 0
» Okunma 484
Konya Necmettin Erbakan Ü...
Forum: Üniversiteler ve Ziraat Fakülteleri
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 02:03 PM
» Yorum 0
» Okunma 5.274
Konya Gıda ve Tarım Ünive...
Forum: Dijital ve Akıllı Tarım
Son Yorum: Mr.Muhendis
08-03-2026, 07:43 AM
» Yorum 0
» Okunma 60.577

 
  Keçi Yetiştiriciliğinde Bakım Ve Yönetim Uygulamaları
Yazar: Zooteknist - 10-22-2010, 04:57 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok


1. Çiftleştirme

Keçiler de koyunlar gibi mevsime bağlı poliöstrik, hayvanlar olup sonbaharda günün ışıklı sürülerinin, ışık yoğunluğunun ve hava sıcaklığının düşmesi ile çiftleşme arzusu yani, kızgınlık gösterirler. Kızgınlıkların görüldüğü ve çiftleştirme mevsimi olarak adlandırılan bu dönem batı bölgelerinde Temmuz-Ağustos aylarında görülürken doğuya gidildikçe Eylül-Ekim aylarına sarkmaktadır.

Keçi sürülerinde teke katımı zamanı, keçilerin kızgınlık göstermesi, iklim, yem, mera ve pazarlama koşulları dikkate alınarak belirlenmektedir. Teke katım zamanının belirlenmesinde en önemli faktör doğum ile meralanma dönemi arasında oğlakların yeterince büyümelerine ve meradan yararlanabilecek hale gelmelerine yetebilecek bir süre bulunmasıdır. Yani teke karımı meraların otlamaya elverişli hale geldiği dönemden 3-3.5 ay önce doğumların gerçekleşeceği şekilde ayarlanmalıdır. Türkiye’de tekeler genellikle serbest olarak sürüye katılmakta, 1.5-2 ay süre ile sürü içerisinde kalmakta veya tüm yıl boyunca sürü içerisinde kalmakta veya tüm yıl boyunca sürü içerisinde tutulmaktadırlar. Kızgınlık gösteren keçiler, teke tarafından tesadüfi olarak tohumlanmaktadırlar. Serbest aşım adı verilen bu sistemde teke başına 30-35 dişi hesaplanır. Doğacak oğlakların babalarının belirlenememesi ve çok sayıda teke gerektirmesi serbest aşımın en önemli sakıncalarıdır. Fazla sayıda üstün nitelikli teke bulunmaması nedeniyle bu sistemde genotipik ilerleme sınırlı olmaktadır. Ayrıca üstün nitelikli döller veren tekelerin tanınması ve sürüde öncelikle bunların kullanılması olanaksızdır. Söz konusu sakıncaları ortadan kaldırmak için elden aşım uygulanabilir. Bu yöntemde, kızgın oldukları belirlenen keçiler belirli tekelerle çiftleştirilirler. Böylece doğan oğlakların babaları belirlenebilir ve tekeler herhangi bir dişi ile yalnız bir kez çiftleşeceğinden daha fazla keçiyi döllemeleri mümkün olur. Böylece üstün niteliklere sahip az sayıda teke kullanılmak suretiyle daha fazla genotipik ilerleme sağlanır. Elden aşımda teke başına 80-90 keçi hesap edilir. Yapay tohumlama uygulaması halinde ise tekenin bir ejekülasyonu ile 5-6 keçi tohumlanabilmektedir. Böylece tek bir teke ile 250-300 baş keçinin tohumlanması mümkün olabilir. Keçilere, çiftleştirme mevsiminden önce başlayıp, bu mevsim boyunca sürdürülecek ek yemlemenin flushing etkisi yapacağı ve döl verimini artıracağı unutulmamalıdır.

2. Gebelik ve Doğum

Çiftleşen keçiler gebe kalmadıkları takdirde ortalama olarak 20 günde bir kızgınlık gösterirler. Gebe kalanlar ise kızgınlık göstermeyip 5 aylık gebelik süresi sonunda doğururlar. Keçi sürülerinde % 5 dolayında kısırlık normal sayılmaktadır. Kısırlık oranının yükselmesi için keçilerin çiftleştirme döneminde uygun kondüsyonda olmalarını sağlayacak bir besleme uygulanmalı, sürüde yeterli sayıda teke bulundurulmalı, gebeliğin erken döneminde keçilerde şok etkisi yaratacak davranışlardan kaçınılmalı ve gebeliğin son iki ayında keçilerin beslenmesine özen gösterilmelidir. Bu dönemde keçilere şişmeye neden olacak yemler verilmemeli, hızlı hareket ettirilmemeli, soğuk ve nemden korunmaları sağlanmalıdır. Gebeliğin son dönemi kış mevsiminin sonlarına rastlamaktadır. Bu dönemde işletmenin yem stokları ya çok azalmış ya da tükenmiş olacağından besleme koşulları son derecede kötüdür. Bunun sonucu olarak keçiler zayıf düşer, yavrular iyi gelişemez, zayıf ve dayanıksız doğar, bunlara ek olarak yetersiz besleme sonucu ananın süt verimi de düşük olacağından oğlak ölümleri artar. Bu durumu önlemek için yetiştiricinin kışlık yem stoğunu çok iyi ayarlaması gerekir. Bu dönemde uygulanacak iyi bir besleme düzeni oğlak ölümlerini azaltacağı gibi, süt veriminde artış sağlamak suretiyle yapılan masrafları da karşılayabilmektedir. Doğum döneminde havalar uygun olup keçiler otlatılmaya götürülüyorlarsa yakın meralar tercih edilmeli, doğumun çok yaklaştığı anlaşılan keçiler ağılda bırakılmalı ve doğum merada gerçekleşirse en kısa zamanda oğlağı ile birlikte ağıla getirilmelidir. Doğan oğlaklar kurulanmalı, varsa anası ile birlikte ayrı bir bölmeye alınmalıdır. Doğumdan sonra atılan yavru zarlarını keçinin yememesi için hemen ortamdan uzaklaştırılması ve en iyisi gömülmesi gerekir. Doğum genellikle yardımsız gerçekleşir. Ancak oğlağın anormal gelişi halinde yardım gerekebilir. Bu durumda eller antisptiklendikten sonra müdahale edilmeli, mümkünse veterinere baş vurulmalıdır.

3. Oğlak Büyütme

Doğan oğlaklar kurulanıp ağız ve burunları iyice temizlendikten sonra göbek bağları tendürdiyotlanarak mikrobik bulaşmalar önlenmelidir. Oğlakların doğumdan sonra en kısa süre içerisinde analarını emerek yeterli miktarda kolstrumu almaları sağlanmalıdır. Kolstum hafif bir ishale neden olarak oğlağın sindirim sisteminin temizlenmesini, içerdiği zengin besin maddeleri sayesinde çok iyi beslenmesini ve globülinleri aracılığı ile de ananın bağışıklığını oğlağa geçmesini sağlamaktadır. Oğlak tarafından kolostrumun alınması için en uygun zaman doğumdan sonraki ilk 13 saattir. Emzirme döneminde doğal ve yapay emzirme olmak üzere iki yöntem uygulanabilir. Süt keçisi yetiştiriciliğinde yapay emzirme uygulaması önerilir. Bu yöntemde keçiler sağılmakta, oğlaklara ihtiyaçlarını karşılayacak miktarda süt biberon veya benzer düzenekler aracılığı ile önceden belirlenmiş bir reçete uyarınca içirilmektedir. Böylece oğlakların ihtiyaçlarından fazla süt tüketmeleri önlenmiş olmaktadır. Doğal emzirmede ise oğlakların analarını emmelerine izin verilmektedir. Büyüme döneminde oğlak tarafından tüketilen süt miktarı ile süt emme döneminin uzunluğu büyük önem taşımaktadır. Bu dönemde içilecek süt miktarı ve emzirme döneminin uzunluğu ırka, süt veya süt ürünlerinin pazarlama koşullarına ve büyütmenin yönelik olduğu amaca bağlı olarak değişmektedir. Emzirme süresi genellikle 2-2.5 ay sürmekte ve 4-5 haftadan kısa olmamalıdır. Çünkü bir aylık yaştan daha küçük olan olanakların sindirim sistemi süt dışındaki besin maddelerinden tam olarak yararlanmaya elverişli değildir. Emzirme döneminin başlangıcında süt miktarı az, öğün sayısı fazla iken ilerleyen yaş ile birlikte süt miktarı az, öğün sayısı fazla iken ilerleyen yaş ile birlikte süt miktarı artar/arttırılır iken öğün sayısı azalır/azaltılır. Başlangıçta 400-500 g dolayında olan süt tüketimi daha sonra 2.5 kg’ye kadar artmaktadır. Bütün yüksek fiyatla pazarlanabildiği yerlerde 40-45 gün süren süt emme döneminde oğlak başına içirilecek toplam süt miktarının herhangi bir gelişme geriliğine neden olmaksızın 40 kg’ye kadar düşürülmesi mümkündür. Fakat bu takdirde oğlakların 2. haftadan itibaren kaliteli kuru et ve yoğun yeme alıştırmaları gerekir. Süt emme döneminde oğlaklara sürekli olarak temiz içme suyu sağlaması gerektiği de unutulmamalıdır. Sütten kesim çağına kadar süt ve diğer besin maddeleri ile sağlıklı olarak büyütülen oğlakların damızlık çağına kadar beslenmelerinde özel bir uygulamaya gerek yoktur. Koşulların uygun olması halinde yaşama payı ihtiyaçlarının meradan sağlanması mümkündür. Fakat emzirme döneminin kısa tutulması halinde oğlakların meradan yararlanabilecek çağa kadar elden yemlenmelerine devam edilir. Bu durumda oğlaklara meraya çıkarılıncaya kadar günlük 400-500 g dolayında nitelikli kesif yem verilmelidir.

[COLOR="Red"]4. Keçilerde Numaralama
[/COLOR]
Bugün tüm hayvancılık kollarında numaralama ön koşuldur. Bir sürüde hayvanları teker teker tanıyabilmek, söz konusu hayvanların soy (pedigri), gelişme, verim ve sağlık kayıtlarını tutabilmek ve bu kayıtlara göre ayıklama ve seleksiyon yapabilmek yalnızca numaralama ile olasıdır.

Numaralama esas itibari ile iki şekilde olur:

[COLOR="Blue"]— Grup işaretlenmesi (grupları birbirinden ayırtedebilmek amacıyla yapılır)
— Bireysel numaralama (bir grup içinde bireyleri birbirinden ayıretmek için yapılır).
[/COLOR]
Bireysel numaralama üç yöntemle yapılır:

a) Tetovir (döğme) yöntemi: Bu yöntem tüm numaralama yöntemleri arasında en pratik ve güvenli olanıdır. Bir kez yapıldığında hayvanın yaşamı boyunca kulağında kalır. Bu yöntemi uygulamak için özel tetovir numaralama pensi, numaraları ve boyası gereklidir. Bu yöntem her ne kadar açık renk kulaklı hayvanlara uygulanırsa da, son zamanlarda koyu renk kulaklı hayvanlar için beyaz, yeşil ve kırmızı gibi değişik renkte boyalar piyasaya sürülmüştür. Tetovir pensine hayvana vurulmak istenen numara yerleştirilir ve kulak içine bir defada vurulur. Çivi numaraların deldiği yere ise tetovir boya sürülerek iyice oğuşturulur. Boya deliklere girerek burada kalır ve bir hafta sonra okunabilir. Bu yöntemi uygularken numaranın kulağın tam ortasına olabildiğince kılsız olan yerine vurulması daha sonraki okuma güçlüklerini en aza indirecektir. Tetovir boyası bulunmadığı hallerde iyice dövülmüş kurum ile karıştırılarak bir macun oluşturulur ve bu kullanılabilir. Yine boya bulunmadığı hallerde çıra isi + sade yağ + keçi sütü macun haline getirilerek kullanılabilir. Söz konusu karışımın yerini bazı hallerde soba kurumu ve teksir mürekkebi de rahatlıkla alabilir.

b) Kertik Atma: Bu yöntemde kulağın (sağ ve sol) ön ve arka kenarı, ortası ve ucuna özel penslerle kertik açılır ve her kertik bir sayıya tekabül eder. Kullanılan anahtara bağlı olarak kulağın değişik kenarlarındaki çentikler birler, onlar, yüzler ve binler gibi sayıları gösterir ve bunlar toplandığında hayvanın numarası çıkar. Bu yöntem artık pek kullanılmamaktadır. Bunun nedenleri arasında numara vurmanın zorluğu, kulağı atılan çok sayıda kertiğin hayvanda yarattığı stres ve okuma güçlüğü yer almaktadır. Bu yöntem birer veya ikişer kertiği geçmemek kaydıyla grup işaretlemesinde çok yararlı olmaktadır.

c) Kulağa Küpe Takma: Özel penslerle plastik ve metal küpe numaralar kulağa takılır. Bu yöntemde numaranın kulağın iyice kenarına ve damar üstüne gelecek şekilde takılmaması ve numara taşıyan yüzeyin kulağın iç kısmına gelmesine dikkat edilmelidir. Kulağa çok sıkı takılan küpeler kulak büyüme payı bırakmadığı için kısa sürede düşebilmektedir. Numaraların küpelerini çeşitli nedenlerle düşmesi bu yöntemin en olumsuz yönüdür. Çok hassas araştırmalarda bu yöntemin yalnız başına kullanılması büyük hatalara neden olabilir.

5. Keçilerde Yaş Tayini

Yaş tayini özellikle hayvan alım - satımında, besicilikle ve hayvan ıslahında çok büyük öneme sahiptir. Çünkü hayvanın yaşı ile verimleri (süt, et ve elyaf) arasında bir ilişki mevcuttur. Genel olarak kayıtlardan, boynuzdan, dişten ve dış görünüşten olmak üzere 4 yaş belirleme yöntemi vardır. Bunlardan en doğru olanı bilgili ve düzenli entansif işletmelerde uygulanan kayıtlardan yaş tayinidir. Daha sonra en güvenli yaş tayini dişten yapılır. Bu yöntemde yalnızca kesici dişlere bakılarak yaş belirlenir. Bilindiği gibi keçilerde 12 tanesi üst çenede ve 20 tanesi de alt çenede olmak üzere toplam 32 diş vardır.
Esas itibari ile yalnızca ön kesici dişlerin süt diş iken daimi dişe değişmesi ve daha sonra bunların yıpranması, aşınması, aralarının açılması ve dökülmesine bakarak yaş tayini yapılır. Ön kesici dişler toplam 4 çifttir ve bunlar şöyle adlandırılır:
[COLOR="Blue"]
Önler : En ortadaki bir çift ön kesici
Birinci ortalar: Önlerin sağında ve solunda yer
ikinci ortalar: Birinci ortalarla sonlar arasındaki
Sonlar: En sonda yer alan ön kesici dişler[/COLOR]

Yeni doğan oğlağın ağzında 3 çift süt ön kesici (önler, birinci ve ikinci ortalar) vardır. Yaklaşık 3 - 4 haftalık olduğunda sonlar da çıkar ve süt ön kesicilerini tamamlar. Keçilerin erken ve geç gelişme özelliklerine bağlı olarak ön üst dişlerin (önler) 15- 18 ay arasında düşer ve yerine daimi dişler çıkar. ikinci yaşına doğru birinci ortalar düşer yerine 2. çift daimi dişler çıkar 24 aylık olunca ikinci süt ortalar düşer ve yerini daimi dişler alır. Hayvanlar 36 aylık olduklarında son süt dişleri de dökerek daimi kesici dişlerini tamamlar. Diğer bir deyişle hayvanın 3 yaşına kadar yaşı oldukça doğru olarak tahmin edilebilir. Bundan sonraki yaşlarda ise büyük hatalar yapılabilir, çünkü diş etlerinin çekilmesi, dişlerin aşın ması, aralanmasına göre yaş tahmini yapılmaktadır.
Boynuzdan yaş tayini özellikle boynuzlu ırklarda kullanılmaktadır. Boynuz üzerinde oluşan belirgin halkaların bu yöntemi savunan yetiştiricilerce bir yaşa tekabül ettiği söylenmektedir. Ancak keçilerde boynuza göre yaş tayini oldukça hatalı olduğu yapılan incelemelere göre saptanmıştır (ŞENGONCA, 1974).
Dış görünüşe göre yaş tayini ancak çağların (oğlak, çebiç, teke ve keçi gibi) belirlenmesi ile olmaktadır. Bu yaş tayininden daha çok dış görünüşe bakarak çağların belirlenmesidir.

6. Kastrasyon

Damızlık dışı veya damızlık fazlası erkeklerin (teke ve oğlakların) eşeysel işlevlerinin durdurulmasına kastrasyon, eneme, burma denir. Bunun başlıca amacı ve yararı karkas kalitesini arttırmak, ete sinen teke kokusunu yok etmek, hayvanda sakinleşme yaratarak alet ekipmana ve bakıcıya zararı önlemektir. Eneme kanlı ve kansız olmak üzere iki yöntemle yapılır. Kanlı yöntemde testis torbası (scrotum) aşağı kısma doğru kesilir ve testisler dışarı çıkarılarak yerine tentürdiyot sürülür. Bu yöntem hayvanda büyük stres yaratabileceği gibi enfeksiyonada neden olabilir. Koyun ve keçicilikte kullanılması pratik ve geçerli değildir. Kansız yöntem ise Burdizzo pensi, etastratör, emaskiatör gibi kastrasyon gereçlerini kullanarak sperma kanalı, kan damarları ve sinirleri içeren spermatik bağın ezilmesidir. Burdizzo pensi ile eneme yaparken her iki testisinde scrotum torbasında olmasına dikkat etmek gerekir. Bu aletle kastrasyon en pratik yöntem olup her yaş hayvana uygulanabilir. Elastratör ile eneme ise scrotumun vücuda yakın olan kısmına lastik halka takarak yapılır. Bu yöntem son derece pratik olmasına karşın gerek lastik halka temininin güçlüğü, gerekse her yaş hayvana uygulanamaması bakımından büyük dezavantaja sahiptir.

7. Doğum Öncesi ve Sonrası Yapılacak İşler

Aşım işlemleri bittikten sonraki 2 ay hayvanların en az besin maddesine gereksinme duydukları zamandır. Sütten kesilmiş ve gebeliğin başındaki keçilerin beslenmesi yaşam payının biraz üzerinde yemle karşılanabilir. Ancak gebeliğin son 4 - 6 haftasında embryonik gelişme çok hızlanır ve bu devrede anaya iyi bakım besleme uygulanmadığı takdirde yavru atma, ölü doğum olabileceği gibi ananın da hayatı söz konusu olabilir. Ayrıca bu devrede iyi bakım besleme uygulanması oğlakların gelişmesini de olumlu yönde etkiler.
Bilindiği gibi keçilerin gebelik süresi 145 - 155 gün arasında değişmekle birlikte ortalama 5 ay veya 150 gündür. Doğumu yaklaşan keçiler için özel bir doğum bölmesi hazırlamak gereklidir. Bu bölme havadar, rüzgardan uzak ve ağılın en sıcak yeri olmalıdır. Ayrıca bol altlık atılarak her gün değiştirilmelidir. Doğumu yaklaşmış hayvanın memeleri şişmiş, meme pembe bir görünüm almıştır. Vulva kızarıktır ve yapışkan bir akıntı vardır. Genellikle doğumda fazla yardıma gerek duymazlar. Ancak çoğuz doğumlarda ana ikinci ve üçüncüyü doğurmak için sancı çekerken doğan oğlağı unutabilir ve kurutulmayan yavru ölebilir. Bu gibi doğumlarda oğlağın kurutulması ve emzirilmesine yardım gereklidir. Öncelikle doğan oğlağın yüzündeki mukus sıvı temizlenir ve oğlağın nefes alması sağlanır daha sonra kurutularak, meme ucundaki ilk damlalar yere sağılır ve sonra kuzu emdirilir. Bilindiği üzere ananın ilk üç günkü sütüne “ağız sütü” veya colostrum denir. Ağızın besin değeri çok yüksek olup mutlaka oğlaklara içirilmelidir. Ağız sütünün bir diğer görevi de içerdiği maddeler nedeniyle bir süre yavruda hastalıklara karşı direnç yaratır.

[COLOR="Red"]8. Verim Kontrolü ve Kayıt Tutma
[/COLOR]
Süt keçilerinde önem sırasına göre kontrolü yapılan verimler şunlardır:

[COLOR="Blue"]- Süt verimi
- Döl verimi
- Gelişme (Besi gücü)
- Kıl verimi
[/COLOR]
Söz konusu verimlere ilişkin kontroller ve kayıt tutma, amaçlı olarak yapılmalıdır. Doğal olarak amaç sürüde ele alınan verimleri artırmanın yanında damızlık seçimi ve ayıklamayı isabetli yapabilmektir.

Bu konuyu yazdır

  Süt Keçilerinin Beslenmesi
Yazar: Zooteknist - 10-22-2010, 04:40 PM - Forum: Zootekni - Yorum Yok


Keçi, çiftlik hayvanları içerisinde kaba yemleri en iyi biçimde değerlendiren türdür. Bu nedenle ergin keçilerin beslenmesi konusunda seyrek olarak sorunlarla karşılaşılmaktadır. Bununla birlikte büyütme döneminde oğlakların, çiftleştirme öncesinde, çiftleştirme mevsimi boyunca ve gebeliğin son iki ayında ise ergin keçilerin beslenmelerine özen gösterilmelidir. Çiftleştirme dönemi öncesi ve bu dönem boyunca uygulanacak zengin besleme yumurtalık aktivitesini arttırır ve fazla sayıda yumurta üretilmesini sağlar. Böylece keçilerden daha fazla sayıda oğlak almak mümkün olur. Gebeliğin son iki aylık döneminde beslemeye özen gösterilmesi ise oğlakların iyi gelişmelerini ve sağlıklı doğmalarını sağladığı gibi, doğumdan sonra ananın daha fazla süt vermesine de katkıda bulunarak oğlakların iyi beslenmelerini sağlamaktadır.
Keçilerin beslenmelerinde önemle durulması gereken bir konu da uygulanmakta olan besleme düzeninde ani değişikliklerden kaçınılmasıdır. Kaba yeme dayalı bir besleme düzeninden kesif yeme geçilmesi veya bunun tersi durumda kesinlikle bir alıştırma dönemi beslemesinin gerektiği, aksi halde çeşitli sindirim sorunlarının ortaya çıkabileceği unutulmamalıdır.
Keçiler yeterli miktarda kaba ve kesif yem sağlanması durumunda yem tüketiminde seçici davranan hayvanlardır. Özellikle kaba yemlerin daha taze ve gevrek kısımlarını tüketip sert kısımlarını bırakırlar. Bu nedenle kaba yemin kıyılarak verilmesi tavsiye edilir.

[COLOR="Red"]1. Besin Madde Gereksinimleri

1.1. Enerji Gereksinimleri[/COLOR]

Tüm yaşam enerji gerektirmektedir. Hayvanın hareket etmesi, vücut sıcaklığını belli bir düzeyde tutması, yavrularını beslemesi ve kendi organizmasına gerekli materyali sağlaması enerji gerektirmektedir. Bu enerjinin kaynağı yiyecekler ve havadır. Yiyeceklerin ısı ve enerjiye dönüşmesi için gerekli oksijen hava ile sağlanır. Yiyeceklerin sahip oldukları potan siyel enerjinin bir kısmı sindirim prosessüslerinde tüketilir; bir kısmı organizma tarafından kullanılır ve alınan fazla enerji ileride kullanılmak üze re değişik fosfat bileşikleri biçiminde depolanır.
Biz keçilerimizi yalnız onların yaşamını sürdürmek için değil, üretim için de besliyoruz. Keçiler yaşama yapı rasyonlarına ek olarak, üretimin kalitesine ve türüne uygun olarak bir rasyon almalıdırlar.
Keçilerin yaşama payı enerji gereksinmelerini bir çok etmen etkilemektedir. Çevre koşulları yaşama payı enerji gereksinmelerinin belirlenmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Öte yandan, keçiler diğer hayvanlardan daha aktiftirler. Sıçramayı ve koşup oynamayı severler. Sonuç olarak yaşama payı enerji gereksinmeleri bu yüksek aktiviteye yansıtılmalıdır. Buna ek olarak, keçiler diğer türlerden çok daha uzun süre yürürler. Sığırlar ve koyunlar günde 5.3 - 6.1 km’de dolaşırken, keçiler günde orta lama olarak 9-10 km gezinirler. İşte gerek yaşamın devamı ve gerekse verimin sağlanması için günlük gerekli enerjinin hayvana sağlanması gerekir. Aksi durumda enerji yetersizliğine bağlı arazlar ortaya çıkmaktadır.

[Resim: saanen2.jpg]


Keçi rasyonlarında enerji yetersizliği en önemli ortak eksikliktir. Böyle bir yetersizlik var olduğu zaman, büyümede gerileme, ağırlık artışında aksama, verimlilikte düşme, süt veriminde gerileme, laktasyon periodun da kısalma, tiftik veya kıl miktar ve kalitesinde düşme ve parazitlere ve hastalıklara karşı direnç azalması gözlenmektedir.
Vücudun gerekli enerjisinin hemen hemen tümü, karbonhidratlardan ve yağlardan sağlanmaktadır. Ancak küçük bir bölümü protein kataboliz masından gelmektedir. Keçilerin rumenlerinde bulunan değişik tipteki mikroorganizmalar, kompleks karbonhidratların çoğunun sindiriminde esas rol oynarlar. Yiyeceklerden gelen total enerjinin % 60 - 70’i karbonhidratlardan ve yağlar dan gelmektedir. Karbonhidratların rumende yıkılması sonucu oluşan uçucu yağ asitleri (asetik asit, propionik asit ve bütirik asit) rumenden emilmekte ve enerji amacıyla kullanılmaktadır. Bu asitler enerji gereksinmelerinin % 40’ını kapatabilirler. Uçucu yağ asitleri rumen düzeyinde büyük miktarda emilirler ve hemen ara metabolizmada kullanılırlar.
Yağlar, yağda eriyen vitaminlerin ve diğer yağda eriyen maddelerin taşıyıcısı olarak hizmet görürlersede, konsantre enerji kaynağı olarak ta kullanılırlar. Genel olarak, yağlardan gelen enerji karbonhidratların enerjisinin 2.25 katı daha fazladır. Bununla beraber, rasyonlarda yağın aşırı miktarı lezzetliliği düşürmekte, rasyon oksidasyona karşı daha duyarlı olmakta ve hayvanlarda ise sindirim bozukluklarına neden olmaktadır.

[Resim: ruckj7gbfi64w23g8g02b.jpg]


Öte yandan, keçiler yemlerini ineklerden daha etkin bir biçimde süte dönüştürürler. Genellikle keçiler aynı miktar besin maddesinden, ineklere nazaran daha fazla, süt oluştururlar. Keçiler yaşama payı için ineklerden daha az ve sindirim ve metabolizma için daha fazla yem tüketirler. Bu olgular doğrudur. 45 -46 kg canlı ağırlıktaki bir keçinin küçük bir gayretle 2.2 - 2.3 litre süt oluşturduğu ve 450-460 kg canlı ağırlıktaki bir ineğin yaklaşık günde 9-10 litre süt mey dana getirdiği bilinmektedir. Sütteki besin maddeleri verilen yemlerdeki besin maddelerinden kaynaklanmaktadır. Her 100 kg canlı ağırlık için keçi, aynı canlı ağırlık için bir inekten günde iki kattan daha çok yem tüketir, çiğner, sindirir ve metabolize eder. Tüm bu prosessüsler enerji gerektirmektedir.

1.2. Protein Gereksinimleri

Genel olarak ruminantlarda sindirim aygıtının özelliği nedeniyle, protein kalitesi sorunu yoktur. Keçiler de ruminantlar ailesindendir. Rumenlerindeki mikroorganizmalar yiyeceklerin proteinlerini dezamine ederler. Oluşan nitrojen fragmanlarını kendi vücut proteinlerinin sentezi için kullanırlar. Ayrıca kalan karbon iskeleti de ya protein veya enerji üretimi için kullanabilirler. Rumende yoğun protein yıkımı nedeniyle keçilerde yem protein kalitesi az önemlidir. Protein veya protein prekürsörü miktarı, keçilerin son ürünleri olan tiftik, et ve süt yüksek düzeyde protein içerdiğinden, keçilerin beslenmesinde önemli bir faktördür. Keçilerin ve diğer ruminantların sindirim aygıtı, ayrıca amonyak ve üre gibi azotlu basit bileşikleri kullanabilen bakteri içermekte ve anılan bileşikleri gerçek proteinlere dönüştürmektedir. Bu gibi mikrobial proteinler yüksek düzeyde sindirilebilirler.
Tiftik ve kıl üretimi için protein gereksinmeleri kesin olarak saptanmamıştır. Öte yandan, kıl veya tiftik yaklaşık olarak tamamen proteindir ve özellikle kükürt içeren aminoasitlerden oluşmuştur. Rasyonun bileşiminden doğrudan veya dolaylı olarak etkilenebilmektedir. Rasyondaki mevcut proteinden yalnız yapağı ağırlığı değil, onun kalitesi de etkilenmektedir. Rasyonun, protein düzeyi oğlaklarda % 16-20, bir yaşındaki erkek oğlaklarda % 15- 18 ve ergin dişilerde % 6.5 - 10.5 olduğu zaman, tiftik büyümesi önemli ölçüde artmaktadır. Bununla beraber, rasyonda protein düzeyi arttığı zaman, yapağı ağırlığı artmakta, kıllar daha kaba olmakta ve bu ise arzu edilmemektedir. Protein miktarları sınırlı tutulan periyodlarda, tiftik ve kıl üretiminde bir düşme meydana gelmekte, fakat lifler daha ince ve daha yüksek kaliteli olmaktadır.
Süt keçilerinin protein gereksinmeleri süt ineklerininkilere benzerdir. Laktasyon, fazla enerji ve protein istediğinden rasyon, maksimum üre tim meydana getirecek şekilde formüllendirilmelidir.
Keçilerde protein beslenmesine ilişkin çok az araştırma vardır. Koyunlarda yapılan denemeler metionin amino asidinin büyüme ve yem üretimi için sınırlayıcı bir amino asid olduğunu ortaya koymuştur. Bundan sonra, sınırlayıcı amino asidler lizin ve treonindir. Sistin amino asidi belli sınırlar içinde metionin yerine kullanılabilmektedir. Metionin ve sistin kükürt içerdiklerinden, bu gibi amino asidlerin rumende sentezi için yeterli prekürsör oluşturulması amacıyla yem kükürt gereksinmeleri yaşamsal önem arzetmektedir. Teorik olarak, protein kaynakları parçalanır ve incebağırsakta absorbe edilirler. Bu durum yüksek kaliteli protein kaynaklarının amino asid kompozisyonunun bütünlüğünü korumağa eğilim göstermektedir. Sıcaklıkla muamele veya besinsel proteinlere bazı aldehidler veya asid tonik gibi maddelerin eklenmesi protein beslenmesi alanında bazı umutlar vermektedir
Rumendeki mikroorganizmalar mevcut çevrede bulunan uygun prekürsörlerden itibaren protein sentezlerler. Bu maddeler arasında en önemlileri protein tabiatında olmayan azotlu NPN dediğimiz bileşiklerdir. Bu bileşikler mikrobial protein sentezleyecek kükürt ve yeterli enerji ile birlikte keçi rasyonlarında kullanılabilmektedir. NPN bileşikleri verilirken, ortamda daha önce enerjinin bulunması gerekir. Bunu sağlamak için hayvanlara enerji kaynaklarından kolayca parçalanabilen karbonhidrat vermelidir. Bununla beraber, NPN bileşikleri süt veren süt keçilerinin rasyonlarına eklenmemelidir.
Üre süt veren dişilere verileceği zaman, üre zehirlenmesine ilişkin pek çok olay rapor edilmiştir. Öte yandan, üre Ankara keçileri için başarı ile kullanılmaktadır. Üre Ankara keçilerinin kuru yemlerine ekleneceği zaman, ek proteinin 1/3’ünden fazla yer almamalıdır. Kükürt, genellikle rasyon azotunun 1 : 10’u kadar olacak düzeyde üreli rasyorılara katılmalıdır.
Öte yandan, selüloz parçalayan bakterilerin büyümesi ve çoğalması için, rasyonda minimum % 5 ham protein bulunmalıdır; şayet proteinlerin oranı daha yüksekse, selülozun yıkım hızı artabilmekte, fakat protein yüzdesi çok yüksek olduğu zaman, bu sindirim randımanı fazla NH üretimi nedeniyle düşmektedir.
Genç ot, yaşlı ottan daha fazla NH oluşturmaktadır zira hücre zarları daha hızlı bir biçimde parçalanırlar ve böylece içeriklerini serbestleştirirler. İçeriklerinin serbest amino asid içeriği önemli ölçüde yüksektir. NPN bileşiklerinden olan ürenin rumende hidrolizi özellikle hızlıdır. Şayet rumende aynı zamanda kolay sindirilebilen karbonhidratlar yoksa, serbestleşen NH miktarları çok önemlidirler. Proteinlerin yıkımı yavaş yavaş yapıldığı zaman, amonyağın büyük bir kısmı amino asid sentezi için bakteriler tarafından kullanılabilmektedir.
Çoğunlukla kullanılan en iyi ek protein kaynakları keten tohumu küspesi, soya küspesi, kuru bira mayası ve pamuk tohumu küspesidir. En iyi ekonomik protein kaynaklarından biri iyi kaliteli yonca kuruotu, kuruot, küb veya pelet haline getirilmiş yemlerdir. Bu, ya ayrı ayrı olarak verilir veya rasyonun kasi yem miktarına uygun miktarda karıştırılır. Kurutulmuş yonca çok mükemmel bir protein kaynağıdır.
Sabahları keçi ağıllarındaki ağır amonyak kokusu, rasyondaki proteinleri bozukluğunu veya çok fazla olduğunu ve bunun doğal sonucu olarak aşırı azot ekskresyonunu gösteren yararlı bir belirtidir. Salık verilen miktarda yem alan bir keçinin büyümesi veya süt miktarı beklenenden aşağı düşerse, en etkini rasyondaki proteinin biçimini değiştirmektir.
Sonuç olarak keçilere orta miktarlarda ve değişik biçimlerde protein verilirse, daha ekonomik olarak değerlendirilirler. Pratikte aşağıdaki miktarlar salık verilmektedir.
Büyüme için 1 kısım sindirilir ham protein + 7 kısım NB
Yaşama payı için 1 kısım sindirilir ham protein + 10 kısım NB
Süt üretimi için : 227 gr sindirilir ham protein + 1476 NB 4.50 litre süt için yeterlidir.
Bu miktarlar, şayet taze ot veya kuru ot ve yahut hububatça zengin bir karışım halinde verilirse, çok uygun bir yemleme oluşturacaktır. Şayet küspe olarak verilirse, çok düşük miktarı gereksinmeyi karşılayacaktır.
Keçilerde protein yetersizliğine ilişkin semptomlar iştahsızlık, ağırlık kaybı, büyümede gerileme, süt veriminde düşme ve tek yavru oluşturma biçiminde ortaya çıkarlar. Ciddi yokluklar, sindirim yetersizliğine, anemi ye veya ödemlere neden olmaktadır.

1.3. Mineraller

Çiftlik hayvanlarının mineral madde gereksinmeleri genellikle değişiktir. Bir sürünün her tipinin göreceli gereksinmesi küçük ölçüde onların vücut büyüklüklerine, büyük ölçüde sindirim organlarının nispi önemine ve ürettikleri ürünlerin doğasına bağlıdır. Büyük sindirim sistemine sahip hayvanlar, vücutlarına, oranla büyük miktarlarda mineral madde gereksinmesine sahiptirler. Yumurtalar ve süt büyük miktarda mineral madde gereksinmesini gerektiren ürünlerdir.
Keçiler seçkin bir mineral madde gereksinmesine sahiptirler. Keçiler yüksek metabolik aktiviteye sahiptirler. Keçiler, yüksek metabolik nispete sahip küçük beden, vücudunun en az 1/3’ünu işgal eden sindirim sistemi ve minerallerce ineklerden daha zengin süt üreten ve hacımca koyunlarınkinden daha büyük hayvanlardır.
Keçiler uygun şekilde verimli olan toprakta yetişen iyi kaliteli kuru otla beraber iyi kesif yemle beslenirlerse de, yine de mineral maddelerin yokluğundan kaynaklanan bir çok sorun ortaya çıkar. Keçilerin mineral madde gereksinmeleri koyunlarınkine benzerdir.

1.3.1. Makro Mineraller

Hayvanların fizyolojik olarak gereksinmelerinin karşılanmasında yararlanılan makro minerallerden keçilerin beslenmesinde sadece tuz (Na ve d), Ca, P ve kükürt dikkatle üzerinde durulması gereken minerallerdir.

1.3.1.1. NaCI

Keçiler tarafından gereksinme duyulduğu gösterilen değişik makro minerallerden tuz (NaCl), muhtemelen keçilerin rasyonlarında yetersiz olmakta ve sağlanması en kolay olan minerallerden biridir. Keçiler ister merada ister ağılda olsunlar, her zaman tuz, karışımlar biçiminde verilmelidir. Keçiler blok tuzlar gereksinmelerini karşılayacak durumda değildirler. Tuz, mineral karışım halinde serbestçe verilmelidir veya serbestçe sunulan konsantre karışımlarda rasyon miktarına göre sağlanmalıdır.
NaCl hücrelerde osmotik basıncın muhafazasına yardım etmektedir. Bu basınç sayesinde hücrelere besin maddelerinin transferi sağlanmaktadır. Na aynı zamanda yağların ve karbonhidratların sindirimine yardım eden safranın yapımı için de önemlidir; ve klor, protein sindirimi için büyük bir öneme sahip olan mide özsuyundaki hidroklorik asidin oluşması için de gereklidir.

NaCl yokluğunda ortaya çıkan semptomlar:
İştahın azalması, zayıflama, süt üretiminde düşme, gözlerde donukluk, gözlenir. Akut yokluk semptomları ise; titreme, zafiyet, kalp rahatsızlığı ve sonunda ölüm vukua gelmektedir.
Yemlere % 0.5 tuz eklenmesi salık verilmektedir.

1.3.1.2. Kalsiyum ve Fosfor

Kalsiyum ve fosfor keçilerin iskeletlerinin esas kemponentleridirler ve yaşamsal prosessüslerinin oluşmasında esansiyeldirler. Örneğin kalsiyum kan pıhtılaşmasını ve metabolik mekanizmanın kontrolünü ve sihirsel kontrolü ilgilendirmektedir. Fosfor, kaslara ilişkin enerjinin açığa çıkması, yağların sindirimi, yeni hücrelerin yapılması, yerine koyma veya üreme için gereklidir.
Kalsiyum ve fosfor birlikte kemiklerde depolanır. Vücudun gereksinmesi rasyonla sağlanmadığı durumlarda bu iki mineralden biri istenirse, her iki mineral birlikte kemiklerden serbestleşmektedir. Bu iki mineral her zaman biribirine bağlıdır. Kalsiyum yokluğu fosfor yokluğuna karşı bir etki meydana getirmektedir. Kanda kalsiyum yetersizliği olduğu zaman keçiler aşırı yorulmağa eğilim gösterirler. Yüksek derecede uyarılırlar ve bu nedenle yıpranırlar ve çökerler.
Fosfor yetersizliğinde hayvanlar bir çok biçimler almakta, fakat ekseriya oldukça sıkıntılı ve yaşama, duygusuz tavır gösterirler. Pek çok ot, iyi kalsiyum kaynaklarıdırlar, fakat fosfor miktarı çok daha düşüktür. Çayır otları ve silajlar esasında kalsiyum içeriği bakımından düşük olduğu halde, baklagiller mükemmel kalsiyum kaynaklarıdırlar. Hububat daneleri, küspeler, genç çayır otları veya genç yeşil hububatlar fosfor kaynaklarıdırlar. Öte yandan, keçilenin rasyonlarında Ca : P oranı önemlidir, ideal olarak, keçilerin rasyonu 1.4 : 1 - 4 : 1 şeklinde bir Ca : P oranına sahip olmalıdır. Bunun yanında ruminantların 7 : 1 den daha büyük oranlara tolerans gösterdikleri gözlenmiştir. Üretim kalsiyum ve fosfor talebini arttırmaktadır. Büyüme (kemik gelişmesi ve laktasyon bu mineral maddelerden özellikle kalsiyumdan önemli miktarda gerektirmektedir. Gebelik ve laktasyon başında bu minerallerin şiddetli bir dengesizliği varsa, süt humması meydana gelmektedir. Erkeklerde, kalsiyumun fosfora oranında bir dengesizlik varsa, ekseriya üriner taşların oluşumu görülür. Tüm doğal kaba yemlerde, keçiler için fosforu dengelemek için yeterli kalsiyum vardır. Fakat fosfor kronik olarak doğada yetersizdir. Kalsiyum yetersizliği samptomları doğal değildir, çok şiddetli ve sıkça görülür. Fosfor yetersizliği doğada kronik ve semptomları da ılımlıdır. Öte yandan, ek mineral karmanın miktar ve kaynağı, total rasyonun mineral kompozisyonuna bağlıdır. Kalsiyum gerektiği yer ve zamanda genellikle kireç taşı, istenen mineraldir. Fosfor gerektiğinde, genellikle monosodyum fosfat, disodyum fosfat, sodyum tripolifosfat veya fosforik asit biçiminde sağlanmalıdır. Kalsiyum ve fosfor gerektiği yerde, en çok kullanılan dikalsiyum fosfat, flüoru alınmış fosfattır. Ek mineraller rasyona katılmak veya serbest biçimde verilmelidir. Ekseriye dikalsiyum fosfat eşit miktarlarda tuzla karıştırılmalıdır ve serbestçe keçilere uygulanmalıdır.

1.3.1.3. Kükürt

Kükürt, önemli iki amino asidin (metionin ve sistin) anahtar yapıcısı olduğundan NPN kaynakları kullanıldığı zaman keçilerin rasyonlarına katılmalıdır. Bu kükürt eklenmesi rumen mikroorganizmaları tarafından amino asidlere dahil edilmektedir. Elementel kükürt veya sülfat biçimindeki kükürt, etkin bir biçimde kullanılabilmektedir. Üre veya diğer NPN kaynakları kullanılacağı zaman, besinsel azotun kükürde oranı yaklaşık olarak daha önce söylendiği gibi 10:1 dir.

1.3.2. İz Elementler = Mikro Mineraller

Keçi rasyonları iz elementlerce nadiren yoksundurlar. Ağır laktasyon devresinde keçileri veya kıraç meralarda otlayan keçileri yokluk olasılığına karşı korumak için, iz mineral karışımını esas alan karışımdan sınırlı miktarda eklemek salık verilmektedir. Absorpsiyon için onların var lığını etkileyen mineraller arasında pek çok ilişki olduğundan bir iz mineral karışımı kullanılacağı zaman, çok dikkat edilmelidir.

1.4. Vitaminler

Keçilerin vitamin gereksinmeleri üzerinde çok az araştırma yapılmıştır. Vitamin A keçilerin rasyonlarına koşulların gereklerine göre katılan vitamindir. Bazen vitamin D ve E, yoklukların engellenmesi için vitamin A ile birlikte enjekte edilmektedir.

1.4.1. Vitamin A

Vitamin A yoklukları, düşük kaliteli otlarla besleme yapıldığı zaman ortaya çıkmaktadır. Kötü hava koşullarında veya genel olarak uzun süre depolarda kalan otlar karotenlerinin çoğunu kaybederler. Bu nedenle, vitamin A rasyonlara eklenmelidir. Vitamin A yokluğunda keçilerde gece körlüğü, düşük üreme performansı, vücuttaki epitel hücrelerin keratinizasyonu ve kemik deformasyonları görülür.

Ek vitamin A iki yolla verilir:
- Rasyonlara eklenerek,
- intramüsküler yolla enjekte edilerek.

1.4.2. Vitamin D

Vitamin D güneşte kurutulan yiyeceklerde bol olduğundan ve güneş ışınlarına maruz kalan vücutta sentezlenebildiğinden rasyonlara eklemeye gerek yoktur. Bununla beraber, Vitamin D’nin fizyolojik gereksinmeleri kalsiyum ve fosfor dengesizliği olduğu zaman, artmaktadır. Güneşe maruz kalmayan genç oğlaklara ek vitamin D verilmelidir.

1.4.3. Vitamin E

Normal olarak vitamin E büyük miktarlarda keçi rasyonlarında bulunurlar ve eklemek zorunlu değildir. Üreticiler vitamin E ile selenyum arasındaki ilişkiyi, şayet bölgede selenyum yokluğu varsa, bilmelidirler. Selenyum, vitamin E'nin yapısına katılır. Bu mineral eksikliğinde vitamin E eksikliği de görülür. Vitamin E antioksidan özelliktedir ve üremede çok önemli metabolik faaliyetlerde bulunur.

1.4.4. Diğer Vitaminler

Ruminant olmayan değişik hayvanlardan farklı olarak, keçiler rumenlerinin mikroflorasının aksiyonuna bağlı olarak pek çok vitamini sentezleme yeteneğine sahiptirler. Ergin keçilerde, faal durumdaki rumenin mikroorganizmaları B kompleksi vitaminleri ve vitamin K’yı sentezlerler. Vitamin C dokularda sentezlenir. Bununla beraber, yeni doğan oğlaklarda rumen iyi gelişmemiştir ve rumenin mikroflorası B vitaminlerinden uygun miktarlarda sentezlemeğe yeterli miktarlarda değildirler; B vitamin kompleksi süte veya süt ikame yemine eklenir.

Bu konuyu yazdır

  Tahıllar Ders Sunusu
Yazar: genc__osman - 10-22-2010, 11:24 AM - Forum: Ders Notları - Yorum (3)

Tarla bitkileri, tahıllar hakkında görsel bir sunu... :thumbup:

İNDİR

Bu konuyu yazdır

  Yemeklik Dane Baklagiller
Yazar: genc__osman - 10-22-2010, 10:59 AM - Forum: Ders Notları - Yorum (1)

Tarla bitkileri bölümüne ait yemeklik dane baklagiller ders notudur. Power Point Sunusu şeklinde hazırlanmıştır. Aşağıdaki bağlantıdan indirebilirsiniz.


İNDİR

Bu konuyu yazdır

  Sera İklimlendirme Tekniği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:39 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum (5)

[Resim: 282_20080707_095743.jpg]

Boyutlar: 21.5x30 cm
Sayfa: 320
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

1 PSİKROMETRİ
- Kuru ve Nemli Havanın Bileşimi
- Standart Atmosfer
- İdeal Gaz Yasası
- Dalton Yasası
- Psikrometrik Özellikler
- Mutlak Nem
- Bağıl Nem
- Doyma Derecesi
- Özgül Hacim
- Sıcaklık
- Kuru Termometre Sıcaklığı
- Yaş Termometre Sıcaklığı
- Çiğlenme Sıcaklığı
- Entalpi
- Psikrometrik Diyagram
- Psikrometrik İşlemler
- Duyulur Isıtma
- Duyulur Soğutma
- Nem Alarak Soğutma
- Isıtma ve Nemlendirme
- Buharlaştırmalı serinletme
- Adyabatik Karıştırma

2 SERA YAPILARI
- Sera Tanımı ve Sınıflandırma
- Cam Seralar
- Geniş Bölme Cam Sera
- Venlo Tip Cam Sera
- Plastik Seralar
- Tünel Sera
- Beşik Çatılı Sera
- Yay Çatılı Sera

3 SERALARIN YAPISAL VE
İŞLEVSEL ÖZELLİKLERİ
- Sera Yapısının Amacı
- Tasarım Yükleri
- Ölü Yük
- Tesis Yükü
- Ürün Yükü
- Kar Yükü
- Rüzgar Yükü
- Deprem Yükü
- Seralar İçin En Düşük Tasarım Yükü
- Sera Yapılarının Tasarımı
- Temel ve Temel Atma
- Zemin
- Tasarım Malzemeleri
- Sera Örtü Malzemeleri
- Cam
- Akrilik
- Polietilen Film
- Polikarbonat
- Fiberglas Katkılı Polyester
- Sera Boyutları
- Sera Yüksekliği
- Çatı Eğim Açısı
- Sera Genişliği
- Seranın İşlevsel Özellikleri
- Işınım Geçirgenliği
- Seranın Yönlendirilmesi
- Sera Örtüsü Üzerinde Yoğuşma
- Sera Örtüsünün Kirliliği
- Havalandırma
- Çatı ve Yan Kenarlardaki
- Havalandırma Açıklıkları
- Havalandırma Açıklarının Özellikleri

4 SERA TASARIMI
- İklimin Sera Tasarımına Etkisi
- İç Ortam İklim Gereksinimleri
- Sera Yapısının Tasarımı
- Tek Bölme Seralar
- Çok Bölmeli Blok Seralar
- Sera İçin Yer Seçimi
- Sera Planlaması
- Yer Planı
- Yönetim Binası ve Depolar
- İç Ortam Planı
- Diğer Sistemler
- Elektrik Sistemi
- Sulama Sistemi
- Yakıt Sistemi
- Sera Tasarımına İlişkin Öneriler

5 SERA İKLİM ETMENLERİ
- Işık ve Işınım
- Işığın Bitki Gelişimine Etkisi
- Fotosentez İçin Etkin Işınım
- Işınım Spektrumunu Bitki Gelişimine Etkisi
- Bitki Gelişimi İçin Işınım Enerjisi
- Fotoperiyodik Tepki
- Canlı Kalma
- Gelişmeyi Sürdürme
- Çoğalma
- Yapay Aydınlatma
- Yetiştirme Odaları
- Fotoperiyodizm
- Sıcaklık
- Bitki Sıcaklığı
- Hava Sıcaklığı
- Toprak Sıcaklığı
- Bağıl Nem
- Karbondioksit
- Hava Hareketi
- Kirletici Etmenler
- İklim Etmenlerinin Ölçülmesi
- Işık ve Işınım Ölçümü
- Sıcaklık Ölçümü
- Bağıl Nem Ölçümü
- Karbondioksit Ölçümü
- Hava Hızı Ölçümü

6 SERA İKLİMİ VE ÖZELLİKLERİ
- Sera İklimi
- Sera İkliminin Özellikleri
- Sera İkliminin Modellenmesi
- Modelleme Tekniği ve Simülasyon
- Modelleme Tekniği
- Sera İkliminin Simülasyonu
- Sera Ortamında Gerçekleşen Fiziksel İşlemler
- Işınım Değişimi
- Havalandırma İle Enerji ve Kütle Değişimi
- Transpirasyon
- Sera Örtüsü ve Hava Arasındaki Değişim
- Isıtma Sistemi ve Hava Arasındaki Değişim
- Toprakla Olan Değişim ve Taşınım
- Dinamik Model
- Sera İklimi ve Bitki Gelişimine İlişkin Öneriler

7 SERADA ENERJİ VE KÜTLE DENGESİ
- Serada Enerji Dengesi
- Serada Güneş Işınımından Isı Kazanılması
- Serada Isı Kayıpları
- Havalandırma İle Isı Taşınımı
* Hava Akımı Hızı
* Duyulur Isı Transferi
* Gizli Isı Transferi
* Bowen Oranı
- Isıl Işınım Değişimi
- Hava Değişim Oranı
- Birim Alan İçin Havalandırma Oranı
- İndikatör Gaz Yöntemi
* Statik Yöntem
* Dinamik Yöntem
* İndikatör Gaz Seçimi
* Yapılan Ölçümler
* Azotoksit Gazıyla Havalandırma
Oranının Belirlenmesi
- Enerji Dengesi Yöntemi
* Serada Duyulur ve Gizli Isı Dengesi
* Enerji Dengesindeki Isı
Değerlerinin Belirlenmesi
* Havalandırma Modelleri
- Havalandırma Oranının Hesaplanması
- Enerji Dengesi Eşitliği
- Serada Kütle Dengesi
- Sera İç Ortamında Taşınım ve
İletimle Kütle Transferi
- Serada Havalandırma İle Kütle Transferi
- Isı ve Kütle Transferi İçin Değerlerin Seçimi
- İç Ortam Tasarım Koşulları
- Dış Ortam Tasarım Koşulları
- Örtü Malzemesinin Özellikleri
- Toplam Güneş Işınımı Geçirgenliği
- Isıl Işınım Geçirgenliği
- Toplam Isı Kaybı Katsayısı

8 SERADA ISI GEREKSİNİMİNİN
BELİRLENMESİ
- Serada Isı Kayıplarının Belirlenmesi
- Serada İletimle Gerçekleşen Isı Kayıpları
- Serada Toplam Isı Kaybının Belirlenmesi
- Serada Isı Gereksinimi
- Sera Isıtma İçin Gerekli Yakıt
Miktarının Belirlenmesi
- Sera Isıtma İçin Yakıt Seçimi

9 SERA ISITMA SİSTEMLERİ
- Geleneksel Isıtma Sistemleri
- Merkezi Isıtma Sistemleri
- Kazan
- Kazan Tipleri
- Kazan Verimini Etkileyen Faktörler
- Brülör
- Sıvı Yakıt Brülörü
- Gaz Yakıt Brülörü
- Merkezi Isıtma Uygulamaları
- Bölgesel Isıtma Sistemleri
- Isıtma Üniteleri
- Isı Transferine Göre Sera Isıtma Sistemleri
- Taşınımla Isı Transferi Olan Isıtma Sistemleri
- Hava Isıtma Sistemleri
- İletimle Isı Transferi Olan Isıtma Sistemleri
- Işınımla Isı Transferi Olan Isıtma Sistemleri
- Kullanılan Yakıta Göre Sera Isıtma Sistemleri
- Katı Yakıt Yakan Isıtma Sistemleri
- Sıvı Yakıt Yakan Isıtma Sistemleri
- Gaz Yakıt Yakan Isıtma Sistemleri
- Diğer Isıtma Sistemleri
- Isıtma Sistemlerinde Enerji
Dönüşüm Teknolojileri
- Akışkan Yatak Teknolojisi
- Isı Pompası
- Isı Pompasın Çalışma İlkesi
- Isı Pompasının Etkinliği
- Kojenerasyon Uygulamaları
- Isı Dağıtma Sistemleri
- Isıtma Boruları İle Isı Dağıtımı
- Isıtma Borularından Isı Transferini Artırmak
- Serada Isıtma Borularının Düzenlenmesi
* Toprak Isıtma Sistemi
* Zemine Yerleştirilen Isıtma Sistemleri
* Çelik Borulu Isıtma Sistemleri
* Plastik Borulu Isıtma Sistemleri
- Isıtma Borularının Serada Yerleşimi
* Sera Ortamında Hava Hareketi
* Sera Ortamında Sıcaklık Dağılımı
* Isıtma Borusundan Sera Ortamına
* Işınımla Isı Transferi

- Delikli Kanal İle Isı Dağıtımı
- Hava Dolaşımı İle Isı Dağıtımı
- Isı Dağıtımının Kontrolü
- Kontrol Sistemlerinin Seçimi ve Yerleşimi

10 SICAK SULU ISITMA SİSTEMLERİNİN PROJELENMESİ
- Isıtma Sisteminin Özellikleri
- Isıtma Sisteminin Tasarımı
- Isıtma Sisteminin Projelenmesi
- Isıtma Borusu Uzunluğu
- Isıtma Borusundan Sera Ortamına
Geçen Isı Miktarı
- Sıcaklık Farkı
- Isıtma Borusu Yüzey Alanı
- Sera Ortamına Geçen Isıl Güç Miktarı
- Isı Taşıyıcı Akışkanın Kütlesel Debisi
- Isıtma Borusu Sıcaklığı
- Isıtma Akışkanı Sıcaklığı
- Isıtma Akışkanından Kazanılan Isı Miktarı
- Isıtma Kazanı Kapasitesi
- Isıtma Kazanı Yüzey Alanı
- Isıtma Akışkanı Dolaşım Pompası Debisi

11 GÜNEŞ ENERJİSİYLE SERA ISITMA

- Seralarda Güneş Enerjili Isıtma Sistemleri
- Güneş Enerjili Pasif Isıtma Sistemleri
- Su Kullanılan Pasif Isıtma Sistemleri
- Isı Depolama Materyali Olarak
Taş Kullanılan Sistemler
- Sera Tabanındaki Toprakta Isı
Depolanan Sistemler
- Faz Değiştiren Materyal Kullanılan
Isıtma Sistemleri
- Değişik Tip Güneş Enerjili Pasif
Isıtma Sistemleri
- Güneş Enerjili Aktif Isıtma Sistemleri
- Güneş Havuzunda Isı
Depolama ile Sera Isıtma

12 JEOTERMAL ENERJİSİYLE
SERA ISITMA
- Jeotermal Enerji ve Sera Isıtma
- Jeotermal Isıtma Uygulamaları
İçin Isı Değiştirici Tipleri
- Kanatlı Boru Isı Değiştirici
- Plakalı Isı Değiştirici
- Jeotermal Enerjiyle Sera Isıtma Sistemleri
- Isı Değiştirici ve Fan Ünitesi
- Plastik Borulu Isıtma Sistemi
- Toprak Isıtma Sistemi
- Zorlanmış Hava Akımlı Isıtma Sistemi
- Hava Dağıtma Kanallı Isıtma Sistemi
- Sera Çatısının Dışından Yapılan
Isıtma Uygulamaları
- Isıtma Sistemlerinin Kombinasyonları
- Jeotermal Enerjili Isıtma
Sistemlerini Karşılaştırma
- Toprak Isıtma Sistemleri
- Hava Isıtma Sistemleri
- Toprak ve Hava Isıtma Sistemleri
- Isıtma Sistemlerinin Kombinasyonu
- Çatıdan Su Dolaşımlı Sistemler
- Jeotermal Enerjiyle Sera Isıtmada
Isı Pompası Kullanımı
- Jeotermal Enerjiyle Sera
Isıtma Ekonomisi
- Jeotermal Enerjiyle Sera
Isıtmada Karşılaşılan Sorunlar
- Atık Akışkan Sorunu
- Korozyon Sorunu
- Kabuklaşma Sorunu

13 SERADA ENERJİ KORUNUMU
VE ISI PERDESİ KULLANIMI
- Seralarda Enerji Korunumu
- Seralarda Isı Perdesi Kullanımı
- Isı Perdesi Malzemesi
- Isı Perdelerinin Sera İç Ortamına Etkileri
- Bitki Sıcaklığına Etkisi
- Sera Örtüsü Sıcaklığına Etkisi
- Sera Ortamındaki Havanın
Bağıl Nemine Etkisi
- Hava Değişim Oranına Etkisi
- Sera Ortamındaki Karbondioksit
Miktarına Etkisi
- Sera İçerisine Ulaşan Güneş Işınımına Etkisi
- Seradan Oluşan Isı Kayıplarına Etkisi
- Isı Perdesinin Isı Koruma Etkinliği
- Isı Perdesinin Hava Sızdırmazlık Etkinliği
- Isı Perdelerinin Serada Yerleşimi
- Isı Perdesi Sisteminin Elemanları
- Isı Perdelerinin Seraya Yerleştirilmesi
- Isı Perdelerinin Hareket Şekilleri
- Isı Perdelerinin Açılma ve Kapatılması
Isı Perdelerinin Kapatılması
- Isı Perdesi Sistemlerinin Diğer Elemanları
14 SERALARDA HAVALANDIRMA
- Havalandırma Yöntemleri
- Doğal Havalandırma
- Doğal Havalandırmanın Esasları
* Rüzgar Basıncı
* Rüzgar Basıncı Etkisiyle Hava Hareketi
* Sıcaklık Farkı Etkisiyle Hava Hareketi
* Rüzgar ve Sıcaklığın Hava Akışına
Birlikte Etkisi
- Doğal Havalandırma İçin Seraların
Yönlendirilmesi
- Doğal Havalandırma Etkinliğinin Belirlenmesi
* Sıcaklık Farkı Etkisiyle Havalandırma Oranı
* Rüzgar Hızı Etkisiyle Havalandırma Oranı
*Toplam Doğal Havalandırma Oranı
* Özgü l Havalandırma Oranı
* Hava Değişimi Sayısı
* Serada Gerekli Havalandırma Açıklığı Oranı
* Serada Gerekli Özgül Havalandırma Oranı
- Zorlamalı Havalandırma
- Negatif Basınçlı Havalandırma
- Pozitif Basınçlı Havalandırma
- Basınçsız Havalandırma
- Havalandırma Ekipmanlarının
Yerleştirilmesi
- Hava Giriş Pencereleri
- Havalandırma Uygulamalarında Hava Dağılımı
- Hava Giriş Açıklıkları
- Hava Giriş Açıklığının Etkinliği
- Hacimsel Akış Hızı
- Boşaltma Katsayısı
- Hava Giriş Açıklığı Tasarımı
- Hava Giriş Hızı
- Hava Jeti
- Hava Dağılım Etkinliğinin Belirlenmesi
- Karışma
- Ortalama Hava Hızı
- Ortalama Hava Hızının Tekdüzeliği
- Hava Sıcaklığının Tekdüzeliği
- Hava Dağılımını Etkileyen Etmenler
- Hava Dolaşımı
- Serada Fan Yardımıyla Yatay Hava Dolaşımı
- Serada Delikli Plastik Kanallarla Hava Dolaşımı
- Hava Dağıtma Kanallarının Tasarımı
- Seraların Havalandırılması
- Seralarda Doğal Havalandırma
- Doğal Havalandırma Açıklıkları
* Doğal Havalandırmada Etkili Kuvvetler
- Doğal Havalandırma Açıklığı Alanı
- Cam Seralarda Doğal Havalandırma
- Plastik Seralarda Doğal Havalandırma
- Açık Çatılı Sera
- Seralarda Zorlamalı Havalandırma
- Emici Tip Havalandırma Sistemleri
* Fanların Sera Uç duvarına Yerleştirilmesi
* Fanların Sera Yan Kenarına Yerleştirilmesi
* Fanların Sera Çatısına Yerleştirilmesi
- Basıcı Tip Havalandırma Sistemleri
* Fanların Sera Uç Duvarına Yerleştirilmesi
* Fanların Seranın Yan Kenarına
Yerleştirilmesi
- Zorlamalı havalandırma Sistemlerinin Bakımı
- Seralarda Kış Havalandırması
- Havalandırma Gereksinimi
- Havalandırma Oranı
- Seralarda Yaz Havalandırması
- Seralarda Sonbahar Havalandırması
15 HAVALANDIRMA FANLARI
- Fan Tipleri
- Aksiyal Akışlı Fanlar
- Basit Çarklı Aksiyal Fanlar
- Kanallı Aksiyal Fanlar
- Çok Kanatlı Aksiyal Fanlar
- Santrifüj Akışlı Fanlar
- Öne Bükük Kanatlı Santrifüj Fanlar
- Geri Bükük Kanatlı Santrifüj Fanlar
- Radyal Kanatlı Santrifüj Fanlar
- Fan Karakteristik Eğrileri
- Fan Seçimi
16 SERALARDA GÖLGELEME
- Gölgeleme Perdelerinin Yerleştirilmesi
- Gölgeleme Perdelerinin Açılması ve Kapatılması
- Perdenin Gölgeleme Oranının Belirlenmesi
17 SERALARDA SERİNLETME
- Nemlendirmeli Serinletme
- Nemlendirmeli Serinletmenin Teorisi
- Nemlendirmeli Serinletme Sistemleri
- Doğrudan Nemlendirmeli Serinletme
Sistemleri
- Fan-Ped Serinletme Sistemi
- Fan-Ped Serinletme Sisteminin
Düzenlenmesi
* Ped Malzemesi
* Ped Yerleşimi
* Ped Kalınlığı
* Ped İçerisinden Hava Akış Hızı
* Ped İçerisinden Su Akış Hızı
* Su Damlatma Hızı ve Su Deposu Kapasitesi
- Fan-Ped Serinletme Sisteminin Tasarımı
- Fan-Ped Serinletme Sistemlerinde
Sıcaklık Dağılımı
- Fan-Ped Serinletme Sistemlerinin Etkinliği
* Sera Tasarımı
* Ped Malzemesi
* Ped Alanı
* Su Akış Hızı
* Hava Akış Hızı
* Fan Kapasitesi
- Fan-Ped Serinletme Sistemlerinin Bakımı
- Sisleme ile Serinletme
- Sis Damlacıklarının Üretilmesi
- Sisleme Sistemleri
- Sistem Özelliklerinin Matematiksel Modeli
- Su Püskürtme İle Serinletme
- Sera Çatısından Yapılan Serinletme
Uygulamaları
- İndirek Nemlendirmeli Serinletme Üniteleri
- Seralarda Serinletme Sistemlerinin Etkinliği
- Özgül Buharlaşma Hızı
- Serinletme Etkinliğinin Belirlenmesi
18 SERALARDA KARBONDİOKSİT
UYGULAMALARI
- Karbondioksitin Özellikleri
- Karbondioksitin Bitki Gelişimine Etkisi
- Karbondioksit Dengesi
- Seralarda Karbondioksit Uygulamaları
- Karbondioksit Uygulama Yöntemleri
- Saf Karbondioksit Kullanımı
- Baca Gazından Çıkan Karbondioksiti
Uygulamak
- Fosil Yakıtların Yakılması
- Eksik Yanma ve Zehirli Gazlar
- Karbondioksit Algılama ve İzleme Sistemleri
- Karbondioksit Sistemlerinin Otomatik
Kontrolü
19 SERALARDA AYDINLATMA
- Fotosentez İçin Etkin Işınım
- Bitkisel Aydınlatma İçin Tasarım Etmenleri
- Işık Kalitesi
- Işık Miktarı
- Aydınlatma Süresi
- Işık Kaynaklarının Seçimi ve Özellikleri
- Akkor Telli Lambalar
- Bitkilerin Akkor Işıktan Yararlanması
- Çiçeklenmeye Olan Etkileri
- Flüorışıl Lambalar
- Gaz Boşalmalı Lambalar
- Cıva Buharlı Lambalar
- Sodyum Buharlı Lambalar
- Metal Halojen Lambalar
- Fotosentez Amaçlı Aydınlatma
- Fotoperiyodik Amaçlı Aydınlatma
- Yapay Aydınlatma Sistemlerinin
Projelenmesi
- Bitkinin PAR Enerjisinden
Yararlanma Etkinliği
- Lamba Yerleştirme Özellikleri
- Serada Lamba Sırası Sayısı
- Serada Toplam Lamba Sayısı
- Serada Kurulu Toplam Güç
20 ELEKTRİK MOTORLARI
- Elektrik Motorunun Çalışma İlkesi
- Elektrik Motorunun Yapısı
- Elektrik Motorlarının Sınıflandırılması
- Asenkron Motorlar
- Asenkron Motorların Yapısı
- Sincap Kafesli Asenkron Motorlar
- Asenkron Motor Etiketinin İncelenmesi
- Üniversal Motorlar
- Elektrik Motoru Seçimi

21 İKLİMLENDİRME SİSTEMLERİ İÇİN
KONTROL ELEMANLARI
- Termostat
- Termostatların Yerleştirilmesi
- Neme Duyarlı Kontrol Elemanı
- Zaman Saati
- Süre veya Devir Ayarlı Zaman Saati
- Zaman Ayarlı Zaman Saati
- Röle
- Rölenin Yapısı
- Rölenin Çalışması
- Röle Devresi
- Kontrol Elemanlarının Devreye Bağlanması
22 İKLİMLENDİRME SİSTEMLERİNİN
KONTROLÜ
- Kontrol İlkeleri
- Girdi-Çıktı Sistemleri
- Geri Beslemeli Sistemler
- Açık ve Kapalı Devre Sistemler
- Sistem Kontrolü İçin Sıcaklık Değerleri
- Sıcaklık ve Bağıl Nem Kontrolü
- Mikro İşlemcilerle Sistem Kontrolü

Bu konuyu yazdır

  Sera Yapım Tekniği
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:34 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum (2)

[Resim: 208_20080707_095507.jpg]

Boyutlar: 15.5x21.5 cm
Sayfa: 288
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

I. BÖLÜM
SERACILIK

1.1. Seranın Önemi ve Tanımı
1.2. Dünyada Seracılık
1.2.1. Serin İklim Kuşağındaki Ülkeler
1.2.2. Ilıman İklim Kuşağındaki Ülkeler
1.2.3. İki İklimin Egemen Ülkeler
1.3. Ülkemizde Seracılık

II. BÖLÜM
PLASTİK ÖRTÜLER

2. Plastik Örtüler
2.1. Toprak Yüzeyini Örten Örtüler
2.2.1. Malç Plastikler
2.2.2. Yüzeysel Plastik Örtüler
2.2.3. Yastıklar
2.2.4. Sıcak Yastıklar
2.2.5. Ilık Yastıklar
2.2.6. Soğuk Yastıklar
2.3. Yüksek Plastik Örtüler
2.3.1. Alçak Tüneller
2.3.1.1. Havalandırılmayan Alçak Tüneller
2.3.1.2. Havalandırılan Alçak Tüneller
2.4. Plastiklerin Kaldırılması
2.4.1. Plastiklerle Yetiştirme Mevsiminin Uzatılması
2.4.2. Plastiklerin Uzaklaştırılması ve Yok Edilmesi

2.5. Yüksek Tüneller
III. BÖLÜM
SERALAR

3. Seralar
3.1. Seraların Sınıflandırılması
3.1.1. Büyüklüklerine Göre Seralar
3.1.2. Kuruluş Şekillerine Göre Seralar
3.1.3. Sıcaklıklarına Göre Seralar
3.1.4. Çatı Şekillerine Göre Seralar
3.1.5. Yararlanma Şekillerine Göre Seralar
3.1.6. Örtü Malzemesine Göre Seralar
3.1.7. İskelet Malzemesine Göre Seralar
3.1.8. Taşınabilirlik Durumlarına Göre Seralar

3.2. Sera Planlamasında Etkili Çevre Koşulları
3.2.1. Işık
3.2.2. Sıcaklık
3.2.3. Nem
3.2.4. Hava ve Karbondioksit
3.2.5. Ekonomik ve Diğer Etmenler

IV. BÖLÜM
SERA YAPI MALZEMELERİ VE
YAPI ELEMANLARI

4. Sera Yapı Malzemeleri
4.1. Temel
4.2. İskelet Malzemeleri ve Elemanları
4.2.1. İskelet Malzemeleri
4.2.1.1. Ahşap Yapı Malzemeleri
4.2.1.2. Metal Malzemeler
4.2.2. İskelet Elemanları
4.2.2.1. Kolonlar (Dikmeler)
4.3. Çatı Elemanları
4.3.1. Çatı İskeleti Elemanları
4.3.2. Çatı Örtü Malzemesi
4.3.2.1. Cam
4.3.2.2. Plastik
4.3.2.3. Seralarda Kullanılan Plastik Levhalar
4.3.3. Cam Örtü Malzemesinin Kaplanması
4.3.4. Plastik Örtünün Kaplanması
4.3.5. Oluklar ve Damlalıklar
4.3.6. Rüzgârlıklar
4.3.7. Kapılar
4.3.8. Pencereler
4.4. Sera Yapı Elemanlarının Korunması
4.4.1. Ahşap Malzemenin Korunması
4.4.2. Metal Malzemenin Korunması

V. BÖLÜM
KIŞIN SERADA ÇEVRE KOŞULLARININ
SAĞLANMASI

5.1. Seraların Isıtılması
5.2. Serada Isı Gereksinimi
5.2.1. Sera Dış Yüzey Büyüklüğü Etkisi
5.2.2. Örtü Malzemesinin Etkisi
5.2.3. Isı Sızma Kayıpları
5.3. Serada Isı Gereksiniminin Hesaplanması
5.4. Seralarda Kullanılan Isıtma Yöntemleri
5.4.1. Sobalarla Isıtma Sistemi
5.4.1.1. Sabit Seramik Sobalar
5.4.1.2. Taşınabilir Seramit Sobalar
5.4.1.3. Demir Sobalar
5.4.1.4. Talaş Sobaları
5.4.1.5. Emaye Sobalar
5.4.1.6. Gaz Sobaları
5.4.1.7. Seralarda Soba Sayısının Hesaplanması
5.4.1.8. Sobalarda Isıtmanın Sakıncaları
5.4.2. Kaloriferli Isıtma Sistemi
5.4.2.1. Kalorifer Ocağı
5.4.2.2. Ocak Bacası Kesitinin Belirlenmesi
5.4.2.3. Pompa Motor Gücünün Belirlenmesi
5.4.2.4. Pompa Debisinin Belirlenmesi
5.4.2.5. Isıtma Borusu Uzunluğunun Belirlenmesi
5.4.2.6. Isıtma Borularının Bağlanma Şekilleri
5.4.2.7. Sera İçinde Borularının Yerleştirilmesi
5.4.2.8. Sıcak Havayla Isıtma Sistemi
5.4.2.9. Güneş Enerjisinden Yararlanılarak
Sera Isıtması
5.4.2.10. Jeotermal Enerjiden Yararlanarak
Sera Isıtması
5.4.2.11. Elektrikle Isıtma Sistemi
5.4.2.12. Atik Enerji
5.4.2.13. Sera Isıtma Sistemlerinde
Sıcaklık Dağılımı

VI. BÖLÜM
YAZIN SERADA ÇEVRE KOŞULLARININ
SAĞLANMASI

6. Yazın Serada Çevre Koşullarının Sağlanması
6.1. Havalandırma
6.1.1. Sera Havalandırılmasının Nedenleri
6.1.2. Havalandırma Sisteminin Özellikleri
6.1.3. Hava Değişim Sayısı
6.1.4. Havalandırma Açıklıkları
6.1.5. Doğal Havalandırma
6.1.6. Doğal Havalandırmanın Hızı ve Miktarı
6.1.7. Doğal Havalandırma Açıklıkları Alanı
6.1.8. Zorunlu (Mekaniksel) Havalandırma
6.1.9. Zorunlu Havalandırmanın Yararları
6.1.10. Zorunlu Havalandırmanın Sakıncaları
6.1.11. Zorunlu Havalandırma Tipleri
6.1.12. Zorunlu Havalandırma Hızı ve Miktarı
6.1.13. Emmeçli Havalandırma Sistemi
6.1.14. Emmeçli ve Plastik Borulu
Havalandırma Sistemi
6.1.15. Üfleçli (Vantilatörlü) Havalandırma Sistemi
6.1.16. Plastik Seraların Havalandırılması
6.2. Sera Soğutma Sistemleri
6.2.1. Gölgelendirmeyle Soğutma
6.2.1.1. Seralarda Sürekli Gölgelendirme
6.2.1.2. Seralarda Kısa Süreli Gölgelendirme
6.2.2. Yağmurlama İle Soğutma
6.2.3. Makineli Soğutma
6.2.4. Islak Yastıklarla Soğutma
6.2.4.1. Islak Yastıkların Yapımı
6.2.4.2. Islak Yastıkların Yerleştirilmesi
6.2.5. Su Şelalesiyle Soğutma

VII. BÖLÜM
SERA PLANLAMASININ
TEMEL İLKELERİ

7. Sera Planlamasının Temel İlkeleri
7.1. Seraların Boyutlandırılması
7.1.1. Seraların Genişliği
7.1.2. Seraların Uzunluğu
7.1.3. Seraların Yüksekliği ve Muz Seraları
7.1.4. Sera Çatı Yüksekliği
7.2. Sera Yer Seçimi
7.3. Seraların Yönlendirilmesi
7.4. Seraların Büyüklüğünün Belirlenmesi
7.5. Sera İşletmelerinin Yerleşim Düzeni
7.5.1. Paketleme ve Depolama Birimi
7.5.2. İşletme İçi Yolları
7.5.3. Rüzgâr Kıranlar
7.6. Sera İşletmesinin Planlanması
7.7. Sera Planlanmasında Etkili Yükler
7.7.1. Sabit (Ölü) Yükler
7.7.1.1. Çatı Elemanlarının Ağırlıkları
7.7.1.2. Seraya Asılı Sistemlerin Ağırlığı
7.7.2. Hareketli (Canlı) Yükler
7.7.2.1. Rüzgâr Yükü
7.7.2.2. Kar Yükü
7.7.2.3. Çatıya Asılarak Yetiştirilen
Bitkilerin Ağırlıkları
7.7.2.4. Sera Üzerinde Çalışan İşçilerin Ağırlığı
7.7.2.5. Depremin Dinamik Etkisi
7.8. Sera Yapı Elemanlarının Projelenmesi
7.8.1. Merteklerin Projelenmesi
7.8.2. Aşıkların Projelenmesi
7.8.3. Çatı Makasının Projelenmesi
7.8.4. Dikmelerin (Kolonların) Projelenmesi
7.8.5. Temellerin Projelenmesi
7.8.6. Seranın Rüzgâr Etkisiyle Devrilme Kontrolü

VII. BÖLÜM
SERA İÇİNİN DÜZENLENMESİ

8.1. Bitki Yetiştirme Yerleri
8.1.1. Sera İçi Yollar
8.1.2. Masalar
8.1.3. Raflar
8.1.4. Dikim Yerinin Hazırlanması ve Zamanı
8.1.4.1. Hendek Bitki Yetiştirme Yerleri
8.1.5. Saksı ve Torba Kültürü
8.1.6. Yüzük Kültürü
8.1.7. Sap ve Saman Kültürü
8.1.8. Topraksız Yetiştirme Ortamları
8.1.8.1. Su Kültürleri (Hidrofonik Sistemleri)
8.1.8.2. Katı Ortamlar
8.1.9. Diğer Yararlanma Şekilleri
8.1.10. Bitki Sıralarının Düzenlenmesi
8.2. Bitkilerin Işıklandırılması
8.2.1. Yapay Işıklandırma
8.2.2. Yapay Işıklandırma Ampulleri
8.2.3. Yapay Işıklandırmanın Yoğunluğu ve Süresi
8.2.4. Ampullerin Yerleştirilmesi
8.2.5. Karartma


IX. BÖLÜM
SERALARDA YETİŞTİRME ORTAMLARI

9. Seralarda Yetiştirme Ortamları
9.1. Toprak
9.1.1. Toprağın Tesviyesi
9.1.2. Temizlik
9.1.3. Toprağın Fiziksel Yapısını Düzeltme
9.2. Gübreleme
9.2.1. Seracılıkta Kullanılan Gübre Çeşitleri
9.2.1.1. Ahır (Çiftlik) Gübreleri
9.2.1.2. Yeşil Gübre
9.2.1.3. Malç
9.2.1.4. Azotlu Gübreler
9.2.1.5. Fosforlu Gübreler
9.2.1.6. Potasyumlu Gübreler
9.2.1.7. Kompoze Gübreler
9.2.1.8. İz Element Gübreleri
9.2.2. Gübreleme Yöntemleri ve Uygulama Şekli
9.2.2.1. Kuru Gübreleme
9.2.2.2. Sulu Gübreleme
9.2.2.3. Yapay Gübrelemesi
9.2.2.4. Karbondioksit Gübrelemesi
9.3. Üretim Ortamı Olarak Harçlar
9.3.1. Harç ve Toprak Dezenfeksiyonu
9.3.1.1. Fiziksel Dezenfeksiyon
9.3.1.2. Buharla Dezenfeksiyon
9.3.1.3. Kuru Sıcaklıkla Dezenfeksiyon
9.3.1.4. Sıcak Su İle Dezenfeksiyon
9.3.1.5. Elektrik Enerjisi İle Dezenfeksiyon
9.3.1.6. Güneş Enerjisi İle Dezenfeksiyon
9.3.1.7. Kimyasal Dezenfeksiyon
9.3.1.8. Toprakta Dezenfektan Kullanımı
9.3.1.9. Toprak Nemi
9.3.1.10. Toprak Sıcaklığı
9.3.1.11. Toprak Türü
9.3.1.12. Dezenfektanın Toprağa Uygulanması
9.3.1.13. Kimyasal Dezenfektanlar
9.3.1.14. Kimyasal Toprak Dezenfektanları
9.3.1.15. Genel Biositler
9.3.1.16. Özel Biositler
9.4. Toprakta Tuzluluğun Giderilmesi
9.5. Seracılık ve Örtü Altı Tarımına
Uygun Sebze Türleri
9.6. Seracılık ve Örtü Altında Nöbetleşe Ekim


X. BÖLÜM
SERA SULAMA VE DRENAJ SİSTEMLERİ

10.1. Sera Sulama Sistemleri
10.1.1. Sulama Suyu Gereksinimi
10.1.2. Suyun Toprağa Verilmesi
10.1.3. Sera Sulama Yöntemleri
10.1.4. Süzgeçli Kova ve Hortumla Sulama
10.1.5. Yüzey Sulama Yöntemleri
10.1.6. Yağmurlama Sulama Sistemleri
10.1.6.1. Yağmurlama Sulama Sistemlerinin
Seralarda Kullanımı
10.1.6.2. Yağmurlama Sisteminin Yazın
Seralarda Kullanımı
10.1.6.3. Yazın Sera İçine Kurulan Sistemler
10.1.6.4. Yazın Sera Dışına Kurulan Sistemler
10.1.6.5. Yağmurlama Sisteminin
Kışın Seralarda Kullanımı
10.1.6.6. Kışın Sera İçine Kurulan Sistemler
10.1.6.7. Kışın Sera Dışına Kurulan Sistemler
10.1.8. Damlama Sulama
10.1.9. Kum Kültürü Sulama Sistemi
10.1.10. Oluklu Sulama Yöntemi
10.1.11. Sisleme Yöntemi
10.1.12. Toprakaltı Sulama Yöntemi
10.2. Serada Yetiştirilen Bitkilerin Su İstekleri
10.3. Sera Drenaj Sistemleri
10.3.1. Sera Dış Drenaj Sistemi
10.3.2. Sera İç Drenaj Sistemi
10.3.3. Drenajın Isı Kaybına Etkisi

XI. BÖLÜM
SERACILIKTA YENİ GELİŞMELER

11.1. Sera Yapısındaki Gelişmeler
11.2. Bitkisel Üretimde Endüstrileşme
11.3. Sera Tabanından En Fazla Yararlanma
11.4. Seralarda Bilgisayar Kullanımı
11.5. Seralarda Robotların Kullanımı
11.6. Seralarda Tuzlu Sulardan Yararlanma
11.6.1. Seralarda Güneş İnbiklerinin Kullanılması
11.6.2. Tuzlu Su Seraları
11.6.3. Seralarda Tuzla Suyun
Diğer Kullanım Şekilleri
11.7. Seralarda Bitki Yetiştiriciliğin
Dışında Kullanımı

11.7.1. Seraların Kurutmada Kullanımı
11.7.2. Balık Üretiminde Kullanımı

XII. BÖLÜM
ÜLKEMİZ SERALARI VE SERALARIMIZIN PROJELENMESİ

12. Ülkemiz Seraları ve Seraların Projelenmesi
12.1. Seracılığımızın Sorunları
12.2. Seraların Yapı Maliyetlerinin Hesaplanması
12.3. Sera Planlaması İle İlgili Hesaplamalar
12.3.1. Proje İstekleri
12.3.2. Projeleme
12.3.2.1. Çatı Elemanlarının Boyutlandırılması
12.3.2.2. Çatı Elemanlarının Seçimi
12.3.2.3. Çatıya Gelen ve Gelebilecek
Yüklerin Hesabı
12.3.2.4. Düğüm Noktasının Çözümü
12.3.2.5. Çatıya Gelen Hareketli Yükler
12.3.2.6. Yüklerin Çatı Makasına Dağılımı
12.4. Seçilen Yapı Elemanlarının Eğilme,
Sarkı ve Burkulma Yönünden Kontrolleri
12.4.1. Merteklerin Kontrolü (T60)
12.4.2. Aşıkların Kontrolü (I20)
12.4.3. Çatı Makas Elemanlarının
Burkulma Kontrolü
12.5. Kolonların Projelenmesi
12.6. Temelin Projelenmesi
12.7. Devrilme Kontrolü
12.8. Metraj
12.9. Zorunlu (Mekaniksel)
Havalandırmanın Projelenmesi
12.9.1. Isıtma Sisteminin Projelenmesi
12.9.2. Havalandırma Sisteminin
Metraj ve Keşif Özeti
12.9.3. Isıtma Sisteminin Metraj ve Keşif Özeti
12.10. Sera Planları
12.10.1. Bölgelerimize Göre Sera Planları
13. Yararlanılan Kaynaklar

Bu konuyu yazdır

  Sofralık Üzümlerin Muhafazası
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:30 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum Yok

[Resim: 292B_20100305_095232.jpg]

Boyutlar: 15.5x21.5
Sayfa: 48
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

1. Üzümün Tarihçesi ve Sistematikteki Yeri

2. Üzümün Bileşimi ve Sağlık Açısından Önemi

3. Sofralık Üzümler ve Tanımı
3.1. Sofralık Üzümlerin Hasattan Sonra Çürüme ve Bozulmaları
3.1.1 Su Kaybı
3.1.2. Patojenlere Duyarlılık

4. Hasat Öncesi Uygulanan Kültürel ve Teknik İşlemler
4.1. Kimyasal Uygulamalar
4.2. Kültürel Uygulamalar
4.2.1. Bilezik Alma
4.2.2. Olgunluk
4.2.3. Hasat

5. Hasat Sonrası Uygulanan Kültürel ve Teknik İşlemler
5.1. Ambalajlama
5.2. Ön Soğutma
5.3. Kimyasal Uygulamalar
5.4. Fiziksel Uygulamalar
5.5. Biyolojik Uygulamalar

6. Sofralık Üzümlerin Standardizasyonu

Bu konuyu yazdır

  Amatör Meyvecilik
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:29 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum (4)

[Resim: 272_20080705_104440.jpg]

Boyutlar: 15.5x21.5 cm
Sayfa: 160
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

1. BÖLÜM
GENEL BİLGİLER

1. Konuya Giriş
2. Meyve Kültürlerinin Genel Tanımı
3. Meyve Yetiştiriciliğine Başlamak İçin
Önemli Kriterler
3. a) Toprağın Fiziksel Karakteri
3. b) Yörenin İklim Şartları
3. c) Aynı Kültüre Bağlı Çeşitlerin
Farklı Hasat Dönemleri
3. d) Bazı Meyve Çeşitlerinde Döllenme
Sorunları Ve Dölleyici Çeşitleri
3. e) Ağaç Tipleri Ve Bodur Ağaç Kavramı
4. Dikim Planlaması
5. Fidan Siparişi Ve Fidan Temini
5. a) Fidan Siparişi
5. b) Fidan Seçimi
6. Dikim Öncesinde Toprakla İlgili Hazırlıklar
6. a) Dikim Alanında Topoğrafik Düzeltmeler
6. b) Fidan Çukurlarının Açılması
6. c) Yetiştirme Metodunun Kararı:
Organik mi, Klasik mi?
6. d) Fidan Hereklerinin Hazırlanması
6. e) Fidan Dikimi
7. Fidan Dikiminden İtibaren
Bakım Ve Kültürel Tedbirler
7. a) Budama
7. b) Dikey Eksenli (Doruk) Terbiye Şekli
7. c) Gübreleme Ve Gübrelerin Tanımı
8. Su Ve Sulama
8. a) Toprak İçinde Suyun
Hareketi Ve Sonuçları
8. b) Su Kaynakları Ve Olası Riskler
8. c) Sulama Metodları
8. d) Sulama Kriterleri
9. Bahçe Toprağı İle İlgili İşlemler
9. a) Ağaç Tacı Altında Yapılacak İşlemler
9. b) Sıralar Arasında Yapılacak İşlemler
9. c) Sıralar Arasına Çim Ekimi
10. İlkbahar Ve Yaz Aylarında
Makaslı İşlemler
10. a) Meyve Seyreltmesi
10. b) Yaz Budamaları
11. Bitki Koruma (Zirai Mücadele)
Uygulamaları
11. a) Tarım İlaçlarının Genel
Tanımına Ait Bilgiler
11. b) Sınıflandırma Kriterleri
- Zehirlilik Düzeyi
- Bekleme Süresi
- Tolerans Limitleri
- Aktif Madde Kavramı
11. c) İlaçlamalarda Kombinasyon Ve Önemi
11. d) Tarım İlaçlarının Püskürtmeye Hazırlanması Ve Uygulanması
12. Meyve Hasadı Ve Kuralları

2. BÖLÜM
ÖZEL BİLGİLER

1. Giriş
2. Yumuşak Çekirdekli Meyveler
2. a) Elma
2. b) Armut
2. c) Ayva
3. Sert Çekirdekli Meyveler
3. a) Kiraz
3. b) Vişne
3. c) Şeftali
3. d) Nektarin
3. e) Erik
3. f) Kayısı
4. Sert Kabuklu Meyveler
4. a) Badem
4. b) Fındık
4. c) Ceviz
5. Akdeniz Meyveleri
5. a) Turunçgiller (Narenciye)
5. b) Zeytin
5. c) İncir
5. d) Nar
5. e) Trabzon Hurması
5. f) Avokado
6. Çalı Tipi Meyve Kültürleri
6. a) Ahududu
7. Bağ Kültürleri
7. a) Üzüm Bağı veya Asması
7. b) Kivi

3. BÖLÜM
EK BİLGİLER

1. Kombine Mücadele Kavramından Beklentiler
2. Kombine Mücadeleye Uygun Tarım İlaçları Ve Etki Alanları

KAYNAKLAR

Bu konuyu yazdır

  Bağcılık El Kitabı
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:26 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum (6)

[Resim: 253_20080705_110756.jpg]

Boyutlar: 15.5x21.5 cm
Sayfa: 160
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

1. ASMANIN YAPISI

1.1. Kök
1.2. Gövde
1.3. Sürgün
1.4. Yaprak
1.5. Göz (Tomurcuk)
1.6. Çiçek
1.7. Meyve

2. ÜZÜM ÇEŞİTLERİ

2.1. Üzüm çeşitlerinin kısa özellikleri
2.2. Ticari öneme sahip yeni üzüm çeşitleri

3. ASMA ANAÇLARI

3.1. Rupestris du lot
3.2. 99R
3.3. 110R
3.4. 1103P
3.5. 140 Ru
3.6. 420A
3.7. 5BB
3.8. 41B
3.9. Fercal

4. ASMANIN İKLİM İSTEKLERİ

4.1. Sıcaklık
4.2. Yağış

5. ASMANIN TOPRAK İSTEKLERİ

5.1. Toprak özellikleri
5.2. Toprak tipleri

6. ASMANIN YILLIK SEYRİ

6.1. Asmanın fenolojik evreleri
6.1.1. Ağlama
6.1.2. Uyanma
6.1.3. Ben düşme
6.1.4. Olgunlaşma (Hasat)
6.1.5. Yaprak dökümü

7. BAĞ TESİSİ

7.1. Yer seçimi
7.2. Arazi hazırlığı
7.3. Dikim aralıkları
7.4. Dikim şekilleri
7.5. İşaretleme
7.6. Dikim

8. GENÇ BAĞLARIN BAKIMI

9. BAĞLARDA TOPRAK İŞLEME

9.1. Toprak işleme zamanları
9.2. Toprak işleme şekilleri

10. BAĞCILIKTA BUDAMA

10.1. Kış Budaması
10.2.Yaz Budaması
10.2.1. Uç alma
10.2.2. Yaprak alma
10.2.3. Bilezik alma
10.2.4. Salkım seyreltmesi
10.2.5. Tane seyreltmesi
10.2.6. Sülük seyreltmesi

11. BAĞLARIN GÜBRELENMESİ

11.1 Bağların değişik dönemlerde gübrelenmesi
11.1. Tesis gübrelemesi
11.1.2. Genç bağların gübrelemesi
11.1.3. Verimli bağların gübrelenmesi
11.2. Asmaların ihtiyaç duyduğu besin maddeleri
11.2.1. Azot
11.2.2. Fosfor
11.2.3. Potasyum
11.2.4. Demir
11.2.5. Magnezyum
11.2.6. Çinko
12.2.7. Mangan
12.2.8. Bor
12.2.9. Toprak ve yapraktaki bitki besin maddelerinin analizi

12. BAĞLARDA SULAMA

13. BAĞ HASTALIKLARI

13.1. Külleme
13.2. Mildiyö
13.3. Ölükol
13.4. Kurşuni küf
13.5. Eutypa
13.6. Antraknoz
13.7. Kav
13.8. Asma kök uru

14. BAĞ ZARARLILARI

14.1. Filoksera
14.2. Salkım güvesi
14.3. Unlu bit
14.4. Emici böcekler
14.5. Maymuncuk
14.6. Bağ uyuzu
14.7. Thrips
14.8. Nematod

15. FİZYOLOJİK BOZUKLUKLAR

15.1. Tomurcuk ve salkım iskeleti çürüklüğü
15.2. Genç asmaların kuruması

16. BAĞLARDA YABANCI OTLAR

16.1. Çıkış öncesi kullanılan herbisitler
16.2. Çıkış sonrası kullanılan herbisitler

17. BAĞLARDA BÜYÜMEYİ DÜZENLEYİCİ
MADDE KULLANIMI

17.1. Tane tutumunu arttırmak
17.2. Taneyi irileştirmek
17.3. Olgunlaşmayı düzenlemek
17.4. Tane ve salkım seyreltmek
17.5. Tanelerde buruşmayı önlemek
17.6. Hasattan sonra tane
dökülmesini önlemek
17.7. Çeliklerde köklenmeyi arttırmak

18. ASMALARA ŞEKİL VERİLMESİ
(TERBİYE)

18.1. Dayanaklar
18.1.1. Ahşap dayanaklar
18.1.2. Beton dayanaklar
18.2. Terbiye sistemleri
18.2.1. Kısa ve orta budamaya
uygun terbiye sistemleri
18.2.1.1. Goble sistemi
18.2.1.2. Çift kollu kordon sistemi
18.2.1.3. Cazenave sistemi
18.2.2. Uzun budamaya uygun sistemler
18.2.2.1. Kaliforniya (duvar) sistemi
18.2.2.2. Avustralya (telli goble) sistemi
18.2.2.3. Çift T sistemi
18.2.2.4. Büyük T sistemi
18.2.2.5. Guyot sistemi
18.2.3. Diğer sistemler

19. BAĞCILIKTA ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ

19.1. Generatif (çekirdekle) çoğaltma
19.2. Vegetatif (çubukla) çoğaltma
19.2.1. Daldırma ile çoğaltma
19.2.1.1. Adi daldırma
19.2.1.2. Hendek daldırma
19.2.2. Çelikle çoğaltma
19.2.2.1. Adi çelik
19.2.2.2. Ökçeli ve dipcikli çelik
19.2.2.3. Yeşil çelik
19.2.2.4. Tek gözlü çelik
19.2.3. Aşı ile çoğaltma
19.2.3.1. Bağda yapılan aşılar
19.2.3.1.1. Yarma aşı
19.2.3.1.2. Kakma aşı
19.2.3.1.3. Yongalı göz aşısı
19.2.3.2. Masa başında yapılan aşılar
19.2.3.2.1. Çeliklerin hazırlanması
19.2.3.2.2. Aşılanması
19.2.3.2.3. Parafinleme
19.2.3.2.4. Katlama
19.2.3.2.5. Çimlendirme (aşı kaynaştırma)
19.2.3.2.6. Köklendirme

20. ÜZÜMLERİN KURUTULMASI

20.1. Bandırmada kullanılan çözelti ve gereçler
20.2. Sergi yerleri
20.2.1. Yer sergiler
20.2.2. Yüksek sistem sergiler

21. SOFRALIK ÜZÜMLERİN DEPOLANMASI

22. SERADA ÜZÜM YETİŞTİRİCİLİĞİ

22.1. Sera tipi
22.2. Çeşitler
22.3. Yetiştirme tekniği

KAYNAKLAR

Bu konuyu yazdır

  Silajlık Bitkileri Yetiştirme ve Silaj Yapımı
Yazar: Mr.Muhendis - 10-21-2010, 10:24 AM - Forum: Tarımsal Yayınlar - Yorum Yok

[Resim: 242_20080707_093702.jpg]

Boyutlar: 15.5x21.5 cm
Sayfa: 88
Yayınevi: Hasad Yayıncılık

İÇİNDEKİLER

1. BÖLÜM
- GİRİŞ

2. BÖLÜM
- SİLAJLIK MISIR YETİŞTİRİCİLİĞİ

2.1.GİRİŞ
2.2. MISIRIN EKONOMİK ÖNEMİ
2.3. MISIR BİTKİSİNİN TANIMI
2.4. MISIRIN ADAPTASYONU
- İklim İstekleri
- Toprak İstekleri

2.5. SİLAJLIK MISIR
YETİŞTİRME TEKNİĞİ
- Ekim Nöbeti
- Toprak İşleme
- Çeşit
- Ekim Zamanı
- Ekim Sıklığı ve Derinliği
- Gübreleme
- Yabancıot Mücadelesi ve Çapalama
- Sulama
- Hasat

2.6. HASTALIK VE ZARARLILAR
- Hastalıklar
- Mısır Rastığı (Ustilago maydis)
- Zararlılar
- Mısır Yaprak Afidi (Mısır Yaprak Biti)
(Rhopalosiphum maidis Fitch.)
- Mısırda Danaburnu
(Gryllotalpa gryllotapa L., Ort.:
Gryllotalpidae)
- Mısır Maymuncuğu
(Tanymecus dilaticollis Gyl.,
Col.: Curculionidae)
- Mısırda Tel Kurdu (Agriotes spp.
Col.: Elateridae)
- Bozkurt (Agrotis ipsilon Hfn,
A. segetum D.S., Lep.: Noctuidae)
- Mısır Koçan Kurdu
(Sesamia nonagrioides Lep. Noctuidae)
- Mısır Kurdu (Ostrinia nubilalis Hbn.,
Lep.: Pyralidae)
- Mısır Çizgili Yaprak Kurdu
(Spodoptera exiqua Lep.: Noctuidae)

KAYNAKLAR

3. BÖLÜM
- SİLAJ YAPIMINDA KULLANILAN
DİĞER BİTKİLERİN TARIMI

3.1. SORGUM
- Bitkinin Tanımı
- Toprak ve İklim İstekleri
- Ekim ve Bakımı
- Yeşil Ot Üretimi

3.2. SERİN İKLİM TAHILLARI

3.3. ADİ YONCA
- Bitkinin Tanımı
- Toprak ve İklim İstekleri
- Ekim ve Bakımı
- Ot Üretimi

3.4. ADİ FİĞ
- Bitkinin Tanımı
- Toprak ve İklim İstekleri
- Ekim ve Bakımı
- Ot Üretimi

3.5. MACAR FİĞİ

3.6. BAKLA

3.7. YEM BEZELYESİ
- Bitkinin Tanımı
- Toprak ve İklim İstekleri
- Ekim ve Bakımı
- Ot Üretimi

3.8. YEMLİK KOLZA

3.9. REPKO

3.10. YEM ŞALGAMI

3.11. AYÇİÇEĞİ

3.12. PATATES

3.13. ŞEKER PANCARI

KAYNAKLAR

4. BÖLÜM
- SİLAJ YAPIMI

4.1. GİRİŞ

4.2. SİLAJIN AVANTAJLARI

4.3. SİLOLAR


4.4. SİLAJ YAPIM TEKNİĞİ
- Silaj Materyali
- Bitkilerin Silolanabilirlik Özellikleri
- Mısır
- Sorgum
- Diğer Tahıllar
- Buğdaygil Yem Bitkileri
- Baklagil Yem Bitkileri
- Diğer Bitkiler ve Yan Ürünler
- Hasat (Biçme)
- Hasat Dönemi
- Biçim Yüksekliği
- Soldurma
- Parçalama
- Katkı Maddeleri Kullanımı
- Taşıma ve Doldurma
- Sıkıştırma
- Kapatma
- Açma ve Yemleme
- Koordinasyon

4.5. SİLAJ FERMANTASYONUNUN DÖNEMLERİ
- Aerobik Dönem
- Fermantasyon Dönemi
- Stabil Dönem
- Silonun Açılma ve Yemleme Dönemi

4.6. SİLAJ KATKI MADDELERİ
- Fermantasyon Uyarıcıları
- Fermantasyon Engelleyicileri
- Aerobik Bozulma Engelleyicileri
- Besin Maddeleri
- Absorbantlar

4.7. SİLAJLARIN BESLEME DEĞERLERİ
- Doğal Olarak Fermente Olmuş Silajlar
- Katkı Maddeleri Kullanılarak Yapılmış Silajlar
- Hava Alarak Bozulmuş Silajlar

KAYNAKLAR

Bu konuyu yazdır